Deze rubriek is een columnrubriek waarin ú het voor het zeggen heeft. Heeft u een mening, een visie, een idee of iets dergelijks dan geeft Hoofdklassehockey.nl
u de gelegenheid die wereldkundig te maken. Uiteraard zijn er een paar spelregels:
Uw inzendingen en reacties kunt u mailen aan hoofdklassehockey@gmail.com
Uw inzending mag anoniem zijn, uw mag een alias gebruiken als u dat wilt, maar uw naam moet bekend zijn bij de redactie van Hoofdklassehockey.nl.
Uw inzending mag niet in strijd zijn met de 'normen en waarden' die ook in Clubbladen gehanteerd worden.
De redactie van Hoofdklassehockey.nl behoudt zich het recht om inzendingen die beschadigend kunnen zijn voor personen, niet te plaatsen.
Bent u het niet eens met de inhoud van een column, dan staat het u uiteraard vrij om daarop met een eigen "column" te reageren.
Datum
Titel
|
Met argusogen bekijk ik de situatie rond de selectie van Tilburg. Al een aantal jaar een stabiele hoofdklasser met ambitie naar boven. De gezelligste club uit het zuiden is al voor het seizoen verzekerd van een memorabel jaar. Dit komt niet door positieve berichtgeving in de pers, juist het tegenovergestelde. Ik moet me dan ook terdege beseffen dat ik de ins en outs van deze situatie niet ken. Toch wordt er in mij een mening gevormd die eigenlijk de afgelopen jaren steeds sterker naar voren komt. Het komt waarlijk jaarlijks terug. Joep wil weg bij Tilburg. Een club waar hij veel aan heeft te danken en vice versa. Hij is hier gevormd en heeft zich ontwikkeld tot de hockeyer die hij nu is. Een respectabele hoofdklassespeler en een leuke gozer, met ambitie binnen hockey en sociaal vlak. Hij zoekt naast de uitdaging van (semi-)topsporter een omgeving waar hij zich prettig voelt. Joep wil graag met vrienden hockeyen en dat is zijn goed recht. Joep beseft dat hij volgend jaar in een team speelt met onbekende buitenlandse spelers die (waarschijnlijk te) veel geld verdienen en (waarschijnlijk) volgend seizoen weer vertrokken zijn. Daar halen sommige mensen geen plezier uit. Voor mij is het gevoel herkenbaar. Met een groep vrienden, bekenden, lotgenoten heel hard je best doen, misschien op je bek gaan en iets opbouwen. Of maar net staande blijven met een groep onbekenden, goed betaalde, waar-je ook-absoluut-goed-mee-op-kan-schieten hockeyprofs. Met in je achterhoofd dat je volgend seizoen weer exact in dezelfde situatie terecht komt. Aan het twijfelen slaat, een gevoel hebt dat je een jaar eerder voor dezelfde keuze hebt gestaan en je plezier langzaam afbrokkelt. Een duidelijk signaal en een sterk advies naar Tilburg, dat vind ik de beslissing van Joep... Ik steun hem! Don Prins Reacties kunt u zenden naar hoofdklassehockey@gmail.com |  |
|
Zo redelijk tot zeer goed de twee eerste wedstrijden van Oranje waren, zo miserabel verliep de strijd dinsdag. Met 3-1 werden de boys van de grasmat geveegd!! Gaan we dan excuses zoeken?? Goed, Eby Kessing viel al vroeg in de wedstrijd uit met een snoeiharde bal die op zijn heupbeen een schotelgrote bloeduitstorting veroorzaakte en spieren en pezen blokkeerde, zodat hij de gehele tweede helft niet meer inzetbaar was. De ellende van Jenniskens was nog veel erger en deze speler komt in het gehele toernooi niet meer voor. Maar daar begon het toch niet mee?? Ook Australie kwam niet verder dan 3-2 bij Engeland, en Duitsland verloor van Spanje waar Nederland van won. Moeiheid en daar door blessuregevoelig? The Art of War van de Chinees Sun Tzu waar van Ass zijn passie uithaalt moet toch minstens vermelden dat je de de oorlog met z'n allen moet winnen en goed moet zijn voorbereid. Is het niet de leider die zijn soldaten opstelt en de strategie bepaalt? De gevestigde hockeyers moeten zich afvragen of ze nog wel in het Nederlands elftal willen horen (Trouw deze week), ik houd ze voor dat ze energie moeten leveren, als je het niet leuk meer vindt wat doe je dan hier? Hockey moet toch ook entertainment zijn? Olympische spelen, once in a lifetime! Ik wordt niet blij van deze kreten. Is het niet zo dat je je als coach in dienst zet voor het team, jouw team. Tijd om relaxed te zitten doe je maar bij moeder de vrouw op de bank. Het is geen spelletje voor de lol omdat de bondscoach dat zo leuk vind, het is verdorie het Nederlands Elftal!! Ligt het probleem bij de spelers??? DAT KAN!! Ligt het probleem bij de coach en begeleidingsgroep??? DAT KAN OOK!!
De spelers
De coach en begeleiding Nee, we hebben gewonnen van een zwak Spanje met een redelijke wedstrijd waarin ook de nodige fouten werden gemaakt, vooral door de verdediging. De tweede wedstrijd hebben we 60 minuten genoten van het nieuwe toverwoord energie. Het eerste doelpunt van Dwyer was een fout van Jolie die zijn voormalige teammaat liet lopen. Maar het team herstelde zich en vocht zich terug tot ze weer in de verdediging niet meer wisten waar ze het moesten zoeken. De derde wedstrijd missen we een goeie strafcorner. Op de momenten dat van Weerden er niet in staat is de slag van Jolie te voorspelbaar en een variant te slap. We missen dus Taeke! We missen voorin Ronald Brouwer die zich tot het laatste fluitsignaal doodloopt voor elke kans. We missen Robert van de Horst in de verdediging!! Is het genieten geweest tot nu toe!! JA. Dus. We hebben een NIEUW team!! We hebben een nieuwe COACH. Hoera!! Nu nog even groot groeien, maar dan wel gezamelijk!! Een hockeyfan Reacties kunt u zenden naar hoofdklassehockey@gmail.com | |
|
Reactie op: (18 juli 2010) Kruis: Slimmigheid in de cirkel ontbrak en (18 juli 2010) Schopman wil meer rendement zien. De commentaren van die twee verwonderen mij ten zeerste. De suggestie wordt namelijk gewekt dat er, ondanks de drie nederlagen tegen Argentinië, toch gewonnen was. Wordt er, om met een tweede uitspraak van George Orwell ook de titel van deze reactie te spreken, hiermee bij de KNHB officieel "Newspeak" ingevoerd? Een betere manier om grip op haar leden te houden en zo de titel weer naar Nederland terug te halen, bondsbestuur, is het weer in ere herstellen van het creatieve brein van de gouden hockeyvrouwen! Sinds kort speelt ze, vanwege een nieuwe uitdaging voor HDM en streeft nog altijd naar het hoogst haalbare, precies ook wat het Nederlands elftal nodig heeft. Ad van Noort, Nuenen, een bezorgde hockeyliefhebber. Reacties kunt u zenden naar hoofdklassehockey@gmail.com | |
|
Eindelijk zagen wij, de Nederlandse hockeyliefhebbers, Michel van de Heuvel afgelopen weekend weer in actie!! Werd Pakistan afgelopen maart bij de WK nog 12de, nu stond er een team waar de Nederlandse ploeg zich zaterdag in verslikte en zondag ternauwernood van won. Discipline lijkt het toverwoord, voeg daar samengaan met respect voor elkaar bij, zoals van de Heuvel Bloemendaal naar drie landstitels loodste, en je ziet een prachtig spelend team. Proficiat Michel!!! Als jij in deze korte tijd dit elftal op de Amsterdamse mat zet, doet het mij nog veel meer pijn dat je weg bent. Natuurlijk, domme journalisten op uitspraken belust, zwijgt Michel van de Heuvel over de zaken die gebeurt zijn, alsof je die beerput nog eens zou moeten beleven. Nee, jammer voor de Oranjejongens die met veel gewissel, onrust en weinig met elkaar hebbende gespeeld, verloren en op het nippertje wonnen. Paul van Ass meent dat het allemaal wel goed komt maar, laat in een radioverslag al weten dat als je niet presteert en blijft verliezen ook hij misschien de CT niet haalt! Een voorschot??? Ach, wat heet presteren, ook al val je in de prijzen, hoger dan vooraf gesteld, kan je er nog uit vliegen. Toch Michel?? Ik wens beide heren met hun team veel sterkte, maar zie toch bij Pakistan iets meer power op het veld dan bij ons onrustige Oranje, waar de verjonging nog niet tot een stabiel geheel is gekomen. De internationals speelden ver beneden hun kunnen en waren niet in staat om het verschil te maken. Natuurlijk zondag met de tovernaarsleerling De Nooijer iets meer runs en spektakel op het veld, maar de uitslag had net zo goed andersom kunnen zijn. Een hockeyfan Reacties kunt u zenden naar hoofdklassehockey@gmail.com | |
|
Elke sportclub is trots haar kleuren, trots op haar verleden en zeker trots op haar helden van weleer; de clubcoryfeeën... Zo ook Oranje Zwart. In ons ruim 75-jarig bestaan hebben we hockeygeschiedenis geschreven. Als een van de meest actieve en succesvolle clubs van ‘beneden de rivieren’. In een teamsport zoals hockey zijn de behaalde successen altijd een prestatie van een collectief waarin eenieder zijn eigen rol speelt. Er zijn altijd namen die je bijblijven, omdat sommige spelers en speelsters meer opvallen, door hun talent, hun speelstijl etc. Zonder iemand tekort te doen, denk ik dan aan Maaike Marks en Git Weytens bij de dames en bij de heren komen bij mij snel de namen van Den Hartog, Wout van der Meulen, Shahbaz, Stacey en Delmee naar boven... Sommigen van hen zijn vanaf hun eerste hockeyles bij OZ gebleven, anderen zijn later toegevoegd aan de club en voelden dat juist bij onze club hun kwaliteiten helemaal tot bloei konden komen. Loyaliteit aan een club is echter geen gegeven; het is niet vanzelfsprekend. Soms bieden andere verenigingen mogelijkheden die voor een individuele hockeyer aanleiding zijn om zich in een ander clubshirt te steken en OZ achter zich te laten. Dat hoort bij topsport. Eind vorig seizoen waren het zo Robert van der Horst en Rob Reckers die op eigen initiatief naar resp. Rotterdam en Amsterdam gingen. Ze vertrokken zelf, met of zonder overleg met de club, ieder om hun eigen reden. De club betreurde dat zeer, maar legde zich neer bij de wensen van die spelers. In de aanloop naar het komende seizoen gaf Rob Reckers te kennen toch wel weer graag in de oranje zwarte kleuren te gaan spelen het komende seizoen. Dat was natuurlijk heel mooi voor de club; Rob terug op het oude nest. Echter, in het afgelopen seizoen is er veel gebeurd bij OZ. Er zijn spelers aangetrokken om de plaatsen van Reckers en Van der Horst in te vullen en er is gebouwd aan een nieuw evenwichtig team. Dat is uitstekend verlopen en (zeker sinds de lange winterstop) staat er een zorgvuldig uitgebalanceerd Heren 1 op het veld; een team dat komend seizoen ambitieus verder wil. Na het aangekondigde vertrek van de teamcoaches werd een nieuwe hoofdcoach gevonden in de persoon van Sjoerd Marijne. Het nieuwe begeleidingsteam prefereerde om met de huidige groep door te gaan en geen grote ingrijpende wijzigingen in de selectie aan te brengen. Dit maakte het voor Rob dus niet mogelijk om nu terug te keren in het team. Zeer spijtig... Natuurlijk is het achteraf gemakkelijk op te merken dat er in een eerder stadium duidelijkheid over die beslissing had kunnen zijn. Maar er waren andere zaken die de aandacht vroegen, zoals de play-offs met kwalificatie voor de EHL en de contractgesprekken met de huidige spelers. Pas daarna was helder of het team compleet zou blijven en of er versterking nodig was. Het lang uitblijven van helderheid verdient niet de schoonheidsprijs en uiteindelijk zijn er in deze geen winnaars, slechts verliezers... We betreuren het, als bestuur, dat het zo is gelopen. Hieruit zullen we lering trekken voor de toekomst. Maar we scharen ons achter de professionele ambitie van dit veelbelovende Heren 1-team en haar begeleiders.
Peter van der Horst Bron: website van Oranje Zwart, ingezonden door een van onze lezers | |
|
Dankzij bondscoach Herman Kruis hoeft de competitie niet meer gespeeld te worden en kunnen we seizoen 2010-2011 lekker kort houden. Amsterdam, Den Bosch, Laren en SCHC kunnen zich gaan opmaken voor de play off’s en de rest van de teams mogen een lootje trekken wie er niet rechtstreeks degragdeerd naar de Overgangsklasse. Het gat met de Overgangsklasse is inmiddels zo groot geworden dat de play out wedstrijden niet meer hoeven worden gespeeld en MOP krijgt gewoon een vrijkaartje, voor goed gedrag, om het seizoen erna mee te mogen doen. Wat een brillant en doordacht plan! Ontneem de spelers hun vrijheid rustig na te denken en af te wegen wat ze volgend jaar willen doen, zet de vrijwillige clubbesturen onderdruk hun onderhandelingen snel te voeren en zorg ervoor dat iedereen onoverzichtelijke haastige beslissingen gaat nemen. Stel een tijdsklok in, want dat is de manier om rust in je ploeg te krijgen! Iedereen heeft inmiddels gehoorzaamd en zich aan de “deadline” van 7 juni gehouden. Zo ook de “nieuwe” stagespelers van Oranje. Het resultaat, iedereen speelt (behalve Agliotti en 3e keeper van Vliet), voor een van de vier boven genoemde clubs. Dat zijn 24 spelers van 4 clubs, gemiddeld 6 per elftal dus. Ik heb er nu al zin in, in die Dames Hoofdklasse volgend jaar! Waarom ziet de bond niet dat deze tunnelvisie er langzaam voor zorgt dat mensen geen zin meer hebben. Dat er een leegloop ontstaat en het niveau alleen maar achteruit gaat? Waarom begrijpt de bond niet dat je niet van boven naar beneden moet kijken maar van beneden naar boven. De basis van je kwaliteit is je ondergrond en niet het topje van de piramide. Ik denk Laren trouwens. Ab van der Wouden Reacties kunt u zenden naar hoofdklassehockey@gmail.com |
|
Nieuwe bezems vegen schoon en gebruiken toverwoorden
De geluidloosheid waarmee het Nederlandse hockeywereldje op de aanstelling van Paul van Ass heeft gereageerd, doet menig hocheyliefhebber de wenkbrauwen
in opperste verbazing tot aan de haargrens trekken. Wat een rare vertoning. Wat een geheimzinnigheid door te laat naar buiten te komen. Wat een
vriendjespolitiek!!
De bond stelt na de deadline verschoven te hebben een man aan die het in razendsnel tempo van manager tot assistent trainer tot bondcoache heeft gebracht.
En dat alles zonder de nodige vellen papier waar de bond toch altijd zo'n groot voorstander van is geweest. Want goed opgeleide mensen, die weten hoe het gaat.
Die zijn nodig om de sport op een hoger plan te tillen. Dat was toch wat de bond ons de laatste jaren voor hield?
Werd Marc Lammers niet weggestuurd wegens gebrek aan ervaring??? Het blijft koffiedik kijken hoe de heren Bunnik en Kruize tot deze zeer opmerkelijke keuze gekomen zijn. Hadden ze maar net zo lang nagedacht toen ze Michel van de Heuvel op zo'n beschadigde manier aan de kant zette. Inmiddels heeft Paul van Ass (in z'n eentje??) 40 mannen uitgezocht die misschien wel geschikt zijn om in 2012 een Olympische plak te halen en weten we ook weer het nieuwe toverwoord van de bondcoach: INTRINSIEKE. Natuurlijk direct de Dikke opengeslagen, nou daar komt tie: Intrinsieke waarde is een begrip uit de bedrijfseconomie!! Tja, we hebben dus een bondscoach met een bedrijfsverleden en die moet nu het bedrijf Nederlands Team gaan leiden of lijden? Natuurlijk, als hockeyfan gun ik de heren het beste van het beste, en natuurlijk hoop ik dat een frisse wind of nieuwe bezems de klus klaren, maar voorlopig is er maar 1 ding...ONBEGRIP!!! Een hockeyfan (naam bij de redactie bekend) Reacties kunt u zenden naar hoofdklassehockey@gmail.com | |
|
REACTIES: | |
|
Ik sluit me volledig aan bij bovenstaand verhaal. Wat heeft Paul van As in zijn hockey carrière bereikt? Paul van As heeft aardig hockey laten zien bij HGC, hij heeft echter nog NOOIT een prijs in het clubhockey gewonnen. HGC zou zonder Jackson en Garza geen schim zijn van de ploeg die het nu is. In het voetbal zijn het juist de strategen en technisch begaafde trainers die succesvol zijn (Mourinho, Van Gaal, Hiddink). Hierbij staan kennis en ervaring vooraan staat en het people management daarna komt. De aanstelling van Paul van As is alsof Hans Kraaij Jr. morgen aangesteld zou worden tot bondscoach van het Nederlands voetbal elftal. Michel van den Heuvel daarentegen heeft een succesvol fundament gelegd voor de inmiddels 4 landskampioenschappen van HC Bloemendaal, waarbij de 5e er dit weekend zit aan te komen. Ik vind het een schande op wat voor wijze Michel van den Heuvel aan de kant is gezet door het establishment van de KNHB. Juist Kruize en Bunnik hadden er goed aan gedaan om hun eigen conclusies te trekken aan de in hun ogen slechte prestatie op het afgelopen WK. Ties Kruize heeft als club icoon gefaald bij KZ dat vorig jaar is gedegradeerd, hoe kan men dan van hem verwachten dat hij deze rol binnen de KNHB wel goed vertaald? Ik meen me te herinneren hoe het Paul van As is vergaan bij Victoria, zou de bond hier helemaal geen weet van hebben? Stiekem hoop ik dat Michel van den Heuvel bondscoach van Pakistan wordt en met een duidelijke overwinning tegen Nederland laat zien welke collosale fout het bonds bestuur heeft begaan... Supporter van de mooiste club van Nederland (naam bij de redactie bekend) | |
|
Er staan een paar onwaarheden in bovenstaande reactie. Ten eerste, de voetbaltrainers die de auteur noemt zijn juist beroemd om hun people management skills. (De vergelijking tussen Paul van Ass en Hans Kraaij jr. bergrijp ik even niet) Ten tweede, Ties Kruize heeft weinig te maken met de degradatie van HCKZ, in beide gevallen. Hij heeft na een jarenlang voorzitterschap de club in sportief opzicht in uitstekende staat achter gelaten (van niets naar play offs). Dat de besturen daarna er een potje van gemaakt hebben kan Kruize niet worden aangerekend. Tot slot, sinds wanneer moet je wat gewonnen hebben om bondscoach te worden? Marc Lammers heeft als clubcoach ook nooit iets gewonnen. Van Ass laat nu voor de 3e keer zien dat hij een goed team kan smeden en juist daar heeft de bond behoefte aan. Ik heb er alle vertrouwen in. 2e worden op het WK voor junioren is ook geen slechte prestatie, deze generatie zit vol talent en gedijt goed onder van Ass. Voortaan even het huiswerk doen. Jan Heesters | |
|
hdm WEER TERUG IN DE HOOFDKLASSE! Geweldig, geweldig, wat een prestatie. Gefeliciteerd,spelers,coach, trainers en begeleiders! Maar wat nu? Mag hdm heren1 wel in de hoofdklasse spelen? Immers we hebben maar één buitenlander en je moet er toch wel een stuk of wat hebben. Wat raar eigenlijk dat je de sterkste hockeycompetitie ter wereld hebt en dan buitenlanders haalt en betaalt om daar in te laten spelen. Als de bond en de clubs nu eens andersom zouden redeneren (ik weet het, dat is erg moeilijk) en zouden zeggen: "OK, per team mogen twee buitenlanders worden opgesteld, maar die moeten daar wel voor betalen om mee te mogen doen in de sterkste competitie ter wereld". Wij, de KNHB, organiseren samen met de clubs toch die competitie en er is echt geen sterkere in de hockeywereld, nog beter georganiseerde competitie dan in Nederland! Gelooft u mij, niet in Duitsland, niet in Engeland, niet in Spanje of Australië bestaat een competitie van het niveau als in Nederland. En dan hebben we het al helemaal niet over landen als India, Pakistan, China etc.. Kortom wij, de KNHB, hebben een uniek product of ben ik nu gek geworden? Kom op bestuurderen zet de bond onder druk en verander de regels. Ja, maar (hoor ik u denken) dan komen die buitenlanders niet. Wel, prima toch! Krijgt onze eigen jeugd weer volledig de kans om zich in de kijker te spelen. Zij komen heus wel hoorm want in eigen land bestaat niet zo'n competitie en er zijn buitenlandse bondscoaches die maar wat graag zien dat hun internationals in Nederland spelen. Maar goed, stel dat de buitenlanders dan weg blijven, wat doen we dan om de Hoofdklasse op niveau te houden? Ik zou zeggen van onderop beginnen, dat wil zeggen de overgangsklasse moet naar een hoger niveau getild worden. Van de twee overgangsklassen blijft er maar één over,die wordt samengesteld uit de beste twaalf overgangsklassers aan het einde van het seizoen (niveau omhoog). De kampioen van die topklasse, of hoe men die superovergangsklasse ook wil noemen, promoveert direct, de nummer twee speelt play-offs met de nummer 11 van de hoofdklasse. Laten we maar snel de regels veranderen, voordat er clubs ten onder gaan aan het betalen van spelers en speelsters en loop niet achter "de waan van de dag" aan. Kijk wat er gebeurt in de voetballerij, driekwart van de BVO’s (Betaald Voetbal Organisaties) is failliet of onderweg om failliet te gaan. Kom op hdm, we mogen nu weer meepraten op hoofdklasse niveau. Laat je stem horen tenminste als mijn voorstellen in goede aarde vallen. Zo, niet even goede vrienden. Pieter Versteegh Reacties kunt u zenden naar hoofdklassehockey@gmail.com |
|
|
Hurley heeft een fulltime EF-coordinator in dienst en ook nog eens een flink aantal trainers voor deze categorie en per jaar leggen we als club minimaal 35.000 euro toe op deze activiteit. Daarbij komt nog eens bij dat veel ouders van bezoekende teams slechts één kopje koffie nemen en daarmee halen we de investering van een gloednieuw Lavazza espresso-apparaat er bij lange na niet uit. Hurley heeft een dertigtal E/F teams en dit betekent wekelijks minimaal zo'n 150 bezoekers à raison van 5 euro. De geschatte inkomsten per jaar zullen ongeveer 16.500 euro zijn. Mocht dit experiment komend sezioen een succes blijken, dan zullen we dit ook invoeren bij de overige jeugdwedstrijden. Het kan tenslotte niet zo zijn dat wij als Hurley veel geld investeren in kwalitatief zeer hoogwaardige watervelden, trainers, etc. en dat de aanhang van bezoekende teams daar zonder iets extra voor te betalen zo maar naar kunnen kijken. We juichen de ontwikkeling van het betalen voor het bekijken van competitiewedstrijden (waaronder playoffs) toe, omdat op die manier het minder laagdrempelig wordt en je op eigen terrein niet elk weekend wordt overspoeld met bezoekers die financieel verder niets bijdragen aan je vereniging. Verdere professionalisering is hetgeen we met de hockeywereld moeten beogen en dat dit tot mooie dingen kan leiden, laat het voetbal ons wekelijks zien. In ieder geval geen kinderen meer in de rust op de velden, geen spelers meer die je kunt aanspreken na de wedstrijd (moet je tenslotte ook eerst Engels, Koreaans, Chinees of Spaans voor kunnen spreken) en het jaar erop zie je dezelfde speler bij een andere club, want de EHL lonkt en dat mag je sportief gezien niet missen in je korte hockeycarrière. We hebben in ras tempo de prachtige wereld betreden van spelers-makelaars en transfers. Spendeer onder druk van je sponsoren veel geld aan buitenlanders en spelers-salarissen en kaap jeugdtalent gewoon op tijd weg bij clubs die daar nog wel energie, tijd en geld instoppen. Mocht je dan alsnog niet uitkomen, dan laat je gewoon de aanhang van de bezoekende club mee betalen om het gat te dichten. Die vragen het weer terug als je bij hen op bezoek komt en zo wordt het thuisvoordeel niet meer een sportief voordeel maar bovenal een financieel voordeel. Ik twijfel er niet aan of er zullen veel derde wedstrijden nodig zijn de komende playoff periode. Hurley begint in ieder geval gewoon direct met toegang heffen bij de bosuiltjes en de E-F categorie, want je kunt ze tenslotte niet vroeg genoeg voorbereiden en laten wennen aan het Walhalla van het tophockey! Jan Winkel, voorzitter THC Hurley Reacties kunt u zenden naar hoofdklassehockey@gmail.com |
|
REACTIES: |
|
Jan Winkel heeft helemaal gelijk. Geweldig neergezet. Ik heb het bestuur nog niet gesproken, maar gezien de prachtige nieuwe ontvangstruimte, die op dit
moment verrijst, voor de ouders van vele bezoekende kotertjes op die andere bosclub, vermoed ik dat dit E/F plan op grote bijval kan rekenen. Ambiance en
uitzicht mogen ook betaald worden! Super verwoord, Jan, Laren heeft in ieder geval 1 toeschouwer verspeeld (moi) met de daarbij behorende baromzet. Die
overigens heus niet minder dan 5 euro geweest zou zijn. Jacqueline Schorer |
|
Beste Jan, Geweldig idee, we gaan het bij Pinoke meteen oppakken. Als we samen de tourniquets bestellen is het eerste voordeel al binnen. Boudewijn Mol, bestuurslid Jeugd Pinoke |
|
Toen Oranje Zwart een aantal jaren geleden begon met het internationaliseren van onze competitie viel de hele hockey-wereld over ze heen. Nu staan o.a. bij
Pinoké meen ik 5 buitenlanders op de spelerslijst... Stof tot nadenken: Als er een wind van verandering waait, bouwen sommige mensen schermen, andere windmolens... Vooruit nog één: Pessimisten hebben meestal gelijk, maar de vooruitgang is te danken aan optimisten... Een hockeyliefhebber (naam bij de redactie bekend) |
|
Prima stukje van Jan Winkel, laat die ouders maar bloeden!! De play offs van mijn club laat ik me echter door die vijf euro's echt niet ontnemen, dus we
(3 personen) gaan wel kijken. De koeltas gaat mee, toch met 3 personen snel 12 biertjes en een paar broodjes kroket. Jammer voor de baromzet van Laren!!!!! Paul Kammeijer |
|
Ik heb met verbijstering het epistel van Jan Winkel gelezen, onsamenhangend met een gedrag van een belastinginspecteur die de zakken van de ouders komt
legen om zijn dubieuze investeringen terug te verdienen, of was het de sarcastische ondertoon van een toch wel verdienstelijk clublid van een
OVK/HK/OVK/HK/OVK-club die eens flink wil uithalen naar de grote broers die een ander beleid voeren. Een grote hockeyclub als Hurley is een bedrijf waarvan je mag verwachten dat ze verstandige investeringen doen om de club te laten groeien en bloeien. Dat koffie-apparaat was blijkbaar niet zo'n verstandige investering kunnen we nu vaststellen, en met de toerekening van een jeugdcoördinator kan je ook anders omgaan, omdat de teams uit de 1e lijn de grootste kosten veroorzaken. En daar dus ook een gedeelte van de rekening neergelegd mag worden, maar dat mogelijk wordt belemmerd uit concurrentie overwegingen. Kortom: het Calimero geluid van Hurley wordt al jaren over de velden gehoord, steek de hand eens in eigen boezem, misschien wordt Hurley dan ooit eens een volwassen Hoofdklasse club. Succes in de Play Offs/Play Outs, en zal bij een volgend bezoek een extra kopje koffie bij jullie drinken. DL (naam bij de redactie bekend) |
|
|
Man for all seasons Ik denk.. (ach welnee, ik voel dus ik weet, ...)...dat A.M.H.C. Amsterdam staat voor een grote sprong vooruit en omhoog. De tweede helft in de strijd om de derde en vierde plaats in de EHL-competitie, tegen het Spaanse Club de Polo Barcelona, onderstreepte hoe het Amsterdam-hockey er kan uitzien als deze mannen alle schroom en remmen eindelijk eens compleet van zich af werpen. Welnu, dat gebeurde, en wat een belofte toonde dit team toen! De niet-gespeelde woede en frustratie van hun afscheid nemende coach Sjoerd Marijnen na twee speelperioden - zoiets kun je maar één of twee keer per seizoen doen, lijkt me- had het beoogde schokeffect. De zwart-wit-rood geklede mannen waren vanaf dat moment overal op het veld de baas, zaten er bij elk balbezit van hun tegenstanders boem! bovenop, hadden tal van 'steals', kwamen voor hun tegenstanders, speelden op de helft van hun tegenstander en wonnen elk duel. Zo wordt hockeyen gewoon weer leuk! Ondanks al die druk naar voren zat het achterin potdicht door een zeer gedreven spelende Taeke Taekema, de dit jaar sowieso excellente Antonio -Teun- Rohof en de verbeten rustig keepende Klaas Veering. Dat Amsterdam in de reguliere speeltijd niet verder kwam dan een gelijkspel mocht dus wel een wonder heten. Sjoerd gaat naar Zwart Oranje en niemand minder dan Taco van den Honert wordt de eerste man. Dat is schokkend-vernieuwend: een oertype kunsthockeyer en een der laatste pure liefhebbers, maar zónder de technocratische trainersdiploma's A tot Zorro. Én gesteund door een vrouw. Jarenlang de beste hockeyster ter wereld: Alyson Annan! Jesus, Mary and Joseph, als dat niet een nieuw begin is, dan weet ik het ook niet meer. Ik blies de loftrompet over Teun Rohof, omdat deze speler consistent al zijn slimheid, tactische inzicht en overzicht, technische kunnen, timing, anticipatiekwaliteiten en bikkelkunde aanspreekt en vol benut. Teun is naar mijn mening hét voorbeeld van de speler die het beste uit zichzelf kan halen en inzetten. Onbaatzuchtig, dienend, ver, heel ver weg van zijn vroegere strapatsen. Deze jongen heeft zich ontwikkeld tot een kerel met een groots verantwoordelijkheidsgevoel. Teun laat zien welke sprongen grote talenten als Valentin Verga, Jan Willem Buissant het komende seizoen echt nog moeten maken. Belofte? Waarmaken! Billy Bakker heeft laten zien hoe je dat doet. Wat een klasse! Qua simpel ogende effectiviteit zijn er trouwens nog veel meer Amsterdammers die aan Teun Rohof's meerwaarde als 'meest waardevolle speler' nog een voorbeeld kunnen nemen. Tijdens het finaleweekend van de EHL werd in de halve eindstrijd tegen Rotterdam een wel zeer groot verschil in speelstijl zichtbaar. Rotterdam speelde gegroepeerd, dicht bij elkaar, snel, naar voren, met korte passes en sterk in balbezit. Amsterdam stelde daar onvoldoende tegenover: veel stilstaande en keer op keer overgeslagen, afwachtende en toekijkende spelers - vooral op het middenveld. Weinig swingends te zien, onvoldoende geloof in eigen kracht, veel te weinig gezamenlijke druk naar voren. Met enkele spelvertragende dragende spelers. Allemaal fantastische hockeyers die veel en veel beter kunnen. Maar de fabuleuze Santi Freixa doet komend seizoen weer mee! En dus kan de keihard werkende Robert Tigges zijn talenten misschien elders op het veld -direct achter de voorhoede?- gaan vertonen. Voor mij staat vast, dat de teamspelerenergie van deze jongen ergens anders op het veld nóg beter kan worden benut. Rotterdam won verdiend van Amsterdam. Amsterdam won verdiend van Club de Polo Barcelona. Rotterdam verloor verdiend van Uhlenhorster HC uit Hamburg. En nu nog de promotie/degradatiewedstrijden (Rood-Wit of HDM promoveert direct) en de playoffs voor het Nederlands Kampioenschap! Dark horse: Laren. Rob Smelt, www.smelten.nl |
|
|
Ieder jaar is er wel iemand die er mee stopt. Jarenlang heel veel gegeven voor het team, het spelletje en voor het eigen gevoel. Vier, vijf keer in de week naar de club. Trainen voor de potjes op zondag. Dat afscheid gebeurt op verschillende manieren. Sommigen besluiten pas ver na het seizoen dat het mooi is geweest. Dan zie je een klein berichtje op een site. Roemloos en kleurloos. Het kan ook anders. Afgelopen zondag kreeg Mark van Lambaart een mooi afscheid op zijn club Rotterdam. Hij mocht de laatste wedstrijd de aanvoerdersband dragen. Onder groot applaus werd hij een minuut voor het einde naar de kant gehaald. Het was mooi om te zien. Van getuigen heb ik vernomen dat Alex Robert eveneens een mooi afscheid heeft genoten. Van hemzelf heb ik vernomen dat hij tot in de tranen ontroerd was. Een mooi moment voor een vriend. De grote verhalenverteller houdt ermee op. Zijn vrolijke gelaat onder de rode manen zullen worden gemist binnen het team, dat weet ik zeker. Aanstaand weekend is het laatste weekend voor twee Amsterdam coryfeeën. Twee hondstrouwe mensen. Liefde voor de vereniging en een hartje van Amsterdam. We zullen ze missen. Ridder Joep, wat is Amsterdam zonder hem? De doktor die coach werd en vele successen bracht aan onze mooie vereniging. Iemand die onlosmakelijk is verbonden aan Nel, de andere coryfee die ermee stopt. Nelleke Brenninkmeijer. Wat een heerlijk persoon. Als je Nel in één zin moet omschrijven is dat het volgende. "Het is nooit goed genoeg en het moet altijd beter." Na negen jaar managen stopt ze ermee. Ze heeft het gehad met de shirtjes wassen, wedstrijdformulieren invullen en de spanning om de wedstrijden heen (al werd ze met het jaar rustiger). Maar wat hebben we van haar genoten. Haar eerlijke, directe benaderingswijze, haar discussies met Joep en de Whisky met water op vrijdagavond. Hoe gaan we afscheid nemen van Joep en Nel? Er is komend weekend maar één manier waarop zij kunnen worden bedankt voor de afgelopen jaren. Ik weet wel hoe... Don Prins |
|
|
Afgelopen zaterdag was het zover. Als wielerfan (you hate it, or you love it!) was ik mezelf al een week aan het verheugen op de komst van de Giro. Één van de drie grote rondes die jaarlijks door het wielerpeloton worden verreden. Wat een mooie gewaarwording. Vroeger ben ik al live aanwezig geweest bij een aantal Touretappes. Als klein mannetje de hele karavaan langs zien trekken. Mijn ouders kwijtrakend omdat ik bezig was met zoveel mogelijk gadgets te verzamelen. Petjes, bidons en shirtjes worden het publiek ingegooid en er wordt haast gevochten om al het goeds. Gelukkig vond mijn moeder me net op tijd om een oude vrouw ervan te weerhouden mijn verzamelde items te stelen. Samen met twee goede maten langs het parcours gehobbeld. De Giro-kit werd aangeschaft bij één van de vele punten waar deze prullaria werd verkocht. De renners van dichtbij aanschouwend, op de foto met de Duivel, de welbekende mascotte van de rondes. De stad had er een mooi evenement van gemaakt. Zo'n 200.000 mensen langs de lijn, wij waren er drie van. Nippend aan een drankje en bij iedere renner even omkijken terwijl je hem al schreeuwend voorbij ziet flitsen. Want dan ga je jezelf afvragen... Wat is hier zo mooi aan? Na vijf keer 50 km p/h. langs te zien komen is het nieuwe er eigenlijk wel af. Dan merk je dat het socialisen op deze "roze koninginnendag" eigenlijk veel leuker is. De sfeer in de stad was aandoenlijk en geweldig. De drukte was mooi en gezellig. Het is vooral het hele circus eromheen dat het zo mooi maakt. Dat je op het Museumplein de renners door de menigte heen naar de start ziet fietsen. De renners die aan hun warming-up bezig zijn terwijl je ze haast kan aanraken. De eigen kleur van de ronde en de mooie dames die de Giro promoten of rondemiss zijn. Wij filosofeerden al over het hebben van onze eigen wielerploeg. Vanwege de sport? Ik denk vanwege het circus eromheen... Don Prins |
|
|
Een Verlumn: Hurley - HGC (De grote wens...)
De wedstrijd! Door wederom een zeer ongelukkige shoot in de cirkel van Hurley kan HGC vrij eenvoudig de 0-1 maken uit de strafcorner van Jackson. Ach 0-1, worden we lekker scherp van. Niet heel erg lang daarna weet diezelfde Jackson er nog eentje in te frommelen, een misser van Hurley op het middenveld wordt genadeloos afgestraft door de spitsen van HGC. De mannen zijn meedogenloos en velen begrijpen nu ook waarom HGC bovenaan in deze competitie staat, het cirkelrendement is ongekend. 0-2 en slechts 15 minuten op weg. Vier minuten later komt Herr Kranstauber de 0-3 aantekenen door een hele eenvoudige combinatie in de cirkel te spelen waarop de Hurley verdediging niet echt adequaat kan reageren. Ahaaa zo een middag, 20 minuten op weg en 3 nul achter. Op de bank van HGC zullen ze gedacht hebben, ahaaaa zo een middag 20 minuten op weg 3 nul voor. Maar waar HGC even geen rekening mee had gehouden is dat de mannen van Hurley niet erg snel opgeven en dat de mannen van Hurley heel goed kunnen hockeyen en dat de mannen van Hurley behoorlijk veerkrachtig zijn. Niet al te lang voor rust toen HGC eigenlijk al in de standaard schakelhockey methode was terechtgekomen weet Ebbers een bal achter Vogels te frommelen en de eerste signalen van herstel beginnen zich aan te dienen. 1-3 rust, niets aan het handje moet van Ass nog gedacht hebben. Na de rust was de zon nog iets meer gaan schijnen en waren alle omstandigheden aanwezig om er een mooie 35 minuten van te maken. Weet niet precies wat er in de kleedkamer is gezegd/gedaan bij HGC maar vanaf minuut 1 domineerde en initieerde Hurley het spel. De ene aanval na de andere werd opgezet en nu kon HGC alleen nog maar achter de feitjes aan rennen. In de eerste 10 minuten komen ze niet eens over de 23-meter lijn. Bij het uitnemen krijgen ze geen ruimte, de kom slijt uit... zo vaak moet de bal rond om een opening te zoeken. De Hurley mannen bijten op hun lip en weten dat ze moeten blijven gaan en gaan en gaan om een doelpunt te forceren. De aansluit treffer komt dan van de stick van Stol, een prachtige tip waar Vogels geen antwoord op heeft, 2-3, nog 18 minuten te spelen en het Hurley-publiek is blij dat ze het oranjebitter even hebben gelaten voor wat het is. Wervelend hockey, Hurley blijft domineren en de 3-3 hangt vele malen meer in de lucht dan de 2-4. Toch oppassen, gezien het cirkelrendement van HGC. Maar ze gaan duwen en het lukt ze niet, ze krijgen geen vat meer op het spel. Nog een paar minuten op de klok, Hurley blijft aandringen en de strafcorner is een feit. Het ideale trio staat gelukkig in het veld. Vogels kansloos en de 3-3 is een feit, Braaksma legt hem er op exact het juiste moment in. De heren arbiters die een uitstekende wedtrijd hadden gefloten blazen af en Hurley pakt 'n punt op de koploper. Een prestatie van formaat.
De burgemeester van Wemeldinge (in het verleden heeft hij nog eens de Toon Hermans look a like contest van Zeeland gewonnen) die zijn ontvangstspeech
overigens begon met Ik, heel chique en zeer gewaardeerd in paleiselijke kringen, weet dat dit een belangrijke dag is. De Koningin straf voortduwend met
zijn rechterhand op haar linkerbil, vocaal begeleid door de enige Wemeldingse die een liedje van Ruth Jacott uit haar hoofd had geleerd (en dus ook
besloten had om dit liedje een keer of tachtig te zingen) brengt de burgemeester de koningin richting de apotheose van haar rijke leven. Ze voelt haar
huid tintelen, gelukkig heeft zij al haar familieden in de buurt mocht het allemaal te veel worden, dit is haar finest moment, zodirect gaat het dan
eindelijk toch echt gebeuren. Ze draaien de hoek om (met nog steeds die irritante rechterhand op de koninklijke derrière van die snor...) en ze naderen
de climax. Nog 10 stappen... nog 5 stappen en voor ze het weet staat ze oog in oog met de lang gekoesterde droom. Omgeven door het gezin, de warme
bevolking van Wemeldinge komt eindelijk haar grote wens uit, nu kan ze afscheid nemen als koningin en heerlijk nog jaren nagenieten van dit moment,
haar grote wens in vervulling... Frans Byvoet |
|
|
Twaalf minuten over tien in de ochtend. Ik stap m'n bed uit. Nagenietend van een aller-heerlijkst avondje, waar ik samen met vele anderen tot in de vroege uurtjes gezellig in de Jordaan heb gedanst, gefeest en gelachen... Een stevig ontbijt en de straat op. Graadje of 21, zonnetje op m'n bolletje en de vrolijke Oranje menigte in. 's Ochtends een wandeling door het Vondelpark, waar je Amsterdamse kinderen heerlijk vals blokfluit hoort spelen, slecht trompetteren en op hun gitaar ziet pingelen. Vandaag klinkt het heerlijk, het is zo'n dag waarop de vrolijkheid door mij heen spat. Niet alleen bij mij, maar bij alle mensen om me heen. Het is een dag voor allen des lands. Geen verplichtingen, geen stress aan je hoofd, geen telefoontjes van mensen die iets van je willen. Met deze gedachten waan ik mezelf al in een boot waar ik de stad vanuit het water onveilig ga maken. Kortom vrijheid alom... Dan word ik met een klap wakker! De wekker gaat. 10.30 uur. Geen verplichtingen? Geen stress aan je hoofd? Echt wel. Vandaag speel ik tegen Pinoké, een zeer belangrijke competitiewedstrijd. Gisteravond op tijd m'n bed ingegaan om me optimaal voor te bereiden op deze schitterende derby. Zo'n wedstrijd die überhaupt veel mooier is om op zondag te spelen in plaats van een vrijdag, maar dat terzijde. We spelen vanavond om 20.30 uur, dat stond namelijk al maanden in het competitieprogramma. Ik check m'n mail. Nelleke Brenninkmeijer. Verzamelen om 12.30 bij ons thuis! Had ik me bijna vergist doordat ik het competitieprogramma van de KNHB een paar weken geleden had geraadpleegd. Wedstrijd is dus kennelijk verplaatst naar een andere tijd... Dat kan dus zomaar zonder problemen! 14.00 uur. We komen aan op Pinoké. Barman Edgar is gematigd vrolijk maar ontvangt ons (zoals altijd) met open armen. Verder zijn aanwezig op het terrein... Daar in de verte op het paadje tussen de velden lopen twee oude mensen met hun hond. Ontsnappend aan de drukte van deze dag, de stilte opzoekend in het bos. 14.45 uur. De derby vangt aan. Ik heb al veel van deze wedstrijden gehockeyd. Het zijn de mooiste. Altijd beladen, altijd strijd en altijd minimaal 1000 toeschouwers dat het zo aantrekkelijk maakt om in die hoofdklasse te hockeyen. Vandaag niet. Wat nou professionalisering! Don Prins |
|
|
Brabantse gemoedelijkheid – Amsterdamse bluf: triple A Gerekend naar het aantal (groene) kaarten en de beleving: titel klopt. Voor het overige, nja. Gemoedelijk was het nu ook weer niet gezien de belangen. Voor al te veel bluf kreeg Hurley geen tijd en ruimte. Wat is het ongrijpbaar, team sport. Je beoefent het van jongs af aan, kunt niet én keepen én scoren (huiskamer vraag: welke hoofdklasse speler heeft dat ooit verricht; wellicht aardige geste voor Guus Vogels in zijn laatste competitie wedstrijd) maar toch blijkt het zelfs op dat niveau moeilijk om een team te smeden. Je zou zeggen dat 2 golden boys het verschil zouden maken tussen een matige 1e seizoenshelft en een goede 2e. Gemeten aan het aantal punten blijkt dat niet. Team spirit en spelen als een team: dat is de kracht van Hurley, dat knap motivatie zoekt uit een underdog positie en met een vrijwel NL team vol met talenten brutaal mee hockeyt – grote buurman Amsterdam laatst nog op 1-1 houdend. Gerekend naar de leeftijd van de spelers van Hurley constateer ik dat de jeugd de toekomst heeft maar dat is op HKH niveau niet voldoende. Het moet nu. Een nadeel van jeugd kan ook zijn: jeugdige overmoed. Knap dat dat niet te bespeuren was; de hand van de coach heeft hier een team gesmeed. Verstand komt zegt het spreekwoord toch pas met de jaren? Dit Hurley zo bevlogen zien spelen, vorig seizoen nog overgangsklasser en nog wat eerder NL kampioen met de A jeugd; het is een compliment waard. Blijft het team bij elkaar dan voorzie ik ook voor langere tijd een concentratie aan Hoofdklasse clubs uit het A-bos. Van Tilburg mocht verwacht worden dat het slimmer en ‘more grown up’ de wedstrijd zou spelen. Immers: meer hoofdklasse ervaring en met de nodige (ex) internationals waaronder de 4 WK gangers uit de A-landen. Ondanks inzet, technische hoogstandjes (Lucas Vila, Matthew Butturini) en een niet met name te noemen verdediger (Laren schijnt al met de geldbuidel te hebben gerinkeld – maar met geld is niet álles te koop!) is het Tilburg dat net dat stapje of een stick te laat komt om een aanval doeltreffend af te ronden. Gezegd moet worden dat Hurley aardig onder druk gezet werd en niet écht veel op de helft van Tilburg te vinden was. Maar wat waren ze er dichtbij, met in de laatste 10 minuten een goede (backhand) kans en in de voorlaatste minuten de door Hurley zo gedroomde strafcorner... u weet wel, Braaksma is de naam. De corner werd er prima uitgelopen en de zucht onder het publiek was tot in Push en OZ te horen.
Die derde A? Paul Gerritse (TMHC Tilburg) U kunt uw reacties mailen naar hoofdklassehockey@gmail.com |
|
|
Een Verlumn: Tilburg - Hurley (Een verhaal over Job C, open deuren, paleisrevoluties en nog veel meer...) Het aanwezige publiek -al dan niet verplicht binnengereden- klapt zich op deze partij bijeenkomst een aangeboren reuma afwijking voor zover zij nog geen kromme tenen hadden... De Held van de dag spreekt, oreert zelfs, staande op het podium als 'n ware volksmenner, "joden, homo's en moslims mogen op straat niet worden uitgescholden", "bejaarden moeten zich veilig voelen op straat" en wederom gaat het publiek uit z'n dak en terecht natuurlijk, wat een man, en dan dit soort teksten er in volzinnen uitgooien, fantastisch, hoe kan je het ook verzinnen, bejaarden veilig over straat, geweldig, prachtig wat een programmapunt, waanzinnig, het applaus houdt aan en de toekomstig leider van Nederland vraagt om stilte zodat hij z'n volgende totaal overbodige oneliners eruit kan knallen... Hier wordt je toch triest van, de man die verantwoordelijk is voor een leegloop van het toerisme in Amsterdam omdat hij tegelijkertijd de twee grootste attracties laat verbouwen (Stedelijk en Rijks), de man die geen enkel budget onder controle heeft, alle kosten lopen gierend uit de begroting en maar blijven roepen, nee, nee, alles wat er mis is gegaan en wat er straks nog misgaat is niet van tijdens mijn tijd, wel van voor mijn tijd en na mijn tijd en zo lopen we weer heel hard weg van onze verantwoordelijkheden. De volksmennerspartij besluit op volstrekt ondemocratische gronden dat Job het maar moet gaan doen en dat kwam natuurlijk niet slecht uit nu de grond wat heet werd onder de voetjes. En straks zitten we met het hele land te loeren naar een man die vindt dat iedere ochtend de zon moet opgaan in het oosten... Nee dan deze, wat blijkt nu met al die Koninginnedag perikelen, een paar voorzitters willen niet buigen en die wedstrijd moet gewoon worden afgewerkt op 30 april. Een paar voorzitters... ja een paar voorzitters, dus die gaan op 30 april met een te lange broek en enge witte, licht behaarde beentjes met kluts enkeltjes het veld op? Nee dat niet, dat doen de spelers! Aha, en wat vinden de spelers dan? Die hebben niets te vinden, die krijgen grotendeels betaald dus moeten ze komen of die oefenen hun hobby en sport uit en dan moeten ze ook maar komen, spelers hebben wel een mening maar mogen die niet ventileren, of wel ventileren maar er wordt niet naar geluisterd. Tja dan moet je natuurlijk niet gek opkijken als er her en der wat irritaties gaan ontstaan en het zou zo maar eens kunnen dat wat heldere geesten zich gaan verzamelen en zich proberen te verenigen. Dom hkh.cv om niet naar de spelers te luisteren dat is namelijk je achterban en als je die niet wilt horen vraag je om moeilijkheden, maar eens even afwachten hoe dit gaat aflopen... Tja en die 1-0, hoe zit 't daarmee? Aangezien Hurley het graag echt heel spannend wil houden is er besloten om af en toe wat gas terug te geven... De ploegen gingen redelijk gelijk op, de slagkracht van Tilburg was weliswaar wat groter in de voorhoede, maar qua veldspel deed Hurley absoluut niet onder voor Tilburg. Tilburg pakt een terechte (wat ongelukkig veroorzaakte) corner mee en deze wordt prima benut. Mooi doelpunt niets op af te dingen. Na de 1-0 bleef het balletje wat rondlopen en in de eerste helft lagen de kansen voornamelijk bij Tilburg, kortom: de 2-0 hing iets meer in de lucht dan de 1-1! Nadat de tamboeren weer tot rust waren gekomen (is het dan echt altijd carnaval in Brabant...) mochten de gladiatoren zich opmaken voor de volgende 35 minuten. De boodschap was duidelijk, hier valt wat te halen. Op zeker dat de sympathieke coaches van Tilburg een zelfde verhaal in de kleedkamer hebben gehouden, want ook Tilburg verscheen weer monter aan de start van de tweede helft. De tweede 35 minuten lieten een vergelijkbaar beeld zien met de eerste 35 minuten. Prima veldspel met iets meer aanvalskracht van Tilburg. De buitenlandse internationals maken ook daar het verschil niet echt, zodat een doelpuntenregen uit bleef. Meest spannende momenten waren een corner van Tilburg die Van Essen er met de krul van z'n stick uit weet te houden en de enige strafcorner voor Hurley (dat zegt ook wel iets over het spel van Hurley) in de laatste minuut die wordt gemist. Hurley had zichzelf een enorme dienst kunnen bewijzen door hier iets aan punten weg te slepen, helaas. Prima overwinning voor Tilburg die nu heel langzaam zullen gaan kijken naar onze bospartner die, evenals Hurley vorige week, een flink pak slaag hebben gekregen van de Eindhovense carnavalsvereniging. Het applaus bleef maar komen, ze stonden allemaal op de banken te joelen en te juichen en het enige wat ik had gezegd, "files zijn verleden tijd en belastingen schaf ik integraal af". Zo, en nu Nederland, sla ik het sprookjesboek weer dicht, allemaal lekker slapen. Frans ByvoetU kunt uw reacties mailen naar hoofdklassehockey@gmail.com |
|
|
Queens day perikelen (open brief aan Hare Majesteit de Koningin en 'n beetje aan de KNHB) Lieve majesteit, De reden dat ik u deze brief schrijf komt voort uit het feit dat we graag allemaal uw verjaardag vieren zoals het hoort op een nationale feestdag. Op een bootje wiebelen, lollig uitgedost met een plastic oranje badmuts op en in sommige grote steden met een leren broek zonder billen. Nou ja, u kent het wel, een beetje zoals sommige door U benoemde rechters in Den Haag zeg maar! Maar nu komt het. Een groep enthousiaste Nederlandse hockeyers (een tijdje geleden zou ik nog geschreven hebben "een hele grote groep Nederlandse hockeyers", maar dat gaat helaas niet meer omdat we ook in de hockey een actief immigratiebeleid voeren, maar als u interesse heeft kom ik dat wel eenn keer uitleggen in Den Haag) kan deze dag niet gaan meemaken omdat ze dan moeten hockeyen. Tja, denkt U nu, hockey op mijn verjaardag... Ik weet het Majesteit, veel liever gingen zij allen koekhappend en zaklopend op die 30e april aan de slag in de stad, maar dat pleziertje is ze ondanks hard roepen (in de woestijn...) vooralsnog niet gegund. Een jaar geleden Majesteit heeft de HKHcv samen met de KNHB de competitie indeling gemaakt, nou zaten daar al wat haken en ogen aan aangezien een winterstop van ca. 5 maanden ook een unicum mag heten. Maar juist door die lange winterstop moet nu de tweede helft van de competitie in 6 weekjes gedrukt worden, errug hè Majesteit. Nou, dat is allemaal niet zo erg, maar waarom moet er dan nu op juist Uw verjaardag een ronde worden afgewerkt? Omdat de spelers het willen, nee hoor, die zijn unaniem (d.w.z. de spelers die Nederlands verstaan), nee, dat wil een deel van de hockey voorzitter bobo's van de verschillende clubs. Tja, die zijn het zaklopen ontgroeid en weten dan kennelijk van levenloosheid niet meer wat ze op 30 april moeten gaan doen...! Allerlei aannemelijke alternatieven zijn aangereikt door de spelers en verschillende voorzitters die wel een verplaatsing zouden willen, bijvoorbeeld de donderdagavond 29 april, prima avond! Of wat te denken van een wedstrijd om 11.00 in de ochtend, kan iedereen nog de stad prima bereiken (want dat probleem wordt onderschat), komt er nog wat publiek kijken (lege tribunes zijn we niet gewend) en kan iedereen die dat wil, alsnog voor het gehele middagprogram en avondprogram van Uw feestje tip top verschijnen. Maar neen, helaas. Alle argumenten zijn tevergeefs, regels zijn regels. Daarom Lieve Koningin, aangezien we u als een flexibel mens kennen en meedenkt met het volk, verplaats toch uw verjaardag, dat schijnt namelijk eenvoudiger te organiseren zijn dan dat de KNHB een speeldag verplaatst. Hoor graag van U (op hele korte termijn)! Frans Byvoet U kunt uw reacties mailen naar hoofdklassehockey@gmail.com |
|
REACTIES: |
|
Mag ik met een Larenblauw kleurenpotlood je brief in het Oranje aan Majesteit medeondertekenen? |
|
Wij steunen dit initiatief voor de volle 100%!!!! Namens heel Hurley H1 Mark Caspanni |
|
Namens de spelers van Heren 1 van Amsterdam wil ik jullie hierbij laten weten dat wij volledig achter het voorstel staan om de wedstrijd die op Koninginnedag gepland staat te verplaatsen. Wij begrijpen niet waarom er juist op Koninginnedag gespeeld moet worden. Wij geloven niet dat er op deze dag veel publiek naar de wedstrijd zal komen kijken, zeker niet naar in een wedstrijd tussen 2 Amsterdamse teams. Ook willen wij deze bijzondere feestdag graag vieren met onze familie en vrienden en ons op een andere dag volledig richten op de hockeywedstrijd, zeker in deze belangrijke fase van de competitie. Een bijkomend voordeel van de wedstrijd bijvoorbeeld op woensdag- of donderdagavond te plannen, is dat de teams extra tijd hebben tussen de wedstijden om te herstellen.
Wij hopen dat de KNHB luistert naar degenen die het hockey zo speciaal
maken, namelijk de spelers van alle hoofdklasseteams, en in al haar
wijsheid besluit om de wedstrijd op een andere dag te laten spelen. |
|
Pinoke Heren 1 ondersteunt verplaatsing volledig! Jesse Mahieu |
|
|
Victoria – HIC 2 - 2; ALS, als? As is verbrande turf! Logisch nadenken en handelen in het hockeyen slaat helemaal nergens op. De beste coaches zijn mannen en vrouwen die weinig stelregels keihard laten gelden, en die daarbuiten maximale ruimte geven. Zo bezien zou een man als de fanate levensgenieter en man-met-de-pretogen Max Caldas een ideale coach zijn voor een team dat met veel zelfvertrouwen moet kunnen spelen én waarin een paar echte uitblinkers van het kaliber Teun en Jamie spelen. Het Nederlands elftal!? Al te veel coaches knevelen hun mensen met bergen ‘marsorders’. Alles gericht op beheersing. Op ‘control’, het uitsluiten van risico’s. NL mag zich wel eens afvragen of ze van deze sport nog langer een sport van rekenmeesters wil laten maken. Maak toch ruimte, geef toch vrijheid, toon toch waardering en geef toch vertrouwen en moed. Dát moet. De beste coaches zijn mensen die hun mensen bevrijden van de loden last van al te veel regels, remmen, beperkingen, NEE’s, geboden, verboden. Je kunt eisen dat iemand z’n man houdt, dat je echt ALLES geeft en dat je tot aan de 23-meterlijn snel en kort overspeelt en dicht bij elkaar blijft. Daarbuiten moet de campeones zelf weten wat ze doen. En DOEN is wat ze moeten doen. Wie dat niet trekt mag zitten. Victoria is een corpsstudententeam; mannen die van het ene lustrum naar het volgende galafestijn vieren, en die tussendoor hun stinkende best doen om nog een redelijk potje hockey te spelen. Zuipen, sure, maar daarna spelen en niet zeiken. Daar komen ze al jaren nog best ver mee en dat komt vooral door hun onvoorwaardelijke broederschap. Mooi Kralings cluppie. HIC was daar in 010 beter, kwam voor en ging op z’n 020’s een portie arrogant lopen spelen. Daar betaalden ze (we) een hoge rekening voor, in de vorm van weer een gelijkspel. En dus weer twee verliespunten. Dit is het patroon: HIC komt voor, komt gelijk te staan, raakt achterop en speelt dan toch nog gelijk. Ja, dit is the story of the season. Het terugvechten van HIC is altijd indrukwekkend en hartverwarmend, maar je vraagt je regelmatig af waarom al die verdomd aardige jongens hun vechtlust niet ook eens kunnen investeren in het zorgen voor een luid en duidelijke drie of vier doelpunten voorsprong alvorens een korte consolidatiefase wordt gestart. Alhoewel, dat consolideren kan onze ploeg ronduit beroerd slecht. Achteruithangen is ALTIJD vragen, nee smeken om problemen. In de mensenmassa in je eigen cirkel komt die bal toch op je voet terecht, je bent A-L-T-I-J-D (als in 80-90% van de gevallen) de Sjaak als je achteruit leunt. En ook al heb je een magistrale keeper van het kaliber Michiel Hilders, ook hij redt het uiteindelijk zo goed als altijd NIET in de chaos voor zijn doel! Dus daar kunnen we maar beter eens een keer mee stoppen. Ver weg van je doel spelen. En snelheid in je verdedigende lijn inbouwen. En verder? Wat bracht deze heerlijk zonnige ideale hockeymiddag verder nog? Een bezoek aan het voorproefje-van-de-zomer TD met een optreden van The Sparks. Samuel Prins is daar de leadzanger van en zijn metamorfose tot een durfal die gaat staan en zingt rukt je hart open. Kwestie van ruimte maken, voelen veel voelen, durven, hopen, bidden en doen! Bij Pinoké is het een heerlijk weerzien met alle oude vrienden en vriendinnen. Jarenlang heb ik tevergeefs gepleit voor een aanvallend Pinoké. Nou, aanvallen, dát doen ze tegenwoordig. Misschien met wisselend succes, in verband met de ruimte die je dan nu eenmaal laat voor uitvallen van de tegenpartij, maar toch doen, hè! Ik begrijp van Kampong-ers dat hun team fantastisch knap heeft gecounterd, maar dat het qua eindstand ook meer kreeg dan het verdiende. Ook een club als Oranje-Zwart is daar altijd heel goed in: counteren, een counterploeg zijn. Tja. Zoek daar alsjeblieft je bondscoach niet, please... Aanvallen dus, zoals Pinoké het tegenwoordig doet!!!! Een Daan van der Wilk die scoort!!!!! Dat is toch geweldig!? Nu Foeke Nauta weer terug in de basis, graag. Doe maar, is goed voor de club. Zo spelen en verliezen, dat kan altijd, natuurlijk. Maar f...ck it, c’est la vie. Als je maar wel trots kunt zijn op je eigen spel en instelling, én als je maar ruim boven de degradatiezone eindigt, blijf dan alsjeblieft zo heerlijk naar voren gericht spelen, Pinoké. Rob Smelt U kunt uw reacties mailen naar hoofdklassehockey@gmail.com |
|
|
Oranje Zwart-Hurley (een drama dat de Griekse epos Ilias doet verbleken...) Pppchchchchchchchchchchchchchchchcccccccccccccccccccccccct, klababklabamboemboemamboemboemboembambam... hehehe dat was een harde landing. Ja hoor, we zijn weer terug, weliswaar enigszins beschadigd aangekomen na de landing, maar we zijn weer terug op aarde! Een lesje nederigheid na alle euforie hoort bij een klassiek verhaal. En nederig zullen we zijn, want alleen daaruit kunnen we weer de leermomenten halen. De schade blijft ondanks de uitslag toch beperkt gezien de andere uitslagen, geen verandering in de stand in de onderste regionen, gezellig dicht nestelen we tegen elkaar... De 1-1 van afgelopen vrijdag tegen Amsterdam had wel degelijk z'n weerslag op de wedstrijd van vandaag. De Hurley manschappen hadden echt alles gegeven in deze titanenstrijd en dat werd deze middag wel duidelijk. Ogenschijnlijk makkelijke ballen werden niet aangenomen, de passing was niet zuiver en de nog enigszins aanwezige strijdlust werd teniet gedaan door het wervelende en balaggresieve spel van OZ. U kent het wel toch, zondagmiddag, zonnetje, zonnebril op de neus. Aha, we zijn begonnen, top, wacht even, flesje water pakken, bam 1-0 voor OZ (prachtige goal die werd ingetipt/geslagen na lange bal van rechts). Nou kan gebeuren, niets aan de hand, zijn ze tenminste wakker. Wacht even, m'n stoel verschuiven, zo, stukje naar voren dan zie ik he... bam 2-0 (best lekker als er 3 minuten op de klok staan!). Hurley liep achter de feiten aan te sjokken, het dynamische spel kwam echt van OZ en Hurley had er geen antwoord op. De focus was ver te zoeken en dat was ook echt te zien. De eerste de beste strafcorner van OZ werd wel zo prachtig en hard in de uiterste hoek gesleept dat zelfs het Hurley-publiek stond te klappen, 3-0 (even bijhouden anders raak ik de tel kwijt...). Hurley kreeg aan het einde van de eerste helft iets meer grip op het spel (en iets meer van weinig is niet veel hoor) en daar kwam zelfs 'n strafcorner uit. Het cornertrio zet zich schrap en Braaksma pakt z'n corner mee, 3-1 en zo gaan we de rust in. Terwijl Bas Bruin de manschappen tracht uit te leggen waar het fout gaat dendert Eindhoven de gekste... muziek door alle wandjes heen. Holland-dag op OZ. Je kan zeggen wat je wil van de Brabo's maar als er een feestje moet komen dan zijn ze er. Bavaria introduceerde haar alcoholvrije bier, kaasmeisjes deelden blokjes kaas uit en Andre Hazes kwam uit de speakers. Vrolijk uitgedoste dames hadden de carnavalskist weer open getrokken en een Holland-thema aangetrokken, prima allemaal, alleen niet als je 3-1 achter staat, dan zie je de lol er niet van in... OZ had tijdens de rust een kopie gemaakt van de eerste helft en deelde dit kopietje uit aan het begin van de tweede helft... Ging ongeveer zo: U kent het wel toch, zondagmiddag, zonnetje, zonnebril op de neus. Aha, we zijn begonnen, top, wacht even, flesje water pakken, bam 4-1 voor OZ. Nou kan gebeuren, niets aan de hand, zijn ze tenminste wakker. Wacht even, m'n stoel verschuiven, zo, stukje naar voren dan zie ik he... bam 5-1 (best lekker als er 3 minuten op de klok staan!). De rest zal ik U besparen, het werd er allemaal niet mooier op, OZ prikt er nog een goaltje bij en de kansen van Hurley waren minimaal, einduitslag 6-1. Een lesje in nederigheid. Terwijl de Eindhovenaren de flesjes alcoholvrij bier snel omwisselen voor een normaal biertje en de disco inmiddels "relight my fire" op de draaitafel heeft (lullige hint!) sprinten wij naar de auto's. En het was op weg naar Amsterdam nog heel lang rustig in de auto... Frans Byvoet U kunt uw reacties mailen naar hoofdklassehockey@gmail.com |
|
|
Het waren vooral zure snoepjes die uit de winkel van Max kwamen... ... en die op de been werd gehouden door een uitstekende Stockmann met een cornerverhouding van 2 tegen 6 voor Pinoké. Bovendien scoorde Bloemendaal uit beide corners, en de tip in uit de 2e corner kwam gevaarlijk op het hoofd terecht van Jesse Mahieu die voor een hechting naar de kant moest en geen kans werd geboden de bal te ontwijken. De bal schampte zijn voorhoofd en vloog over het doel. Strafbal oordeelde Heijmans desondanks. Ten Cate zag het gevaar wel, het herinnerde hem aan de bal die hijzelf in het gezicht kreeg 3 jaar geleden, en liep rustig richting overkant voor overleg. Heijmans persisteerde. Daarna razende Pinoké-ers toen Heijmans volharde in zijn standpunt, en de vraag dient zich aan waarom het belangrijkste lichaamsdeel van een mens niet in bescherming wordt genomen. Wordt het dan pas gevaarlijk als je een bal, zoals bij Klaver, tegen de slaap van het hoofd geslagen wordt?? En wat is dan nog wel gevaarlijk in de cirkel?? Daarom lijkt het zinvol als de arbitrage de koppen bij elkaar steekt om het hoofd van de hockey'er in bescherming te nemen als de speler geen gelegenheid krijgt de bal te ontwijken. En dat Bloemendaal niet tevreden was, was vooral te danken aan het goede tegenspel van Pinoké dat iets meer verdiend had.Dirk Lokhorst U kunt uw reacties mailen naar hoofdklassehockey@gmail.com |
|
|
REACTIES: Beste meneer Lokhorst, Misschien had meneer Mahieu gewoon een masker moeten dragen op de lijn? Hij is lijnstop, belachelijk dat hij geen masker op heeft. Er is niks gevaarlijks aan die tip in wanneer hij een masker op heeft maar dat is dus zijn eigen keuze! Het is overigens gewoon een 100 procent strafbal, ik denk de enige goede beslissing van de meneer Heijmans. Sean Jozefzoon |
|
|
Een Verlumn: Hurley-Amsterdam (de spannende vrijdagavondfilm "Octopus fights back") Daar waar Koos H in China al vele jaren geleden een houten pyama aangemeten had gekregen en inmidddels een bloeiende tuin op zijn buik zou hebben (nee activisten, ik ben niet voor de doodstraf ben wel voor structurele oplossingen voor problemen...) houdt Koos ons na dertig jaar na een bewezen drievoudige gruwelmoord nog steeds lekker bezig. De ene "ik sta ver van de realiteit rechter" houdt de andere "ik sta nog verder van de realiteit rechter" de hand boven het hoofd, zo is duidelijk voor de kritische lezer. In alle objectiviteit van dit trias politica deel, schijnt dit kennelijk onder de amici dan wel weer usance te zijn, tja "so much for a democracy" (mrs.I. Allende 1973). Jammer dat RvtH (neem aan Rogier van 't Hek) gisteravond op het verkeerde veld heeft staan kijken op Hurley. Schertsend opent hij (hockey.nl) met de "burenruzie tussen Hurley en Amsterdam", hilarische grap natuurlijk, om vervolgens alles wat je kan verzinnen af te kraken en negatief te zien. Ook een wijze van benaderen maar hij heeft echt op 't verkeerde veld gestaan (of was hij er misschien helemaal niet...?)! Evenals Rotterdam begon Amsterdam met haar grote schare aan internationals opportunistisch aan de wedstrijd. Wederom moest Hurley weer even de bekende 10 minuten zien door te komen om even te wennen aan de bezoekende ploeg. Het gaat Hurley steeds makkelijker af en het grote verschil met het eerste deel van het seizoen (even geleden...) is dat inmiddels, ondanks het diepe respect voor ploegen als Amsterdam met al die grootheden op het veld, de zenuwen geen rol meer spelen en een deel van het respect is omgezet in uitdaging. De druk op de cirkel is direct groot en de verdedigers van Hurley hebben hun handen vol aan de routiniers van Amsterdam. Amsterdam houdt druk op de bal en is gevaarlijk binnen de 23 meter. De eerste strafcorner wordt behendig weggewerkt door Van Essen, al snel komt er een tweede strafcorner en ook deze weet Taekema niet achter Van Essen te krijgen. Het spelbeeld begint langzaamaan te veranderen. Hurley krijgt wat meer grip op het spel en zet de eerste aanvallen op. Reeds bij de tweede aanval is het raak. Peter Taylor legt aan en knalt de bal langs de keeper, 1-0 op het bord met nog 7 minuten te spelen in de eerste helft. Wederom verwarring alom. Twee minuten voor rust krijgt Taekema de derde strafcorner op 'n presenteerblaadje aangereikt, categorie cadeautje, nu doet hij wel waarvoor hij bij Amsterdam staat, 1-1 tevens rust. De tweede helft begint Amsterdam als de eerste helft, snel combinerend en de opening zoeken over de flanken. De hoge diagonale hoge ballen vallen niet lekker en de flatsen over de grond komen steeds minder aan. Hurley ruikt bloed, hier valt wat te halen... Helaas blijft het strafcornersaldo aan de kant van Hurley bedroevend laag, namelijk 0, terwijl Amsterdam ze wel erg makkelijk in ontvangst mag nemen, de ene na de andere strafcorner aan de kant van Amsterdam (in totaal 8). En ieder keer houdt het in grote getalen opgekomen publiek de adem in. Maar ja, tegen Van Essen is het de laatste tijd slecht scoren, de man weet echt iedere corner van strafcornerheld Taekema tegen te houden en het goal blijft schoon. De laatste 10 minuten hoor ik Billy Bakker z'n teamgenoten nog oppeppen "blijven pompen mannen, blijven pompen". Het leek een beetje een plichtmatige druk die er werd opgezet en ik hoop dat de Amsterdammers me dit niet gaan kwalijk nemen maar het ontbeerde een beetje aan passie en aan intelligent hockey, het was inderdaad pompen, plichtmatig vooraf gesproken modelletjes ronddraaien, de creativiteit die we al zo vaak gezien hebben bij deze prachtige ploeg was ver te zoeken. De passie en intelligentie zat bij Hurley en daarom bleef het 1-1! Wederom grote man bij Hurley Van Essen alias de Octopus. Voor de Amsterdammers een verlies, voor Hurley wederom een gigantische opsteker. En die burenruzie... ach ,als mannen als Prins, Bakker en Evers naar je toe komen en zeggen "gefeliciteerd, ik gun het jullie", dan zit het volgens mij wel goed. En het was maar heel kort onrustig op Hurley... Tot zondag en Rogier... nu wel gaan, hè... Frans Byvoet U kunt uw reacties mailen naar hoofdklassehockey@gmail.com. |
|
|
REACTIES: RvtH is al tijden alle neutraliteit kwijt ten opzichte van Hurley en Pinoke ten gunste van Amsterdam. Jammer dat een hoofdredacteur zich daarin niet professioneel kan opstellen. Brengt de geloofwaardigheid van Hockey.nl in zwaar diskrediet. Boudewijn Mol |
|
|
Tien jaar oud was ik. Een interland Nederland - Duitsland in het Wagener Stadion te Amstelveen. Onwetend dat dit ooit de plek zou zijn waar ik het grootste deel van mijn hockeyleven zou doormaken. Daar liep hij. Nonchalant, nummer 16 op de rug, rust aan de bal, maar vooral de fabelachtige trucjes die hij uithaalde met bal en stick vielen op. De onachtzaamheid en de turbo waarmee hij al liftend, a lá Messi zijn tegenstanders gek draaide en het publiek op de banken kreeg. Terwijl hij met de zelf uitgevonden sleeptechniek iedere keeper tot wanhoop dreef. Ik was verliefd. Op de hockeyer, een idool was geboren. Zes jaar later kreeg ik de eer om samen te spelen met mijn idool. Als A-tje invallen in het tweede van Amsterdam waar de legende zijn potjes speelde. "Ja en amen" waren vooral de teksten die ik kon uitspreken. Luisteren, leren en genieten waren de kern in deze wedstrijden. In twee jaar samen spelen leerde ik hem kennen. En dat was mooi. De ongenaakbare, alles-met-de-bal-kunnende technicus bleek een fijn mens te zijn. Een man met humor, zelfspot en kennis van zaken. Rust in z'n attitude, maar een ondeugend karakter diep van binnen. Ik werd vrienden. Met de persoon. Zijn wereldkampioen-shirt 1990 (uiteraard nummer 16) hangt afgetraind en afgedragen eervol in m'n kast. Er zijn weinig shirts die ik met meer trots heb gedragen. Vijf jaar lang togen wij met een leuke groep mannen naar Amerika waar wij iedere week 200 meisjes een wereldervaring gaven. Hij was er elk jaar bij. De nestor van de groep, stil genietend, nippend aan z'n pilsje op het balkon na weer een mooie dag vol hockey. Luisterend naar de verhalen van de jonge jongens, maar het niet kunnen laten om af en toe heerlijk droog uit de hoek te komen. Ik kan wel stellen dat ik dingen heb geleerd van m'n idool en als hockeyer heb geprofiteerd van zijn kennis. Als medespeler, als assistent trainer/coach en als mens. Volgend jaar is hij m'n coach, zoals het door een andere bekende Amsterdammer eerder is geschetst. De cirkel is rond... Don Prins |
|
|
En het seizoen is weer van start, wel lekker dat de tweede helft van het seizoen in 6 weekjes is gepropt zodat we ook met Koninginnedag mogen spelen (tja, wat moet je anders op zo'n dag in Amsterdam...). Mag toch aannemen dat Guus, zoals hockey.nl doet vermoeden, een eventuele verplaatsing niet persoonlijk tegen gaat houden, neem aan dat (daar komt je argument Guus) op Koninginnedag Pim en Isa heel graag aan de hand van pappa door Den Haag slenteren om de dag in familiesferen met een frietje af te sluiten... Al weken denk ik, het wordt tijd om maar weer eens wat op papier te zetten, want er gebeuren altijd zulke leuke dingen in ons landje, dat ook in een hockey eb periode (op de WK na natuurlijk) de lezers vermaakt kunnen worden. Daar hebben we bijvoorbeeld de verkiezingen, wat 'n giller toch weer. Nederland, het enige land ter wereld waar geen verliezers zijn na de uitslag van de verkiezingen. De PvdA verliest ruimschoots, maar blijken toch winnaars want ze hebben minder verloren dan gedacht... (zo in bus 1 met z'n allen). Het CDA verliest eveneens flink maar zijn uiteindelijk toch de grote winnaar, want ze blijven de grootste partij... (bus 1 zeg ik), SP verliest maar dat ligt niet aan de SP maar aan Agnes, en ga zo maar door. Kwestie van interpretatie zal ik maar zeggen, doet me denken aan een schaaktweekamp tussen de USA en Rusland. USA wint deze tweekamp en de kranten in de USA spreken vol lof over deze overwinning. Het Russische staatsblad schrijft op haar openingspagina: Rusland tweede bij schaakwedstrijd, USA een-na-laatste. Kwestie van interpretatie dus... Wel fijn om te weten dat de minister van familie etc. goed werk heeft verricht in zijn afgelopen ambtstermijn: iedereen die ook maar enigszins de bui ziet hangen in de politiek schijnt zich opeens enorm druk te maken over het welzijn van zijn/haar familie en stapt dan ook om die reden uit de politiek. En zo blijven er ontzettend veel zaken ons toch boeien, zo ook het hockey. En dan heb ik het niet alleen over de kritieken op de bond, het vertrek van de bondscoach, de dubbelrol van een bestuurder en manager in een spagaat positie, etc, nee, dan heb ik het over een EHL halve finalist tegen de rode lantaarn drager van de Nederlandse hoofdklassecompetitie. Het publiek had er als vanouds zin in, mij is dan nooit helemaal duidelijk of dat is omdat ze wat vroeger komen voor een traditioneel TD (die bij Bloemendaal houdt op om 18.00 uur, die bij Hurley begint om 18.00 uur) of dat ze voor de wedstrijd komen, maar gisteren werd me wel duidelijk dat een enthousiast publiek een handje kan helpen. De Rotterdammers hadden er wel zin in, even lekker het doelpuntensaldo opkrikken, stevig plaatsje vasthouden bij de laatste vier, komt allemaal goed deze zondagmiddag, dat moet toch 'n beetje de insteek zijn geweest. En dat kan ook niet anders want een week geleden stonden deze mannen nog te pieken in de EHL en een week later sta je tegenover de nummer laatst in de competitie. Appeltje eitje zou je zeggen. En zo gingen de mannen van Rotterdam ook van start: flitsend, snel, en met enorm veel overtuiging. Bas Bruin beet op z'n lip en zei: "even deze eerste tien minuten veilig doorkomen". Hurley stond als 'n huis, maar Rotterdam bepaalde iedere bal en iedere positie, Hurley liep achter de feiten aan te rennen en had even geen antwoord op deze Rotterdamse invasie. Balverlies op het middenveld en Van der Horst loopt door naar kopcirkel, legt aan... en ja hoor, in de uiterste hoek horen we een droge klop: 0-1. Als 't maar niet zo'n middag gaat worden... Niets bleek minder waar, Hurley kreeg gedurende de eerste helft al een beetje grip op de Rotterdammers, de eerste aanvallen werden opgezet en de efficiëntie in de cirkel bleek groot, Stroboer maakt een mooie draai met de bal aan zijn stick en tikt de 1-1 binnen. Verwarring alom. De eerste drie strafcorners van de wedstrijd gaan naar Rotterdam, tja, Van Essen had die dag toch niks te doen dus die stond gewoon te keepen...! Na de rust gaat Hurley goed van start, maar Rotterdam blijkt waakzaam en loert op haar kansen. Voornamelijk (hoofdklasseclubs let op...) de diagonaal bal en/of de scoop van het middenveld op rechts, richting Hertzberger (tja ,zo heten ze bijna allemaal, maar ik bedoel die ene), levensgevaarlijk. Blijkt wel dat Rotterdam echt een topteam is, fouten worden nauwelijks gemaakt en iedere aanval zonder uitzondering is gevaarlijk. Vanuit een ogenschijnlijke frommelsituatie maakt Rotterdam de 1-2. Ok, nou moet Hurley echt aan de bak, gelukkig worden de aanvallen die vanachter worden opgezet door voornamelijk Sulkers en Wiegman alleen maar sneller en beter. Prachtige aanval over links met een prachtige actie van Grobben zorgt voor de gelijkmaker ca. 10 minuten voor tijd: 2-2. Daar kan Hurley mee leven, Rotterdam niet echt. Nog 3 minuten op de klok, publiek wordt zenuwachtig, Rotterdam blijft levensgevaarlijk, maar laat in haar drang naar nog een doelpuntje voor het eerst wat gaten vallen in het midden en achterin. Vanaf de 23-meter lijn pakt Ebbers de bal op, trekt de bal aan zijn stick mee de cirkel in en buigt af naar links, Ebbers wat doe je nou?, hij neemt de bal steeds verder mee naar de linkerkant, de keeper van Rotterdam voelt het zweet door zijn helm lopen en Ebbers legt aan en met een laatste krachtinspanning weet hij de bal hard met zijn backhand te raken, zoals ze in het voetbal zouden zeggen, gedrukt schot, de bal stijgt eerst anderhalve meter en blijft op die hoogte hangen, keeper kan alleen nog kijken hoe prachtig dit doelpunt is, hard in het zijnet. Wat een timing zeg, nog 2,5 minuten te gaan en Hurley staat op 3-2. De billetjes worden nog even samengeknepen, in de laatste minuut krijgt Rotterdam nog een strafcorner, maar ach, ze hadden er al 7 gehad (tegen 1 van Hurley). En met Becht als eerste uitloop heb je ook weinig te vrezen, wederom kwam de bal niet verder dan de stick van Becht. Einduitslag is 3-2. Grote man bij Hurley, keepr Derek van alias octopus! En het was nog lang onrustig op Hurley... Frans Byvoet U kunt uw reacties mailen naar hoofdklassehockey@gmail.com. |
|
|
Zachte heelmeesters maken stinkende wonden? Harde heelmeesters nemen vaak verkeerde beslissingen! De Koninklijke Nederlandse Hockey Bond. Het speelveld is te groot geworden, het overzicht is verloren en de ontwikkelde “tunnelvisie” wordt langzamerhand blootgelegd. The Old Boys komen er langzaam achter dat ze te lang hebben genoten van die vette Cubaanse sigaar en de zelf bewaarde, extra gerijpte 50 jaar oude cognac. De door de hockeybond weggestemde Maurits Hendriks neemt zoete wraak. Door te wijzen op het eerder door hem geconstateerde amateurisme van de KNHB en door als voorzitter van het NOC-NSF de bond een spiegel voor te houden en hen écht te vertellen hoe de zaak ervoor staat. De A-status van de sport is in gevaar en the Old Boys raken in paniek. Het vorig jaar ingezette poppenkast-toneelstuk van de KNHB met als hoofdrolspeler marionet Michiel van de Heuvel is mislukt en de bond slaat nu radeloos om zich heen met krachtige daden door de bondscoach te ontslaan en op zoek te gaan naar verandering. Hopeloos moeten de KNHB-leden toezien hoe de media vat krijgt op de stuurloze koers die al jaren gevaren wordt. Het is een puinhoop. Onze toppers hebben een schijn-idee van topsport ontwikkeld door de financiële gunstige hockeycultuur en nemen de term “waarde voor hun geld” met een korreltje zout. Zolang ze maar doen wat ze verteld wordt, dan is het goed. Verder snoepen ze er lustig oplos en kijkt de 10 keer in de week trainende amateur volleyballer met een jaloerse blik naar de sprookjesachtige aandacht die de hockeyers krijgen in bladen en bij televisieprogramma’s als “Whannehaves”. De bond zelf had het geluk dat ze tijden kon teren op self-made idealist Marc Lammers, de enige bondscoach die overzicht hield in de concurentieloze wereld van het vrouwenhockey. De Nederlandse samenleving werd gevoed door successen van de hockeydames en de groei van de hockeybond werd daarmee verwezenlijkt. De Cubaanse sigaar was zoet en men was tevreden. Nu lijkt het erop dat Marc’s “One Man Show” wordt ingehuurd om het mannenhockey te redden. Op zich een goede zet, maar kunnen de in het verleden levende bondsbestuurders de rest nog redden met superheld Bert Bunnik? De man die met de kunde van het reageren de media voedt met zijn geïmproviseerde visie van kant-en-klaar-verhaaltjes en met een gebrek aan inlevingsvermogen de wanorde alleen maar groter maakt. Van structuur is helemaal geen sprake. Het bondskantoor onderhoud zich met het geven van schouderklopjes aan zichzelf. Kritiek wordt dictatoriaal weggemoffeld en alleen de ja-knikkers komen aan bod. Het is tijd voor Top-sport, het wordt tijd voor een Top-bond. Een sportbond die met een inhoudelijke visie op langere termijn de rest van de hockeywereld kan laten zien dat Nederland de leidende rol heeft en niet andersom. Het wordt tijd dat de bond het geld steekt in opleiding en niet in belachelijke oefentripjes naar San Diego waar de bondscoach klaagt over het weer. Het wordt tijd voor beleid en niet als een marionet worden geleid. Ab van der Wouden U kunt uw reacties mailen naar hoofdklassehockey@gmail.com. |
|
|
Bert Bunnik en het fatsoen, een contradictie In deze rubriek dient men betreffende het onderwerp normen en waarden te respecteren. De hockeywereld heeft in deze ook een naam hoog te houden. Grof taalgebruik langs de lijnen wordt door medetoeschouwers niet gewaardeerd. Jeugdspelers krijgen een gedeelte van hun opvoeding op het hockeyveld. Hoe anders is het in het hogere echelon van deze sport. Heeft men daar respect voor elkaar? Notabene terwijl het Nederlands herenelftal bezig is met een prestigieus toernooi in India, presteert de net aangestelde technisch directeur Bert Bunnik het om een interview af te geven aan de Nederlandse pers waarin hij forse kritiek geeft op het functioneren van de bondscoach. Zelfs over het beëindigen van diens functie! Sprak hij "namens" de KNHB? Was de het bestuur van de bond op de hoogte van dit interview en de strekking ervan? En het moment van publiceren? De kleine finale moest toen nog gespeeld worden! Geen wonder dat de persmuskieten, ook in de televisie verslagen hier gelijk op in springen. De functie van Michel van den Heuvel was vanaf dat moment vacant, met dank aan Bert Bunnik. Wat een onkundig bestuurslid is Bert Bunnik, dat hij tijdens een toernooi zijn eigen vuile was buiten hangt. En zaterdagochtend lees ik dat Bert Bunnik niet wil ingaan op het functioneren van van den Heuvel omdat het te persoonlijk is en "niet netjes". Wat een hypocriete houding! Maar ach, hij had zijn slag al geslagen zijn doel bereikt. Overigens, kent Bert Bunnik de status van Ties Kruize niet in landen als India en Pakistan? Hij is daar een beroemdheid, een legende! Het is vanzelfsprekend dat juist hij door de Aziatische pers als eerste wordt benaderd. Het was toch prachtig dat Ties Kruize als teammanager Michel van den Heuvel de wind uit de zeilen kon houden, waardoor de bondscoach zich meer op zijn doelstelling kon richten, die hij overigens op diverse fronten gehaald heeft. De rol van Ties Kruize was voor hemzelf geen probleem. Pas toen de pers die zogenaamde dubbelrol aan de orde bracht, en dit niet voldoende ontzenuwd werd door het bestuur, begon hij te twijfelen. Al weer werden columns gevuld met zaken die niet met het edele hockeyspel te maken hadden. De KNHB moet nog maar eens goed nadenken over de vrijheid die Bert Bunnik zich toe-eigent. Ook de voorzitter mag dit zich toerekenen. Tineke Jansen U kunt uw reacties mailen naar hoofdklassehockey@gmail.com. |
|
|
In een (hoofdklasse)team verschillen de leeftijden van 18 tot 36 jaar. Dit betekent 9 generaties die ooit in de A1 samen of tegen elkaar hebben gespeeld (een generatie is voor mij 2 jaar). Het Amsterdam van nu is nog op slechts op 4 plekken gelijk aan het Amsterdam van 2005 en ik denk dat dit voor de meeste teams op gaat. Deze verandering heeft verschillende aspecten. Je verliest vrienden aan een andere club, aan een maatschappelijke carrière of aan ouderdom. Daarentegen krijg je daar nieuwe vrienden, mooie types teamgenoten en fijne mensen voor terug. En dat laatste, dat is belangrijk! De afgelopen 2 jaar zijn er bij Amsterdam weer van die nieuwe types gearriveerd. Voor mij zijn het nieuwe vrienden en fijne mensen. Ze noemen zichzelf "de Muskies." Een groep mannetjes van Amsterdam die zich 'de nieuwe generatie' mag noemen en aan het begin staan van een mooie carrière, als hockeyer en als mens. Grote mond, hart op de goede plaats en de humor waar ik van hou. Een Amsterdammer op en top dus. Volwassen maar grillig in hun hockey en de trekjes van pubers. Rappend op een hotelkamer tijdens de EHL met de deur op slot en jezelf filmen is puberaal. In de bus een microfoon pakken en daar in je beste Duits wat roepen doe je bij het schoolreisje in groep 7 en is kinderachtig. Maar, het zijn de nieuwe sociale bouwstenen van het elftal. Over een jaar of 8 zullen zij hetzelfde denken van de generatie die blèrend in een microfoon de lachers op hun hand krijgen. En mijn generatie, die lacht hier stiekem ook heel hard om. Denkend aan een aantal jaar geleden toen wij precies hetzelfde deden... Don Prins |
|
Eigenlijk speel je elk jaar in een ander elftal. Iconen stoppen, jeugdspelers sluiten aan, spelers van buitenaf versterken het team en dan heb je de kern,
de groep spelers die al bij elkaar is. Zo maak ik het al jaren mee. Een team bestaat uit ongeveer 18 spelers en er is schommeling in de samenstelling.
Soms positief, soms niet.
|
Ik heb een zwak voor India. Rennende, vliegende, technische, ik-hockey-met-mijn-hart en niet-met-mijn-verstand hockeyers. Maar ook het vriendelijke Nee knikken is Ja bedoelen, 9.30 verzamelen is 10.15 aanwezig, chai (thee) altijd en overal en materialisme tot het minimum. Hockey in Nederland is mooi. Ouders, bobos, hockeyers en (een kleine groep) niet-hockeyers die wedstrijden kijken en met veel passie de wave door het stadion laten denderen. Kinderen die zich vermaken bij een clinic of handtekeningen scoren van hun idolen. Hockey in India is uniek. Uitzinnige mensen, veel lawaai, defecte sproei-installaties, totale gekte rond de wedstrijden en fans die de kleren van je lijf trekken. Geen clinic, maar kids die rond het stadion hangen op zoek naar een glimp van hun onaantastbare helden. En op blote voeten met oud materiaal op een vertrapt veldje hun wervelende techniek ontwikkelen. Twee landen met ieder een eigen identiteit op het gebied van hockey. Maar ook twee landen die steeds meer de identiteit van andere landen over willen nemen om succes te behalen. We willen net zo fit en sterk zijn als de Aussies en net zo dodelijk zijn als de Duitsers. De Indiërs hebben een Spaanse coach in dienst genomen om zich een meer Europese speelstijl toe te eigenen. Nederland was jaren toonaangevend met fris tempohockey, combinatiespel en natuurlijk een wereldcorner. Indiërs zijn al eeuwen de beste dribbelaars van de wereld (samen met de Paki's). Maar nu lopen we achter andere landen aan. We zullen nooit zo sterk en fit zijn als de Aussies en we zullen nooit zo dodelijk worden als de Duitsers. De Indiërs zullen nooit zo Westers kunnen spelen als de Westerse landen. Terug naar onze eigen identiteit is de remedie voor succes. En met de 'nieuwe lichting' moet dit mogelijk zijn. Spelers als Bakker, Kemperman, Verga en let op Van Ass gaan Nederland deze identiteit teruggeven. Onder begeleiding van Teun, die deze jongens de komende twee jaar onder z'n hoede neemt en ze de kneepjes leert van het frisse Nederlandse tempo en combinatiehockey. Net als hij het toentertijd leerde van Taco, Flop, Delissen en Veen... Don Prins |
|
|
Mogen wij u voorstellen
De man met verreweg de mooiste naam uit de hele Nederlandse hockeycompetitie: Don Prins alias de tipkoning... Don is de nieuwste aanwinst in het gestaag
kwalitatief uitbreidende redactieteam van Uw Hoofdklassehockey.nl. Zijn schrijfkwaliteiten heeft hij al eens kunnen ontplooien ten tijde van zijn hockeyintermezzo in India, alwaar hij destijd uitkwam voor "Sher -E- Jalander" (soort Randwijck met continu 38 graden). Zijn gepubliceerde dagboeken waarin het leven in India met een humoristische blik werd bekeken waren absoluut de moeite waard. Don zal vanaf deze week een twee-wekelijkse column verzorgen over van alles en nog wat. In principe zal de column steeds op een woensdag worden gepubliceerd op de site waarna deze steeds weer opnieuw is terug te vinden onder de bekende rubriek. Wij weten zeker dat ook deze columns met veel plezier gelezen gaan worden. (FB) |
|
|
Het WK staat voor de deur. De Oranjeheren hebben een intensieve periode achter de rug waarbij het om het 'eggie' ging (Champions Trophy) en een tweetal 'warmte-stages' ter voorbereiding van het WK in Dubai en Spanje werden afgewerkt. Het wil echter maar niet echt lukken met onze heren, de resultaten zijn ronduit magertjes te noemen. Bij de Champions Trophy behaalde Oranje een teleurstellende vierde plaats.
De heren wonnen drie keer (Spanje, Engeland, Duitsland). Het doelsaldo was 15 voor 20 tegen. In de oefencampagne werd negen keer gespeeld. De resultaten in de oefencampagne waren ook niet echt bemoedigend te noemen. De heren wonnen drie keer (Duitsland, Zuid-Afrika en Engeland) De heren verloren twee keer (Duitsland, Engeland) De heren speelden vier keer gelijk (Pakistan 2x en Spanje 2x) Het doelsaldo 15 voor 20 tegen. Als we bovenstaande 'oefen'-campagnes nader bekijken dan valt er weinig progressie te ontdekken in de prestaties van de heren. De productiviteit van 15 doelpunten in 6 (Champions Trophy) en 9 (oefencampagne) wedstrijden laat zien dat het scorend vermogen niet gestegen is. Zeker als we dan zien dat Oranje twee keer tegen Pakistan en Spanje gelijk speelde in de oefencampagne. Pakistan was in het recente verleden toch immers altijd een 'prooi' voor de Oranjeheren en bij de Champions Trophy wonnen we nog van Spanje. Nu kan dat natuurlijk ook betekenen dat de andere landen sterker geworden zijn en progressie geboekt hebben richting WK. Dat moge waar zijn, maar wij hadden zo graag gezien dat Oranje die progressie ook geboekt zou hebben. En daar ontbrak het in de afgelopen tijd aan, verjonging of niet. Onze bondscoach mag dan roepen dat hij "goede dingen gezien heeft", "dat we stappen gemaakt hebben", etc. Feit is wat mij betreft dat we eerder pas op de plaats gemaakt hebben in plaats van stappen vooruit. En dat is een jammer, maar helaas conclusie. Het is blijkbaar niet anders. Natuurlijk hopen wij dat dit alles een 'slechte generale' geweest is en dat we op het WK gaan vlammen. En net zoals bij de Champions Trophy zal de bondscoach vooraf ongetwijfeld zeggen dat hij "succes op het WK niet uit sluit". Daar hopen we dan maar op en wij wensen hem en de Oranjeheren veel succes, verras ons! Pas dan hebben we een echte stap gemaakt! Sascha Tamarinof |
|
|
Afkicken! Afkicken is in deze tegenwoordige tijd een 'gevleugeld' begrip. Afkicken van games, afkicken van drugs, afkicken van alcohol, nicotine, etc. Maar wist u dat afkicken van hockey net zo'n moeizaam proces is? 10 Jaar lang heb ik mij dag in dag uit gebogen over alles wat er over het tophockey in Nederland in de Nederlandse media geschreven is. Een dagelijks terugkerend ritueel waarbij ik voortdurend voortgestuwd werd door de reacties van de Nederlandse hockeywereld over Hoofdklassehockey.nl. Een site die blijkbaar niet gemist kan worden. Dat werd erg duidelijk toen ik op 30 december ´s nachts om 00.00 uur de stekker uit de site trok en ik de volgende dag overstelpt werd met reacties vanuit de hockeywereld die zich niet voor konden stellen hoe zij nu verder moesten ´leven´ zonder hun dagelijkse gang naar de site. Gelukkig stonden er mensen op die dit niet zo wilden laten gebeuren, de site kochten en vol enthousiasme het stokje overnamen. Het resultaat kunt u weer dagelijks zien op de site. Maar... waar moet ik nu naar toe? Mijn dagelijkse routine is plotseling weggevallen, het zwarte gat gaapt mij mijlendiep aan. Ik zal het missen, maar.... ... dit wordt meer dan goed gemaakt door de zee van vrije tijd die mij nu lokt. Meer golfen, meer met vakantie, etc. Ook zullen er andere activiteiten zijn die mijn leven leven als hockeyjunk weer extra zullen opfleuren... de hockeywereld is nog niet van mij af. Het bezoeken van hoofdklassewedstrijden, jarenlang onmogelijk door de activiteiten rondom de site, het schrijven van een hockey-column, het lobbyen om te zorgen dat er nog meer mensen nieuws leveren aan Hoofdklassehockey.nl, het nader kennis maken met hockeyers, coaches, managers, maar dan in levende lijve, in plaats van via e-mail en telefoon. Maar ook, het daar waar nodig kritisch volgen van wat er gebeurt in de hockeywereld, enz. Dat afkicken van het Hockey is en blijft een moeizaam proces, maar bovenstaande invulling van en het gehoor geven aan mijn hockeyverslaving maken dat ik toch een hockeyjunk blijf die niet echt wil afkicken van de hockeywereld en dat ook beslist niet van plan is! Sascha Tamarinof | |
|
China - Hurley, het broodje met de chickenpaws Dit weekend kende twee hoogtepunten, het eerste hoogtepunt, waren de 7 goals van mijn eigen dochter Minou, met de meisjes A1 in de IDC-wedstrijd van afgelopen zaterdag en het tweede hoogtepunt was het zien eten van de Chinees Song van een onvervalst pistoletje kaas na de wedstrijd. Hij bestudeerde het broodje, keek wat er tussen was geschoven (de meeste Aziaten hebben een lactose allergie dus dan zit je met kaas wel goed...) en nam vervolgens een iets te grote hap om vervolgens mij verder mee te laten genieten van zijn culinaire sensatie, waarbij ik ook nog even goed zicht had op de nog niet geknipte amandeltjes, vervolg van de slokdarm, resterende maaginhoud darmkanaal etc. Zichtbaar ontevreden met deze Nederlandse lekkernij dacht hij wellicht terug aan de tijd met het gezin aan de ronde tafel waar gewoon net als overal chickenpaws (loopvoetje van een kip), gesmoorde varkensrectum (toelichting laat ik achterwege) en jonge schorpioentjes werden gegeten. Maar Song en kornuiten maakt nu deel uit van de Pinoké familie en tja, daar lopen ze culinair nog niet helemaal in de pas met het soon to be beste hockeycompetitie land ter wereld... Dat China het land van de onbegrense mogelijkheden is mits je de regels van het land aanhoudt (lees Mr. China van Tim Clissold, mij cadeau gedaan door een van de leukste pinokeers die ik ken Nol Phijffer maar dat terzijde...) blijkt wel uit de opkomst van Chinezen over ter wereld als het gaat om culturele prestaties dan wel sportieve prestaties. Ee paar jaar geleden hadden ze in China nog nooit van hockey gehoord. Maar na even wat rondsnuffelen op de aardbol hadden de Chinezen wel door hoe je dat moest gaan aanpakken. Geruchten gaan dat ze voor hun ontbijt ieder ochtend (chicken paws, rijst, etc.) eerst 3 duizend keer moeten opdrukken, ja denkt u nou, dat doe ik ook, alleen zij doen het op 2 vingers met de buurvrouw op hun rug... jaaa en daarna 25 km stampen door de Chinese wouden (nog steeds buurvrouw op de rug) en ik kan u wat vertellen het zijn geen geruchten zo gaat het. Resultaat is dan China-Hurley 2-1. De Chinees Song maakt twee prima doelpunten en helpt Pinoké weer een eindje verder. Competitie vervalsing? Zoals Nanno Kroeze dat in stelling brengt, nee hoor, absoluut niet. Het is gedaan conform de regels en de reglementen die voorhanden zijn. Dat het nergens op slaat allemaal, daar zijn we het allemaal ook wel over eens, 2 Chinezen invliegen voor 3 wedstrijden gaat echt helemaal nergens over. Maaaar petje af voor Pinoké, want er loopt daar toch een slimmerik rond die de voorziene blik heeft gehad om deze knakkers al in augustus op de lijst te zetten en dat is slim en gewaagd, want je moet natuurlijk maar afwachten hoe dat uitpakt en het pakt goed uit dus dan heb je het goed gedaan. Het feit dat er ook wat Pinoké mensen rondlopen die ruiterlijk toegeven dat het inderdaad nergens op slaat siert de club alleen maar, ze willen graag 'n keertje geen degradatiehockey spelen en dat zal ze makkelijk lukken het doel heiligt in dit geval alle middelen... Nadat iedereen vol bewondering tijdens de warming-up naar de Chinezen had staan kijken, terwijl iedereen aan het strekken was tegen een hekje vouwde de ene Chinees de andere Chinees op tot 'n pakketje ter grote van een stukje zeep... kon de wedstrijd beginnen die overigens uitstekend werd gefloten door Roel en Dennis (op de kaartverdeling na, Bomans werkt in de vierde minuut Jesse Heijtel echt vuil onder het kunstgras en komt weg met 'n groene kaart en Hurley krijgt in 'n later stadium een gele kaart voor een niet-incident, dus kennelijk loont het om in de beginfase een vuile overtreding te maken omdat ze dan nog geen gele kaarten (durven?) te trekken). Pinoké geeft direct gas en heeft het betere van het spel. Gelukkig staat het bij Hurley achterin goed met wederom een groot stuk van de regie bij Wiegman. Het gemis van een van onze beste spelers George Sulkers is vooral waarneembaar als de acties naar voren gestalte krijgen. De opbouw is aardig van achteren uit maar de spitsen hadden gisteren een collectieve off-day (en dat is best onhandig als je graag wilt winnen). Geen bal werd behoorlijk aangenomen en als deze al werd aangenomen dan was het 2 seconden later balverlies. Echt iets doen in de eerste helft tegen Pinoké op een schot van Stol na was er niet bij. Pinoke daarentegen met als motor diezelfde uitstekend spelende Bomans wist wel wat dreiging te creëren. De Chinzen bleken echte handenbindertjes en wat echt opviel was dat ze geen fouten maakte (kennelijk met in hun achterhoofd de straf van nog 6 duizend keer opdrukken met twee buurvrouwen op je rug). Het eerste doelpunt viel dan ook in de eerste helft nadat Hurley weer eens 'n cruciale blunder maakte op het middenveld en deze als cadeautje werd ontvangen door Pinoké: Song maakt 1-0. De strafcorners vielen (en dat mag ook wel tekend worden genoemd voor het beeld van de wedstrijd) louter aan de zijde van Pinoké (en dat had niets met de scheidsrechters te maken maar wel met de kansen creatie van Hurley die er niet was). Ik heb wel het vermoeden dat dat dan weer een beetje tegenviel want strafcorner kanonnetje Song wist er niet een in te slepen, of Becht liep de corner eruit (en dat is echt knap) of Van Essen die meedogenloos stond te keepen hield de bal tegen. Rust 1-0. De tweede helft veranderde in aanvang weinig, Pinoké nog steeds de betere ploeg, weliswaar iets minder kansen maar toch superieur. Hurley ging wel steeds beter hockeyen en onder aanvoering van Caspanni op het middenveld kwamen we zelfs in hun cirkel terecht. Yes, eindelijk strafcorner. En dan kan je weer het verschil maken, Song maakt er nul van de 4-5 strafcorners en Braaksma krijgt er 1 en maakt er 1, onhoudbaar hard en de stand is 1-1. Dat zijn altijd mooie momenten in zo'n wedstrijd, je ziet de opleving, je ziet de strijdvaardigheid en er is een echte wedstrijd gaande. Wederom door zeer knullig balverlies op het middenveld (toen viel er voor de zeer degelijk opererende achterhoede ook niets meer te redden) en Song weet er wel raad mee, prachtig doelpunt. Hurley moet nog even aanzetten maar met 10 man wordt dat dan niet makkelijker en het eindsignaal laat een stand van 0-0 op het scorebord zien.... huuuh 0-0, ja bord kapot! Dan nog heel even paniek met betrekking tot het wedstrijdformulier, moeten we de Van Vlaandriaanse regels hanteren (lees reactie op verlumn Bloemendaal-Hurley), een oud koptische rekenmethode waarbij er een formulering ontstaat van het aantal kansen en doelpunten (welke formule een keer bedacht moet zijn op een zeer wild Bloemendaals TD) want dan zou de stand 16-4 zijn, of moeten we gewoon de doelpunten rekenen conform de KNHB regels. Na overleg is toch maar besloten voor het laatste, Pinoké wint met 2-1. Wij kijken nu alleen nog omhoog (ik heb voor mezelf ook 'n plaatsje in de amateurfilosofen bus gereserveerd...). Frans Byvoet | |
|
KNHB verander de jeugd competities alstublieft! Ook dit is al jaren een discussiepunt, we hebben de Shell landelijke competitie en de Shell IDC competitie. Op basis van slechts vijf voorcompetitie wedstrijden worden teams gehusseld die mogen deelnemen aan de boven genoemde competities. Dit betekent dat al jaren de grote clubs de boventoon voeren en dat de kleinere clubs daar nooit zullen komen. Spelers trekken naar de grote clubs omdat ze anders niet verder komen in hun ontwikkeling en niet naar een Nederlands elftal. Beste KNHB, we hebben een hoofdklasse model, een overgangsklasse model t/m de 4e klasse met promotie en degradatie waarom kan dat niet met de jeugd? Het heeft alleen maar voordelen: - Je kunt groeien binnen je eigen club en team - De doorstroming naar een eerste elftal is veel natuurlijker - Talenten blijven bij hun club - De competitie voor de jeugd wordt van een hoger niveau Ook voor de breedteteams moet er naar model van de senioren een reserve hoofdklasse, overgang etc. zijn voor de 2e lijns omdat deze teams op zijn hoogst topklasse mogen spelen. Iedereen kan dan zich opwerken van 4e klasse naar hoofdklasse en dan hebben we echt een landelijke competitie en niet zoals nu met gevestigde namen en af en toe een vreemde eend in de bijt. Maar ja, dit idee zal wel een utopie blijven zoals alles bij de KNHB! Ik daag u uit KNHB om met deze opzet te gaan werken. Theo de Tank | |
|
Een Verlumn: Pimterklaas ook op 't Kopje... en een sneller fluitje voor de arbitrage... Het feit dat Max Caldas een gele kaart weet te veroveren mag op z'n zachtst gezegd merkwaardig genoemd worden. Want als er bij iemand Sinterklaas op bezoek gekomen was in de vorm van Pim van der Bruggen dan was het wel bij Bloemendaal. Het is zo jammer dat ik vandaag moet beginnen met dit armzalige fluiten terwijl zijn medefluitist Bart de Liefde het juist uitstekend deed. Het is dan ook jammer te moeten constateren dat scheidsrechters elkaar zo weinig corrigeren, sporadisch. Van Bloemendaal verliezen is geen ramp en ook niet met 2-0. Maar het is wel weer jammer dat je dus eigenlijk een terecht gelijkspel afdwingt maar dat Pimterklaas daar zeer persoonlijk een stokje voor steekt. Een op volslagen belachelijke gronden gegeven strafbal en vervolgens een honkbal goal (levensgevaarlijk is eufemisme...) toestaan na een vreemd gegeven strafcorner. Het is volledig not done om de arbitrage in negatieve zin te vermelden, maar de oplettende lezer weet dat ik ook juist veelal vol lof ben over de arbitrage als dat terecht is. Lees eerste alinea met betrekking tot 50% van de arbitrage... Het moet gewoon beter en het mag niet gebeuren dat 1 persoon een vreselijk grote stempel kan drukken op de uitslag. Een pleidooi voor de arbitrage! Door de jaren heen is alles sneller geworden, de velden, de schoenen, de sticks en ja inderdaad, ook het spel, de zelfneembal mits goed uitgevoerd heeft het tempo verder opgejaagd, maar ondanks dat alles dus sneller is geworden zijn er de arbitrage weinig middelen aangereikt om hun waarneming te verbeteren. Een te strak zittend geel dry fitje en een sneller fluitje zullen de arbitrage vast niet helpen... Wat hebben we nu: een superaantrekkelijk balspel op supersnelle velden met zwaar getrainde jonge sportmensen die het spel supersnel spelen met supersnelle sticks met nog beter en sneller rollende balletjes (zeg maar 'n grote golfbal uit Australie...). En dit spel moet worden beoordeeld door bedreven en enthousiaste hobbyisten en hockeyliefhebbers die in de evolutie van het hockeyspel weinig meer kunnen doen dan nog sneller hun best. Tot op heden zijn er in de beste hockeycompetitie ter wereld geen hulpmiddelen voor de scheidsrechters! Oplossingen zijn wel voorhanden maar worden kennelijk ergens tegengehouden en dat is jammer want het instrument waar ik op doel wordt wel bij verschillende internationale wedstrijden gebruikt met succes en dat instrument had ons een gelijkspel gebracht. Kortom een oplossing die prettig is voor de spelers en prettig voor de arbitrage, ik noem dat een win-win situatie en U...? Maar goed, we hebben verloren en dan mag je niet zeuren en zeker niet over de arbitrage... Het was een uitermate aantrekkelijke wedstrijd die het weliswaar toch een beetje gehavende Bloemendaal (3 toppers missen), niet makkelijk viel. De verdediging onder aanvoering van Wiegman met links Becht en rechts Van Rhenen hielden prima stand. Dat Bloemendaal onder aanvoering van De Nooijer een topploeg is bleek wel uit het feit dat ondanks het gemis van de toppers Bloemendaal weinig problemen had om iedere keer weer de aanval op te zoeken. Hoog tempo de cirkel in en proberen te scoren. Alleen het scoren lukt niet, De Nooijer stond niet op scherp (gelukje voor ons) en ramde menig bal voor langs, tegen de paal en noem maar op. Dat de man een meedogenloze hockeyer is bleek zo ongeveer uit alles wat hij deed, de ongekende versnelling die deze man nog in huis heeft (ondanks dat hij qua leeftijd richting Sinterklaas gaat) is een genot om naar te kijken. Ook Hurley creëerde een paar "niet te missen" kansjes, maar het feit dat het met rust nog 0-0 stond gaf wel aan dat scoren op bloemendaal nog zo makkelijk niet is. De tweede helft ging net zo van start als de eerste helft, aantrekkelijk hockey, aanvallen op en neer en wat kansen op en neer. Een gelijkspel hing echt in de lucht, Bloemendaal dwong niet de overtuiging af om er een paar in te leggen, dat deden wij ook niet echt maar tactisch stond het prima en technisch en fysiek was het dik in orde. We verliezen dus uiteindelijk met 2-0, echt jammer! Gelukkig was er een TD op Bloemendaal, toen alle 34 Bloemendaalse TD liefhebbers in hun broodje knakworst stonden te happen kon het feest beginnen met zonder enige twijfel het meest genante optreden van de afgelopen 50 jaar. Ik zag een zwart pietje van 4 op tafel dansen, daar was ruimte genoeg voor en de overige 33 aanwezigen stonden met hun rug naar deze artiest van de categorie tja, geloof niet dat daar een categorie voor is. Toen het voltallige publiek Tulpen uit Amsterdam begon te zingen, kwam wel met lichte echo door de zaal, was het tijd om de spullen te pakken. Ik ga er vanuit dat het nog lang onrustig is gebleven in en op Bloemendaal, tot zeker wel 17.50 uur... Een mooi potje op het Kopje vandaag en daar moet ik Bloemendaal dan maar mee feliciteren want eerlijk is eerlijk, ook als ik 'n pakje krijg van Sinterklaas neem ik het aan... Frans Byvoet
| |
|
Open brief aan de KNHB: "Laten we iets leuks gaan doen!" In een interview meldde Floris Evers dat hij van mening is dat het Nederlands XI het Nederlands zaalteam in een rechtstreekse ontmoeting de baas zou zijn. Uiteraard ontstond er in hockeyend Nederland meteen een levendige discussie die al zo oud is als het moment dat er naast veldhockey zaalhockey ontstond. Enige jaren geleden heeft de KNHB zelf duidelijk gekozen voor het veldhockey en het zaalhockey op internationaal niveau toch min of meer ondergeschikt gemaakt aan het veldhockey. (Internationals mochten bijvoorbeeld niet aan de zaalcompetitie meedoen), maar... de discussie blijft... Daarover nadenkend ontstond er een idee dat voor alle betrokkenen leuk, aantrekkelijk en ludiek moet zijn. Om op een leuke manier een einde te maken aan deze tot nu toe niet echt te beantwoorden vraag:"Zouden onze internationals onze zaalhockeyinternationals de baas kunnen zijn?" Daarom het volgende verzoek aan de KNHB. Huur de mooie nieuwe sporthal in Almere een dagje af. Laat de Oranje dames en de Oranje heren een complete zaalhockeywedstrijd van bijvoorbeeld twee keer dertig minuten spelen tegen de nationale zaalteams. Mooier nog, nodig onze zaal/oosterburen erbij uit en maak er dan een drieluik van. Geef het (ludieke) evenement veel publiciteit (uiteraard doen wij daar vol aan mee), maar... nu het toetje... laat de toeschouwers 10 euro entree betalen voor een dagje topzaalhockey en kies een goed doel uit waar de opbrengst naar toe gaat. Succes verzekerd! Het mes snijdt dan aan vele kanten. We zijn voorlopig van de "eeuwige" discussie af en we bezorgen heel veel zaalhockeyliefhebbers die uit heel het land zullen komen kijken een leuke dag en we kunnen ook nog eens een leuk bedrag aan een goed doel schenken. We horen graag.... Hoofdklassehockey.nl | |
|
Bondsbestuur meet met twee maten ??? In ons hockeyland is de nodige verontwaardiging ontstaan over de beslissing van de KNHB om Jasper de Waal van Qui Vive Heren 1 uit te sluiten van het spelen van wedstrijden voor Qui Vive Heren 1, omdat hij door een menselijke administratieve fout niet op de spelerslijst stond. Het Bondsbestuur heeft deze beslissing gelukkig teruggedraaid en beslist dat Jasper de Waal vanaf vorig weekend weer mag uitkomen voor Qui Vive Heren 1 en alsnog op de spelerslijst is geplaatst. Een menselijk en wijselijk besluit. Een nagenoeg identiek geval van Tempo'41, uitkomend in dezelfde overgangsklasse als Qui Vive, is echter in dezelfde bondsvergadering afgewezen, terwijl volgens Tempo'41 alle overwegingen van het Bondsbestuur in de kwestie Jasper de Waal ook van toepassing zijn op de kwestie van Tempo'41 speler Bjarne Pechler. Wat is er gebeurd? Bij het opstellen van de spelerslijst is niet opgemerkt dat Bjarne Pechler niet tussen de opgegeven spelers stond. Een stomme menselijke administratieve fout, veroorzaakt door een combinatie van factoren. Een wisseling van de technische staf, het feit dat de naam Pechler al meerdere malen voorkomt op de spelerslijst (zijn broers Kim en Sven staan wel op de spelerslijst vermeld) en de omstandigheid dat Bjarne Pechler in de opstart van het seizoen niet aanwezig was in verband met studie stage in het buitenland. Bjarne Pechler is al sinds zijn jongste jeugd lid van Tempo'41 en heeft de afgelopen jaren standaard deel uitgemaakt van de selectie van Heren 1. Bovendien heeft Bjarne Pechler nimmer voor een andere hockeyvereniging gespeeld en staan er op de spelerslijst van Tempo'41 Heren 1 maar 17 spelers i.p.v. het maximale aantal van 22 spelers. Van competitievervalsing is dan ook absoluut geen sprake volgens Tempo'41. Het bestuur van Tempo'41 is van mening dat het Bondsbestuur van de KNHB met twee maten meet. Zij heeft vanzelfsprekend besloten in beroep te gaan bij de Commissie van Beroep van de KNHB en indien nodig de gang naar de burgerlijke rechter te maken. Daarbij zal het bestuur van Tempo'41 worden bijgestaan door advocaat mr. G.E.J. Kornet van Claassen Kornet en Voors Advocaten te Zwolle. De Commissie van Beroep van de KNHB behandelt het beroep waarschijnlijk op 25 november as. Lees hier het bericht van het bestuur van Tempo'41 aan haar leden.
| |
|
Hurley SCHC-Hurley (Wat Brinkman en Korbach gemeen hebben....) Je moet gewoon lekker je ding doen, dan pas ben je een stukje proactief bezig, zeker voor de stakeholder zeg maar, als je lekker out of the box denkt en dat mooi kan doorcommuniceren, dan heb je een mooi definitief eindconcept zeg maar. En met dit extra duidelijke beleidsbeleid kun je dicht bij jezelf blijven en dan, jaaaaa dan, dan pas raak je de kerncompetentie, okeeeeee! In tegenstelling tot bijvoorbeeld de Engelse taal en het Mandarijn Chinees doet de Nederlandse taal wat armoedig aan als het gaat om een keuze uit woorden en uitdrukkingen en mooie combinaties daarvan. Maar dat de evolutie van onze taal dermate is dat we uitsluitend nog in holle frases met elkaar kunnen communiceren is toch wat jammer. Wat is er mis met een ouderwetse "ik zou je vanavond wel tegen 't plafond aan willen gooien" (Frits Korbach, voetbalfilosoof en groot liefhebber...) als je in de kroeg staat in plaats van een onduidelijk verhaal over doorcommuniceren en de kerncompetentie raken in het definitieve eindconcept... Laat iedereen gewoon blijven doen, abstracte termen mag je bezigen als je de jeugd langs de lijn staat aan te moedigen, “hup naar voren…..”, “pak de bal af….”, “hou hem/haar tegen…” en tot slot de abstracte onwetende hockeyouderknaller “maak een doelpunt… ”. Wel lekker om weer eens een potje te spelen tegen een ploeg waar niet de voertaal Engels is, niet dat we geen Engels spreken hoor bij Hurley, nee dat niet, maar gewoon het idee dat je tegen een ploeg Nederlanders speelt is fijn. Wat ook fijn is dat je in November op een Zondagmiddag heerlijk in het zonnetje kan staan (wel erg koud dus het Duitse Herr Kessler door Adidas gesponsorde jack moest aan…). Voordat ik uitgebreid ga schrijven over de wedstrijd moet u allen wel weten dat we bij Hurley een nieuwe tactiek hebben bedacht, overigens is deze tactiek in de laatse paar wedstrijden zeer zinvol gebleken, alleen jammer dat mijn Jarvik 6 (prototype pacemaker) dit niet heel veel langer aan gaat kunnen. Tactiek is namelijk dat we de eerste helft weer eens gaan kijken hoe het ook alweer zat met dat hockey, nieuwe sticks uittesten, omgeving verkennen, publiek bestuderen en in de tweede helft spelen we dan de eerste helft waardoor we dus eigenlijk een helft te kort komen om het af te maken. Kunt U het nog volgen... SCHC begint gedreven aan de wedstrijd, de Nederland/Spaans ingevlogen "rust" blijkt een positieve werking te hebben op de ploeg (goeie zet dus). SCHC opent sterk en Hurley moet direct wat zeiltjes bij zetten om de zaak enigszins onder controle te houden. Doelstelling was deze wedstrijd (buiten winnen natuurlijk) om zoveel mogelijk corners te halen (op het managers seminar zouden ze zeggen “een maximaal rendement creëren met betrekking tot de acties in de cirkel van de opponent). Dat we even niet aan die corners toe kwamen had meer te maken met het toch wel solide verdedigen van SCHC, weinig fouten en veel te weinig energie van de Hurley spitsen in en om die cirkel. Door een prachtige zwerfsolo maakt SCHC de 1-0 (Derikx) en dat was op dat moment geen onterechte stand. Hurley kwam iets meer in de wedstrijd maar kon niet echt het verschil maken, er kwamen wat magere kansjes maar de effectiviteit in de cirkel was nog magerder. Ondanks dat het spel op en neer ging lagen de beste kansen toch bij SCHC en tja, op een gegeven moment weet je dat het gaat gebeuren en door een collectief falen achterin maakt Kellerman de 2-0. Tevens ruststand en SCHC kan met een gerust hart aan de thee, dat komt wel goed (dacht iedereen uit Bilthoven). Maar ja, niemand was van onze tactiek op de hoogte, iedereen die met 2-0 of 3-0 voorsprong tegen Hurley de kleedkamer induikt (met een gerust hart) zou nog wel eens bedrogen uit kunnen komen. Hurley begint dus aan haar eerste helft en doet dat voortvarend, de verdediging stond als een huis de keeper als de bekende rots in de branding en ook de spitsen hadden er zin in. Toch gaat de eerste corner naar SCHC, het wapen van SCHC (overigens de beste man aan de kant van de thuisploeg) haperde een beetje en als je dan ook nog Becht tegenover je hebt (100 meter in 10.5 seconden) dan zijn je cornerkansen al snel verkeken. Nu heeft Hurley het beste van het spel, de verdediging in aanvoering van Wiegman staat stevig, het tempo gaat iets omhoog en zowaar blijkt Hurley ook wat fitter dan de tegenstander, menig aanval over links wordt gewonnen op snelheid en Hurley voelt dat het goed zit. Maar ja, ook met deze volledig abstracte term doe je weinig, scoren moet je. En kijk, daar is ie dan eindelijk, de strafcorner wordt terecht gegeven, het befaamde trio maakt zich op voor deze zeer belangrijke corner, 15 minuten in de tweede helft, 2-0 achterstand, dit moet 'm worden. Braaksma doet wat hij heel goed kan, snoeihard gaat zijn eerste en enige corner (die doelstelling weet U nog) het goal in. De keeper kan die bal nooit gezien hebben, 2-1 en Hurley doet weer mee. Het spel gaat op en af, een echte wedstrijd, het SCHC publiek staat te smullen, ze ruiken bloed en DRIE punten. Weer een corner voor SCHC, weer Weusthof en... Goedemiddag, mijn naam is Van Essen, keeper van Jong Oranje, hartelijk dank en tot ziens. Stand blijft 2-1, spanning stijgt, Hurley zet aan, mijn Jarvik slaat af en toe een slag over en er zijn nog twee minuten te spelen. Aan de overkant hoor ik een moeder roepen “maak een doelpunt….”, Caspanni hoort het ook, draait zich om naar het publiek, lacht gemeen, pakt de bal op en slingert de bal hard in het net achter de keeper. De captain bewijst zijn ploeg weer een enorme dienst, 2-2 tevens eindstand. De bewoordingen en uitlatingen van coach Brinkman zijn weinig abstract, de rode lantaarn blijft in Bilthoven. De tactiek voor volgende week (Bloemendaal) gaat een verrassing worden, als we maar lekker dicht bij ons zelf blijven dat doorcommuniceren en daarmee de kerncompetentie weten te raken, zeg maar... Frans Byvoet | |
|
Hurley - Kampong (over het nut van een regenpak…) ...maar Kampong moest de bal nog even een tikje geven, 70e minuut, Hurley krijgt 'n strafcorner, wat hoor ik daar, jawel nog een keer het fluitje, einde wedstrijd dus. Nou die moet er dan maar in moet Braaksma gedacht hebben, zonder enige twijfel, in bezit van gebroken neus en veel overtuiging ging die bal er ook in, snoeihard, einduitslag 4-4. Wat ging daar aan vooraf... Het Bos lag er wat druilerig bij vanmiddag, de buienradar die iedereen tegenwoordig iedere seconde van de dag op zijn telefoon kan oproepen voorspelde het al, sproeien was niet nodig! Speciale regenjacks werden aangerukt voor de immer enthousiaste ballenjongens, de begeleiding haalde de regenpakken uit de rugzakjes (dat wil zeggen de begeleiding minus 1 J) en de wedstrijd kon beginnen. Het strijdplan was als volgt: We gaan rustig beginnen aan de wedstrijd, laten Kampong komen en laten ze voor rust twee, misschien wel drie doelpuntjes maken en daarna geven we ze hockeyles... 
Daar waar Hurley een topwedstrijd had laten zien tegen HGC qua mentaliteit, doorzettingsvermogen en enthousiasme begon de wedstrijd tegen
Kampong alsof we weer in de ”te grote broeken bosuiltjes” klasse speelden. Hurley wreef de zondagslaap nog uit de oogjes en
stond al met 0-2 achter. Daar hadden we ons een beetje andere voorstelling van gemaakt en het publiek dat daar in de keiharde regen stond
te balen vast ook. En ook de 0-3 was voor Kampong, de corners liepen wel vandaag kun je stellen. He he rust. Koud, nat, heel nat en drie nul achter,
ideale ingrediënten om kuchend te roepen dat je je niet lekker voelt en dat een warme douche en een lonkende open haard de enige oplossing zijn...
Maar goed nog even doorzetten en maar heel hard door de bespreekruimte roepen dat als zij er drie kunnen maken, wij dat ook kunnen.
Zeiknatte, doorweekte kerels kijken je aan zonder overtuiging, dat dan weer wel en denken, ja ja zal wel.Het fluitsignaal heeft nog niet geklonken of het hield op met zachtjes regenen (het ging namelijk keihard regenen). De eerste plassen vormden zich op het waterveld (tja waterveld …). Binnen een paar minuten werd al snel duidelijk dat er toch sprake was van een andere rolverdeling. Kampong moet gedacht hebben dat het wellicht beter was om de voorsprong van drie doelpunten vast te houden in plaats van deze voorsprong uit te bouwen. Dat kwam ons net even goed uit zeg. Al na 5 minuten maakt Taylor een prachtige backhand en de stand is 1-3. Toen het moment na ca. vijf minuten in de tweede helft was aangebroken dat alleen duikbrillen en zwemvliezen nog enige zin hadden besloten de overigens prima fluitende scheidsrechters (Heijmans en Brüning) de zaak af te blazen voor een half uurtje. Goed besluit! Na ca. 30 minuten was besloten om de wedstrijd met nog een kleine dertig minuten te gaan, voort te zetten op het beste zandveld (en dat is inderdaad een prima zandveld waar geen plas op te bekennen was). En dat ruige, harde wind, regen, zandveld beviel Hurley wel. Al snel maakt Braaksma door middel van een velddoelpunt de 2-3 en de wedstrijd ligt volledig open. Hurley gaat door met jagen, zet Kampong zelfs behoorlijk klem en weet de ene na de andere aanval te creëren. Met als gevolg prachtig balletje van de captain Caspanni (overigens is Caspanni ondanks zijn zeer buitenlands klinkende naam gewoon een uit de klei getrokken Brabantse prachtkerel, maar dat terzijde), 3-3. Tja, en dan is het zoals dat zo mooi in wielerstermen heet derop en derover (of zoiets). En dat lukte ook bijna nog maar de keeper van Kampong dacht er nog heel even anders over en het feest ging niet door. Geheel tegen de verhoudingen in maakt kampong 10 minuten voor tijd de 3-4. Dat was de tweede keer dat ze in onze cirkel kwamen, ook dat is hockey op het hoogste niveau. Nog enkele minuten te gaan, Hurley blijft aandringen en net buiten de cirkel mag Hurley een vrije slag nemen... Op de mentale curve zijn we weer een paar plaatsjes gestegen, want dit was toch wel het potje van de veerkracht en uiteindelijk was het publiek zeer tevreden. Inmiddels weer enigszins droog maar wel met meedogenloos slechtzittend haar kan ik het volgende concluderen, 1 puntje uit twee wedstrijden is niet veel maar als je kijkt hoe het puntje tot stand is gekomen kunnen Bas en Bert meer dan tevreden zijn over hun mannen. Toch graag volgende keer een ietwat aangepast strijdplan... Frans Byvoet | |
Ashley Jackson- Hurley (over schijnheilige badmeesters enzo...)
Deze week ontving ik een mooi bericht in mijn mailbox. Een heerlijk bericht, Lara en Sascha gaan er mee stoppen, wat een fantastisch bericht.
Een fantastisch bericht dan vanuit hun perspectief, ik kan me zo voorstellen dat het op een gegeven moment wat te veel wordt en dan is het heerlijk
om zo 'n besluit te kunnen en durven maken. De site komt ongetwijfeld in goede handen en Lara en Sascha kunnen de wijde wereld in, het is ze gegund.Door het dubbel weekend heb ik helaas weinig ruimte om het over J-P te hebben. Al jaren vraag ik me toch af waar het woord schijnheilig vandaan komt, maar de afgelopen week ben ik er achter gekomen. J-P heeft het jaren geleden uitgevonden, blij blijven lachen, veel meelullen, absoluut geen gaatjes vullen en uiteindelijk ondanks ontkenningen en toezeggingen volledig je eigen plan trekken. Bravo J-P, je bewijst hier je immer krimpende aanhang een enorme dienst mee en eindelijk denk je eens 'n keer aan het landsbelang... En dat het echt tijd is om weg te wezen zit al in de laatste lettergreep van je naam, prima. Helaas kan ik het ook niet hebben over de dader die slachtoffer werd, de arme man die voorlopig nog even niet in zijn eigen buurtje in Eindhoven kan wonen met al z'n leuke vriendjes en vriendinnetjes die hij heeft gemaakt door de jaren heen. Nou ja, van de rechter mag het natuurlijk wel (ook voor deze rechter hebben we in bus 2 een plaatsje gereserveerd, staat geparkeerd naast bus 1 voor de amateurfilosofen...), want ja wat kan zo'n man nu kwaad doen in een kinderrijke buurt... In Nederland hebben we gelukkig ook nog de schijnheiligheid (woord meer gehoord vandaag...) om die arme man straks in een of andere gemeente te proppen zonder dat de lokale autoriteit op de hoogte wordt gebracht van het wel en wee van deze man en aldus kan het geschieden dat deze man over pakweg anderhalf jaar badmeester is in Appelscha en het ooooh zo leuk doet met de lokale jeugd, vooral het verplicht gezamenlijk douchen is altijd 'n feest... De wedstrijd op het zeer gezellige HGC was nog geen 3 minuten aan de gang of Ashley Jackson maakt ongetwijfeld het mooiste doelpunt van het jaar. Zo eentje in de categorie, die alleen een keer op 'n training lukt juist op het moment dat niemand kijkt. 1-0 dus na drie minuten. De grote slachtpartij kan beginnen moet van Ass gedacht hebben, in ieder geval dacht het HGC publiek dat. Als ik eerlijk ben dacht de Hurley-bank dit ook, we hadden de bal nog niet eens aangeraakt. De overmacht van HGC was groot, de buitenlanders en dan met name Jackson maakte het grote verschil in het veld zonder direct de Nederlanders te kort te doen, maar Jackson is echt van 'n buitencategorie. Hurley moest snel nadenken omtrent het strijdplan en moest direct handelen aangezien we tot dusver uitsluitend konden reageren op hun acties. We hadden even het inititatief niet zeg maar... Kennelijk ook zonder initiatief kun je blijven ademen want HGC bleef aanzetten en bleef aanvallen maar de toekomstige keeper van Oranje bleef ze maar tegenhouden, best lastig zo'n goeie keeper (voor de tegenstander dan...). Dat ondervonden wij ook toen we eindelijk een beetje grip kregen op het spel (beetje maar), maar de paar aanvalletjes en schoten op doel vrij eenvoudig door Vogels werden gepareerd. Strafcorner vlak voor rust, jaaaa voor Hurley, Becht geeft aan (Becht, ja Becht de man die nu in het tweede speelt wegens drukke werkzaamheden, maar in het veld stond wegens de afwezigheid van Sulkers en dat met zoveel verve deed dat het leek alsof hij nooit is weggeweest), Ebbers stopt en Braaksma sleept meedogenloos in, tja het kan verkeren, 1-1 is de ruststand en dat had HGC niet gedacht na 3 minuten. De tweede helft ging meer op 'n wedstrijd lijken, Heijtel J. kreeg steeds beter door wat Jackson van plan was en kon de snelheid uit zijn spel halen. Het gevaar bleef uiteraard maar de grootste dreiging was wel weg. Heel lang bleef het 1-1 met het beste spel aan de zijde van HGC maar wel een pluim voor het doorzettingsvermogen van Hurley. Helaas krijg je dan op het eindje die strafcorner tegen en ja daar weet die Jackson dan ook wel raad mee, einduitslag 2-1. De grote slachtpartij bleef uit, sterker nog er hing wel een stuntje in de lucht. Arbitrage (Van Bunge en Hilhorst) was prima. Wat toch als HGC die buitenlanders niet had... Frans Byvoet | |
Naar Parijs
Op vrijdag 2 oktober hoorde ik via mijn moeder dat ik ronde 8 van de grootste hockeyfan quiz had gewonnen en dat ik met mijn hele team op 24 en 25 oktober
naar de EHL in Parijs mocht gaan kijken. En ik was helemaal door het dolle heen. De dinsdag daarna zouden wij het aan het team vertellen en toen we dat
verteld hadden waren ook zij niet meer te houden. En zo was het dat om 6.30 al mijn teamleden van HC Capelle C1 klaar stonden om mee te gaan naar Parijs. En in de bus was het heel gezellig en we kregen allerlei leuke spulletjes om mee te nemen naar huis. Ook deden we het ‘petje op, petje af’quiz en zo kon je prijzen winnen, er waren voor 3 personen 3 prijzen waaronder een hockeytas, een hockeyshirt met Bovenlander en Bovenlander en een hockeyshirt van Bloemendaal met een handtekening van Teun de Nooijer. Nadat we iets meer dan 7 uur onderweg waren geweest kwamen we aan bij de hockeyclub van Parijs: St. Germain. We werden ontvangen door oud-international Piet-Hein Geeris die bij de organisatie van ABN Amro hoorde en mochten we zomaar overal komen en hadden we zeer goede plaatsen op de tribune. Alleen waren wij doordat wij iets later waren iets te laat om de wedstrijd van Bloemendaal nog te zien. Maar voor ons was dat niet zo heel erg want daarna konden we wel naar Amsterdam tegen East Grindstead kijken. Die wedstrijd was heel leuk en Amsterdam won met 2-1. Opvallend genoeg waren de meeste jongens uit mijn team fan van oud-international Marten Eikelboom die meedeed omdat er bij Amsterdam een hoop geblesseerden waren. Die avond gingen wij met het hele team naar het spelershotel voor een Meet en Greet met Bloemendaal. Daar werden wij ontvangen door de reserve keeper van Bloemendaal: Mike Claushuis. Hij liet ons zijn kamer en die van Jaap Stockmann zien. Maar met mijn team en de twee keepers in een kleine hotelkamer was wel een beetje vol maar wel heel grappig. Daarna kwamen Teun de Nooijer en Jamie Dwyer. Teun vond het leuk dat wij er waren en gaf mij, na een korte speech, een speciale hockeystick van ABN Amro cadeau die zij allebei signeerden. Te Gek, man!!! Wij gingen na afloop nog lekker eten en daarna naar het hotel. Die avond hebben we maar weinig slaap gehad. De volgende ochtend hebben we een rondrit gemaakt door Parijs en kwamen wij langs de Eiffeltoren en gingen wij op de foto! Ook kwamen wij langs de Champs-Élysées en langs de Arc De Triomph. Na de rondrit gingen wij kijken naar de wedstrijden van Amsterdam en Bloemendaal. Gelukkig wonnen zowel Amsterdam met 6-0 van KS AWF Poznan en Bloemendaal met 2-1 van Der Club an der Alster zodat ze er nog er goed voor staan in de EHL. Daarna hebben we handtekeningen gevraagd en daarna gingen we met de bus naar huis, Onderweg was het nog wel heel gezellig in de bus, keken we films en hebben we bij de McDonald's gegeten. Ik vond het 2 geweldig leuke dagen met heel veel plezier met mijn teamgenoten die net zoals ik het ook helemaal te gek vonden. Hierbij wil ik ook nog ABN Amro, Mélanie en Rinske van Sticky toffee, HC Bloemendaal, AHBC Amsterdam, de EHL en onze buschauffeur Harry bedanken voor deze dagen die alle andere teamuitjes overtreffen. Casper Paans | |
|
Papa Hotel Delta Alpha India (PH-DAI), wind 272 14 knts QNH 1012 and pls stay clear at 14.45 hours of Hurley hockeyfields... Zo moet ongeveer het bericht geklonken hebben van Schiphol approach aan het desbetreffende vliegtuig in de nadering op schiphol voor runway 27. 1 minuut stilte kan best oorverdovend zijn, in 1 minuut spelen er allemaal herinneringen, leuke herinneringen, grappige herinneringen maar vooral indringende herinneringen. Juist op zo'n moment besef je dat je de man vreselijk zal missen. Joop Barger, altijd onder begeleiding van zijn lieve dochter Nicolette is niet meer... Het fluitsignaal had nog niet geklonken of de eerste vliegtuigen konden hun nadering weer ongestoord doorzetten. Hurley begint bijna zoals altijd, zeer gretig aan de wedstrijd. Opvallend gretig en zowaar had Hurley ook het beste van het spel aan haar zijde. De toeschouwers die er waren kregen waar voor hun geld in het verder volledig uitgestorven herfstbos. In de 10e minuut maakt Hurley (Ebbers) dan ook de verdiende 1-0, na een mooie pass vanuit het middenveld pakt Ebbers de bal op en weet deze achter de doelman te werken. Hurley blijft aanzetten en verslapt niet, Den Bosch probeert wat plaagstootjes maar heel veel verder dan dat komt het niet, Hurley blijft domineren en zeker de aanval over rechts geeft Den Bosch wat kopzorgen. Ondanks de gretigheid en het creëeren van kansen weet Hurley haar dominante positie niet uit te buiten. 1-0 is dan ook de ruststand. Graag zouden wij willen weten welke martelwerktuigen de coach van Den Bosch in de korte rust heeft gebruikt, maar dat ze gewerkt hebben is zeker. Een volledig ander Den Bosch op het veld. Gretig, tempo makend en vooral zichzelf weinig fouten toelatend en dat zou ook wel eens de reden kunnen zijn dat Hurley 0 corners heeft gekregen. Doorgaans wordt dat afgewimpeld op de arbitrage maar in dit geval niets dan lof voor de arbitrage die de wedstrijd prima aanvoelde en zeer consistent floot (van ’t Hek en Vonhögen). Den Bosch had er zin in en maakte al vrij snel in de tweede helft de gelijkmaker. Je zou het een knutseldoelpunt kunnen noemen maar de bal ging over de lijn en dat had Den Bosch ook door. Den Bosch wilde meer en Hurley ging een beetje tegen zichzelf hockeyen en tot overmaat van ramp raakt George Sulkers doorgaans onze meest inspirerende man op het veld, zwaar geblesseerd (blijkt uiteindelijk vinger te hebben gebroken en speelt niet meer tot aan de winterstop) door een hard geslagen hoge bal die hij helaas op zijn hand krijgt, categorie kan gebeuren... Al snel maakt Den Bosch door de aanwezige gretigheid en Den Bosch heeft nu ook het beste van het spel, de 1-2 en Hurley staat er wat beteuterd bij. De energie lijkt even ver te zoeken maar toch weten de mannen zich te herpakken en Hurley weet de aansluitende treffer te maken via een actie aan de rechterkant. Een gelijkspel zou op basis van de kracht en machtsverhoudingen (eerste helft Hurley en tweede helft Den Bosch) wellicht een oplossing zijn. Maar onze Bosche vrienden dachten daar heel anders over (en dat is ook de juiste instelling) zij bleven aanzetten en waren duidelijk op zoek naar de overwinning. Door slordig Hurley verdedigen strafcorner tegen. Den Bosch speelt een prachtige variant en pusht de bal hard in het net, 2-3 tevens einduitslag. Na deze sombere week een sombere uitslag! Bij het eerstvolgende zonnetje zullen we op het mooiste terras van het Bos een biertje drinken op de naamgever van het terras, het Joop Barger terras zoals het heet. Proost. Frans Byvoet | |
|
Oef, dat is nog eens kritiek. Op de site van sportknowhow stond ook al zo'n indirect vernietegend stukje over het EK en de KNHB. Toon die daar voor mij uit naar voren kwam was dat de KNHB zich kennelijk in genoegzaamheid aan het wentelen is met alle in het verleden behaalde resultaten en de inderdaad aanwezige professionele voorsprong op de andere sportbonden Ik krijg zo het gevoel dat de KNHB lijkt te vergeten dat sommige sportbonden op andere terreinen soms ook voorop lopen. Klein voorbeeld: de KNLTB en de KNVB kennen bijvoorbeeld al jarenlang een landelijk pasjessysteem. Als je bijvoorbeeld geschorst bent, is je pasje ongeldig en kan je niet eens aan de wedstrijd beginnen. De externe pr en de organisatiekracht lijkt voor mij als buitenstaander bij de KNHB allemaal prima op orde te zijn, maar ik maak uit de verschillende berichten op dat het de KNHB zou sieren als ze meer aandacht aan de professionele ondersteuning gaat schenken. En er beter over communiceert voor zover ze die ondersteuning al biedt. Maak het clubs makkelijk en fungeer primair als dienstverlener. Belangrijke kwaliteit is dan het creëren van een "warm gevoel". Het jammere aan de zaak Qui Vive is dat vooral het beeld van de KNHB als technocraat en bureaucraat blijft hangen. De regels van de topsport hadden echter juist in dit geval moeten wijken voor de warme hand die strijkt over de borst. Soms kun je zaken beter in der minne schikken. Martijn | |
|
KNHB speelt verstoppertje De KNHB heeft afgelopen zomer een groot toernooi mogen organiseren. Zo trots als een pauw liep daar het bestuur van de KNHB door het Amstelveense bos. Vele toeschouwers uit alle windstreken. Alles zo goed mogelijk geregeld, op schoonheidsfoutjes na, was het een perfect toernooi. Helaas niet 2x goud, maar daar kan de bond niet actief iets aan doen. Alles moet er voor wijken, grote toernooien waar Oranje optimaal kan presteren is toch immer het belangrijkste voor de bond. Maar wat zij waarschijnlijk vergeten is de kritiek die op de KNHB/Oranje wordt geleverd. Elke keer weer geen goede oplossing voor welke probleem dan ook. Herinnert men zich de kwestie nog van deze competitie?! De competitie die straks maandenlang stil ligt, voor weer een groot toernooi. Waar wellicht weer geen succes geboekt gaat worden? Ik vergelijk het dan maar met de staatsloterij. Daar koopt men een lot en al aftellend tot de trekking fantaseert men wat te doen met al dat geld. Dat is immers ook het leukste aan dat lot. Maar als het moment van de waarheid komt en men wéér niet die jackpot heeft gewonnen, denk je toch vaak; pff toch zonde van de 15 euro die ik heb betaald. Maar de volgende maand koop ik toch wel weer een lot, al is het maar dat ik lekker kan dromen... Dit lijkt ook een beetje het verhaal van de KNHB. Eerst komen de mooie plannen, dan de kritiek en de problemen. April 2009 werd het programma bekend voor seizoen 09/10, iedereen had er kritiek op. Sponsoren vinden het minder interessant, geld tekorten. Maar een oplossing vanuit het bondsbureau werd niet gevonden. Geen alternatieve competitie, geen bekertoernooi, geen compensatie, nee helemaal niks!! En als een kwestie over de spelerlijsten wordt gevoerd, geven zij ook al niet thuis. Het is niet belangrijk wiens fout het nou is, het is een fout dat er geen goede alternatieven zijn. Ik kan er wel een paar bedenken. Nee het is niet de KNHB z’n fout, dat klopt, maar dat betekent niet dat men daar zijn kop in het zand moet steken. NEE! Men moet nadenken. Wat doen ze daar dan eigenlijk op dat kantoor? Elk jaar is er gezeur over die spelerslijsten. Of ze nou te kort of te lang zijn. Te weinig namen.. etc Voor de bond is het een simpel papiertje dat ingevuld moet worden, maar de gevolgen en het proces voor clubs is groot. Vaak worden er nog plekken gereserveerd voor inheemse spelers die misschien wel/niet komen. Geblesseerden die lang uit de roulatie zijn, maar die misschien wel de 2e helft van het seizoen kunnen halen. Wat te denken aan de spelers die op de dag voordat de lijst buiten de selectie vallen? De oplossing is simpel en wordt door bijna iedereen voorgesteld. Maak, net zoals het voetbal, twee transferperiodes! Twee keer een lijst invullen. Men zal niet twee keer de fout maken, immers een gewaarschuwd mens telt voor twee! Nu wakker worden KNHB!! Denk aan oplossingen, maar kom ook met oplossingen!! Jullie verschuilen je!! Kom naar de voorgrond!! B.J. Thomas
| |
|
Laren-Hurley en de macht van de krokodil. De oranje/blauwe krokodil, Dat er regels zijn is prettig in een samenleving zodat iedereen een beetje weet wat wel en wat niet te doen. Maar een mate van aanpassing op de regels door de jaren heen zou prettig zijn, zo ook bijvoorbeeld voor dat lieve mevrouwtje van 104 die conform de regels nog prima in haar Polootje mag rijden, wat ze dan ondanks haar +11 links en -7 rechts en met slechts een klein gehoorprobleempje met alle plezier doet (ze heeft 'n rijbewijs en is nog niet omtimmerd met houten plankjes dus mag ze rijden) ondanks het feit dat zij een groot verkeerschaosscheppend geheel vormt. Maar regels zijn regels. Net zo als die levengevaarlijke tbs-er die gevangen zit omdat hij mensen opat als tijdverdrijf, (hij ving ze in een bos, hakte ze in mootjes en kookte ze), zijn moeder lag op sterven en ergens was er een regel dat hij dan zijn moeder mocht bezoeken... Enfin schijnt dat hij zich niet meer heeft gemeld en nu ergens in Paraguay de Zuid Amerikaanse keuken aan het proeven is... of die mevrouw die 42 jaar geleden (serieus 42 jaar geleden) naar Nederland emigreerde, hier Nederlands studeerde en cum laude promoveerde al 19 jaar les geeft (Nederlands) en afgelopen week werd opgeroepen voor de integratiecursus. Ook na uitleg links en rechts was er geen ontkomen aan, regels zijn regels... En uiteindelijk zijn regels ook regels en daar heb je je dan ook maar aan te houden. Dat kun je Mevr Fleuren niet kwalijk nemen en zelfs de Commissie van beroep niet. Alleen moeten we ons beseffen dat de maatschappij (waar bijv. een KNHB ook deel van uit maakt) een dynamisch fenomeen is en derhalve continu aan verandering onderhevig. Dat houdt uiteraard niet in dat je steeds de regels dient te veranderen maar ook uitspraken kunnen de regels bijstellen en hervormen, aanpassingen waarmee we verder kunnen. En als die aanpassingen niet gemaakt kunnen worden dan moeten we er in ieder geval voor zorgen dat dit in de toekomst wel kan gebeuren. En wat moet er nu met Jasper de Waal gebeuren? Het had helemaal niet tot een Commissie van Beroep moeten komen (de Commissie van Beroep bestaat uit zeer kundige mensen die veelal werkelijk met handen en voeten gebonden zijn aan de aanwezige regelgeving/reglementen en deze dus vanuit hoofde van hun positie te allen tijde zullen moeten toepassen ook al zouden ze het graag anders zien), de zaak had al op secretarieel niveau opgelost moeten worden. Kwestie van een pennenstreek en een nieuwe naam. Pragmatische oplossingen verdienen altijd de voorkeur en ik stel dan ook voor dat dit formuliertje alsnog terug gaat naar het secretariaat en een tweede kans verdient. Regels zijn regels maar het woord uitzondering is en blijft een kostbaar goedje in een land waar we al overspoeld worden door regelgeving. Aangekomen bij Laren dacht ik even dat we bij de levende Histor kleurenwaaier aangekomen waren maar dit bleek slechts het hekhangende kleurenpalet van de vrijetijds broeken. Even dachten we nog dat we bij een Engelse club terecht gekomen waren maar het feit dat de voertaal Engels is in het veld had meer te maken met een gebrekkige doorstroming vanuit de eigen jeugd...! OK prima, voor velen een soort debuut tegen een Internationaal team, met klinkende namen wel te verstaan, leuk we gaan ervoor. Al na een paar minuten weet Hurley de 0-0 stand te doorbreken aangezien Van den Aakster het weer op z'n heupen had en een prachtig doelpunt kan maken, 0-1. Nice start. In dit geval Laren wakker. Laren laat overigens prachtig hockey zien, zit zeer solide in elkaar vanaf de opbouw. Hurley heeft moeite met de individuele kwaliteit van de grote namen die er rond lopen (en terecht) en vanuit een mooie aanval weet Laren al snel een Australische gelijkmaker te scoren. Laren heeft de smaak te pakken en snel combinatiespel levert prima hockey op, Hurley heeft z'n handen vol aan Laren maar ondanks de geestdrift van Hurley weet Laren toch vrij makkelijk de 2-1 te maken (Butt). Na de 2-1 blijft Laren aanzetten en ondanks het slimme spel van Laren weet Hurley goed staande te blijven. Juist op dat moment krijgt Hurley een strafcorner tegen en als Van Essen die ochtend gewoon zijn cornflakes had gegeten was er niets aan de hand geweest, dan had hij deze corner als 'n vlieg weggejaagd, maar jammer dat zijn ontbijt dwars zat, 3-1 voor Laren. Met nog 1 minuut op de klok krijgt Hurley eindelijk zijn eerste welverdiende strafcorner (was tevens ook de laatste...), Braaksma weer in oude strafcornervorm gooit de bal keihard in het net, volstrekt onhoudbaar en daarom is het op slag van rust 3-2 in het voordeel van Laren. Na de rustperiode kan Laren, lijkt het, wat moeilijker zijn draai vinden. Hurley gaat op het middenveld steeds meer domineren en de grote namen bij Laren hebben het er zelfs af en toe lastig mee. De aanvalsdrift van beide ploegen blijft gelukkig intact waardoor het een aantrekkelijk potje hockey blijft. Ca. 5 minuten voor het einde maakt Stol een einde aan de Hurley martelgang en na een prachtige rush van Ebbers over rechts weet Stol de gelijkmaker aan te tekenen op zijn 4 maten te grote schoenen en met geleende stick. Laren zet nog even aan en houdt het publiek nog even in spanning, het fluitsignaal voor het einde is voor Hurley een bevrijding en de 3-3 staat op het scorebord. De te grote broeken bosuiltjes spelen gelijk tegen de buitenlandse internationals, een prestatie van formaat en meer dan verdiend. Well done... En om dan maar met Marijne te spreken, "op maandag heb je het alleen nog over de wedstrijd vanz ondag en niet die van vrijdag", en daar sluit ik me dan ook heel graag bij aan... Frans Byvoet | |
|
Verlumn (de vrinden club van Wouter) Amsterdam-Hurley: Najaar 2008 Tring tring tring tring,....met Wouter. Ha Woutertje old boy, zeg luister eens, ik bekijk net m'n balansje even, maar ik zit 'n paar miljardjes short, dus ik reken op je, ik dacht aan miljardje of 4-5. Oh prima hoor, geen probleem, zeg wat is je rekeningnummr ook alweer dan zorg ik dat het er morgen op staat. Doeidoei! Najaar 2008, 2 dagen later... Tring tring tring tring... met Wouter! Ha, Bossie ouwe networker, hey man even kort en goed, we hebben hier 'n beetje "warme trui" nodig (FB: alles in dit stuk is uiteraard fictie, maar dit zijn de letterlijke woorden geweest) dus ik reken op je man, we dachten zelf aan 'n miljardje of 4, je begrijpt 't wel hè, dan lijkt die balans weer een beetje in balans... ciao ciao. Najaar 2008, weer 2 dagen later... Tring tring tring... met Wouter. Ha, Woutertje ons eigen knuffel salon socialistje, zeg luister eens enz enz enz... Najaar 2009, tring tring tring tring... met Wouter. Goedemiddag Meneer Bos, mijn naam is Dick Sche... tuut tuut tuut tuut tuut... Met uitzicht op de ingeklapte prachtige dug-outs die alleen ten tijde van internationale wedstrijden worden opengeklapt namen wij plaats op de meest onvriendelijke, koude en uitermate onhandige dug-out van Nederland. Zitten is geen optie want dan zie je niets, tenzij je je behoort tot het selecte groepje Nederlanders dat 2 meter plus is, maar dan zit je doorgaans niet daar maar bij een basketbalveldje. Waarom die hele mooie en praktische dug-outs niet gewoon gebruikt kunnen worden is mij een raadsel maar waarschijnlijk sterk het adagium aanhangend "regels zijn regels" (dat wordt ook de nieuwe Carnavalshit op Qui Vive schijnt, maar daarover zondag meer...) leggen we ons daar maar bij neer en zijn we maar gaan staan. De wedstrijd is nog geen 2 minuten bezig of de eerste bal hangt erin. Prachtige combinatiecorner. Hurley wakker. En hoe weer 2 minuten later maakt Ebbers 1-1. Veerkracht! Amsterdam heeft waarschijnlijk de meest efficiënte offensie van Nederland, werkelijk prachtig om te zien hoe snel deze mannen een fout van Hurley op het middenveld kunnen afstraffen met een paar hele snelle tikjes, uitstekende aannames en briljant positiespel in de cirkel, een genot om naar te kijken voor iedereen die van hockey houdt. Even jammer dat de heren het nu nodig vinden om zich te herpakken op een vrijdagavond tegen Hurley en zich van hun beste kant tonen! De 2-1 ligt er alweer in, Evers staat voor de keeper en met wat commotie in de cirkel heeft Van Essen geen schijn van kans. Ook de 3-1 komt onverwacht snel, actie in de cirkel van Hurley, Amsterdam schiet op goal maar de bal komt op de paal. Tja, dat heet 'n rebound en wordt zeer gemakkelijk ingeschoven, beetje ongelukkig goaltje maar we tellen 'm toch (regels zijn regels). NU is Hurley aan de beurt, Caspanni krijgt 't op z'n heupen, haalt de bal bij de eigen 23-meter lijn op, gaat 'n man of 5 voorbij en in de cirkel van Amsterdam geeft hij de bal professioneel af aan Ebbers, die spelend in topvorm doet wat hij moet doen... 3-2. Weer aansluiting. Daarna gaat het hard, Hurley speelt met de rem erop en dat moet je niet doen tegen Amsterdam, Amsterdam is erg goed, maakt hele snelle en mooie combinaties en speelt zich met 6-2 naar de rust. Tja, auw net geland op aarde, harde landing, zoveel kwaliteit op zo'n groen matje is ook niet niks. Het beste er maar van maken en blijven hockeyen. Niet al te lang na rust is er wat gaande in de cirkel van Amsterdam, ballen hoog, laag, links, rechts en vanuit de commotie slaat Stol de bal snoeihard in 6-3... oh nee de scheids had al gefloten voor 'n strafcorner, die had hij terecht waargenomen maar blies iets te vroeg op z'n fluitje zodat de voordeelregel niet werd gegeven, kan gebeuren. Braaksma gooit de bal keihard langs de keeper alsnog een doelpunt, iedereen blij, ook scheidsrechter Van der Bruggen... hahaha! Het spel van Hurley wordt steeds beter en begint weliswaar de zaak wat beter te controleren, doch de overweldigende individuele klasse die er op het veld rondloopt is een maatje te groot voor Hurley. Er komt nog een 7-3 en een 8-3 (laatste seconde). Amsterdam legt een prachtig potje op de mat neer, gefeliciteerd, het publiek, zowel Amsterdam als Hurley heeft genoten ondanks het verschil. Hurley gaat zich klaarstomen voor de wedstrijd tegen Laren zondag en ik, ik ga de bond even bellen over die dug-outs... Goedemorgen, met Byvoet... tuut tuut tuut tuut... Frans Byvoet | |
|
Een verlumn, Hurley-Tilburg, een verhaal over "dikke Derek" en hoeveel overwinningen kan een mens aan in een weekend? Heeft u het al gehoord, jaaaa echt waar, het schijnt echt zo te zijn, nee het is niet Patricia P die een nieuwe lover van 13 heeft gevonden, nee het is veel schokkender, Geert W heeft 'n vriendin. Jaaa en niet zomaar een vriendin, neee ze heet Agnes J. En samen trekken ze ten strijde, ik verzeker U dat dit een zeer kortstondige relatie gaat worden... Vorige week maakte ik nog melding van het feit dat Barack mij te kennen gaf dat hij het verlies van Chicago voor de Olympische spelen meer zag als een overwinning voor Rio de Janeiro. Deze nobelheid... heeft hem dus uiteindelijk een prijs opgeleverd... (weliswaar gegeven door 'n select gezelschap van wijsneusjes die kennelijk in 't bezit zijn van een enorme glazen bol maar toch, progressief denken zullen we maar zeggen). Bij het verlaten van het clubhuis om 18.30 sprak Bas Bruin nog even de magische woorden "mannen, het gaat allemaal goed komen" en dat begrijp ik, want tja, hoeveel overwinningen kan 'n mens aan in zo'n weekend. Jongens B2 wint met 10-0 en meisjes A1 met 2-0 (voor U wellicht volslagen onbelangrijk maar voor de schrijver van dit stuk een top zaterdag). Aansluitend op de zondag maakt de jongste dochter uit huize Byvoet met haar 16 jaren haar debuut in dames 1 en vervolgens wint het fantastisch spelende dames 1 met 9-1 (ja, ik zie ook het verband heus wel... :-) En het klapstuk op de zondagmiddag... Poseidon deed even niet leuk mee vandaag want om exact 14.30 gingen de hemelpoorten open (scheelt weer sproeien, in de categorie positief denken) hetgeen altijd een beetje armoedige aanblik weergeeft. Gelukkig waren er wel weer heel veel enthousiaste parapluutjes gekomen zodat de druilerige bomen werden opgevrolijkt door een bonte schakering aan kleurtjes. Zoals altijd ging de wedstrijd om precies 14.45 van start met vol passie en vuur. Naarmate de regen toenam, nam ook de aanvalsdrift van Tilburg toe. Tilburg speelde zeer degelijk creëerde een schat aan kansen welke allemaal niet werden benut en dan heb ik het nog maar over de eerste 10 minuten. Hurley knokte zich in de strijd maar de aanvalspower van Tilburg resulteerde wel in een zee aan strafcorners voor Tilburg. Stond de specialist van Tilburg niet op scherp? Was het veld vandaag hobbelig? Nee niets van dat alles, Hurley heeft de meest afgetrainde keeper van de hoofdklasse alias "dikke Derek" (de herkomst van deze bijnaam is een heel lang verhaal maar heeft absoluut niets met 't postuur van Van Essen te maken kan ik U verzekeren). Het maakt even niet uit waar de bal komt, Derek pakt em wel, een ware plaag voor de Tilburgers. Hurley krijgt grip op het spel van Tilburg en vecht zich letterlijk terug in de wedstrijd. Het aantal kansen voor Tilburg begint af te nemen aangezien de verdedigende linie van Hurley, Van Rhenen, Caspanni, Sulkers, Wiegman de aanvalskracht van Tilburg keer op keer prachtig wisten te pareren. De opbouw van achteren met als leading man Taylor begon te draaien en toen was het rust. 10 minuten voor inspiratie en evaluatie klinkt weinig maar met 0 punten op het lijstje en een 0-0 stand in de wedstrijd genoeg... Tilburg had er zin in en begon de tweede helft zeer offensief. De regen was inmiddels gaan liggen en het veld was in optima forma. Even schakelen, wij zijn gewend om zeer offensief te beginnen maar nu deed de tegenstander dat, alle poppetjes op de juiste plek en blijven hockeyen. Ondanks wederom een reeks aan strafcorners voor Tilburg (9 stuks in totaal) bleef de stand 0-0. Van Essen stond als een huis en was niet van plan om er vandaag ook maar eentje toe te laten. De zon kwam door in het Bos, nog 10 minuten op de klok, gaan we dan echt 'n puntje ophalen...? Aangezien je het dak moet repareren als de zon schijnt was de tijd wel gekomen om wat te laten zien. Strafcorner voor Hurley, Braaksma legt aan en jawel hoor een ouwerwetse hehe, hij kan het nog en weer! Een nul voorsprong voor Hurley, gek moment, daar waar we vorig jaar niet beter wisten dan dat je voorstond in een wedstrijd was dit de eerste keer in de hoofdklasse, spannendddddd. Nog 3 minuten op de klok prachtige actie op het middenveld, Van den Aakster krijgt de bal, neem de bal mee de cirkel in, maakt een actie zoals alleen Van den Aakster dat kan en maakt een superdoelpunt vanaf rand cirkel met zijn backhand, 2-0. Nog twee minuutjes op de klok. We zijn er klaar mee, de eerste overwinning is een feit en de rode lantaarn mag naar een andere club. Het blijkt wel dat enthousiasme iets magisch heeft. Het betekent het verschil tussen middelmatigheid en succes en dat is exact wat Hurley dit weekend heeft laten zien. Om met Obama te spreken, Tilburg heeft niet verloren maar Hurley heeft gewonnen. Frans Byvoet | |
|
Hurley - OZ, de overeenkomst tussen Lake Michigan en het Amsterdamse Bos...?? Juist, Chicago en Hurley verliezen beiden jammerlijk van de zuiderburen. Na afloop van de wedstrijd belde Barack nog even en hij vertelde mij dat zijn verlies niet als dusdanig aanvoelde maar meer als een overwinning voor zijn concurrent (ik dacht direct aan 'n plaatsje in de zich gestaag vullende bus met het groeiend legioen amateurfilosofen maar misschien hij heeft wel 'n punt), toch kon ik helaas, zijn mening niet obamen (slechte woordgrap volgens mijn dochters...)! Het is irritant als je goed hockey laat zien, enorm veel kansen weet te creëeren maar de kansen niet kunt verzilveren in doelpunten. Irritant? Ja, heel, maar niet zo irritant als... Toetst u 1 voor het wijzigen van uw persoonlijke gegevens, toetst u 2 voor het bestellen van nieuwe produkten, toetst u 3 voor... Ja herkenbaar? Zeven keuzemenu's verder, minimaal alle getallen twee keer ingedrukt en nog steeds geen resultaat, dan maar direct door naar keuze optie 6, iemand aan de draad proberen te krijgen... "Op dit moment kunnen wij u niet te woord staan, probeert U het astublieft via onze website www..." De leukste is bij Ziggo, tegen de tijd dat je daar door het hele keuzemenu bent gegaan en alles hebt ingedrukt wat je op je telefoon kan vinden aan mogelijkheden inclusief de sterretjes en haakjes meldt die ijzige stem aan de andere kant dat het niet mogelijk is om telefonisch wijzigingen door te geven (lees opzeggen van bepaalde onderdelen) slim van ze, je klant dermate uitputten zodat hij het uiteindelijk maar opgeeft. Aha mevrouw de voicerecorder denkt slim te zijn, ik toets gewoon nog een keer door het keuze menu totdat ik bij aanmelden kom, dat zal vast wel kunnen. En ja hoor, goedemorgen Meneer waar kan ik u mee van dienst zijn... Eindelijk iemand aan de telefoon, een levend wezen, nou ja ze klonk dan wel weer als 'n net aan de brandstapel ontsnapte heks van wie ze ook d'r bezemsteel hadden afgepakt, maar het sprak in ieder geval. Nou kort en goed, mevrouw de heks kon echt niets voor me doen, ze kon wel zien dat ze een taak hadden aangemaakt voor me... 'n Taak?... En ik moest het maar via de website proberen etc. etc. Tja, dan zit je toch al heel snel tegen het onherroepelijke moment aan dat je met een imaginaire sleepbeweging de definitieve scheiding tot stand doet komen tussen mens en telefoon, hup door de tuindeuren naar buiten ...! Irritant en onmacht, dat gevoel heerste er afgelopen zondag ook een beetje. Zoals gebruikelijk start Hurley gedreven en vol vuur tegen OZ. En wederom in de eerste minuut dient zich een uitgelezen kans aan voor de 1-0 en wederom weten we deze kans niet te verzilveren. Schrikken we van zo'n kans? OZ speelt slim, wacht af, loert een beetje op de counter en speelt het balletje rond, Hurley is in de offensieve mood maar kan in het eerste kwartier niet echt 'n vuist maken. Het spel gaat volledig gelijk op totdat er een terechte strafcorner tegen wordt gegeven. OZ gebruikt al haar Eindhovense techniek en efficiëntie en maakt direct de 0-1. De eerste helft gaat echt gelijk op waarbij OZ wat zuiniger met de energie omgaat. Of dit een voortvloeisel is van meer kwaliteit of een efficientere verdeling van de krachten is me niet duidelijk, wat wel duidelijk is dat wij ondanks dat we vaker in hun cirkel ronddwarrelen geen doelpunt weten te maken. Maar ook zo vergaat het OZ, een paar uitgespeelde kansen kunnen ze ook niet verzilveren, mede dankzij de meer dan uitstekend spelende centraal verdediger Pieter Wiegman die ondanks zijn jeugdige leeftijd recht overeind bleef. Ruststand 0-1, niets aan het handje. We spelen goed en opportunistisch moet lukken ("Who dares wins", SAS Hereford). De tweede helft, de wind is nog niet gaan liggen in het bos, de vliegtuigen janken als nooit tevoren en lager als nooit tevoren, begint zoals de eerste is geëindigd. Sulkers komt los krijgt iets meer ruimte en kan zijn acties maken, Caspanni sterk aan de bal en zeer gedreven door het feit dat hij tegen zijn oude club speelt. In principe staat het als 'n huis, maar OZ is slimmer, ze blijven kijken en rondspelen, maken heel weinig fouten en komen op aanvalssterkte. Prachtige actie door het midden en aan de rechterkant schot vanaf rand cirkel van Alegre, prachtig doelpunt, 0-2. Toch is ook nu de wedstrijd nog niet klaar, nog zeker 'n kwartier te spelen en Hurley blijft aandringen, prachtige actie met schot op doel van Hurley. Schot wordt gestopt met de voet (maar dan niet de voet van de keeper)... strafbal! Tja, als je dan jezelf echt niet wilt belonen dan maak je ook de strafbal niet, stand blijft 0-2. Beetje 'n keerpunt in de wedstrijd, die 1-2 was noodzakelijk geweest voor de extra motivatie en extra vuur in het spel. In de laatste minuten maakt OZ nog n frommelgoal 0-3 (Judge) maar de wedstrijd was al 'n tijdje aan het einde toe... Met dank aan het duo Hofman en Van Olphen, uitstekend gefloten, zo hebben we het graag :-) In de categorie jammer maar helaas zal Hurley weer even terug moeten naar het "drawing board" en moeten bepalen wat nu de meest effectieve manier is om de tegenstanders in de hoofdklasse een effectief weerwoord te geven, daar gaan we uitkomen, let maar op! Ik ga nu even een nieuwe telefoon bestellen, op de vodafone website staat dat het ook telefonisch kan, ...toetst U 1 voor ...aaaaaarrchhh Frans Byvoet
| |
|
Rotterdam-Hurley, een Verlumn, Daphne D, het nadeel van de twijfel en de terechte winnaar! Ja pap, heel leuk hoor die stukjes maar zou je je nu tot het hockey willen beperken. Leuk hoor dochters van rond de 18 en de 16, al die warmte en al die genegenheid... En toch zou dat jammer zijn want dan kan ik U niet vertellen over 'n moment dat ik ook met mijn dochters beleefde, namelijk afgelopen maandagavond op de televisie. Dan kan ik U niet vertellen over Benelux topmodels waar ik inrolde op het moment dat mij sissend werd toegeroepen m'n kop te houden. Dit programma zou eigenlijk moeten gaan, naar ik begreep, over aankomende modelletjes die door middel van dit programma op de cover van een blad kunnen komen en ergens ter wereld op de catwalk mogen sjokken. Maar gezien het onfeilbare oordeel van m'n dochters, "beeeh wat 'n spook, jezus wat 'n lelijkerd, die heeft 'n grote neus en mijn god wat ziet die eruit..." is er kennelijk voor deze aanstormende modelletjes geen carrière weggelegd. Maar de oplettende kijker ziet al snel dat dit programma helemaal niet over de modelletjes gaat, neee, neeee dit programma gaat over de vrouw van 'n bekende tennisser, Daphne D. Dahne D verschijnt in de gedaante van een opgekuifde gilkater die angstvallig haar ogen tracht open te sperren om de aandacht van de flapoortjes af te leiden. Daphne weet zich uit te dossen in een slecht carnavalskostuum om vervolgens gemaakt hard te oordelen over onschuldige Enschedese piepkuikens die niet beter weten dat Daphne echt 'n Bondgirl was. Maar het leukste is dat Daphne foto's moet beoordelen en dat doet op een wijze waarbij ze direct aanspraak maakt op een plaatsje in de bus bij de nieuwe lichting amateurfilosofen... Scene: meisjes hebben 'n fotoshoot in een grafzerk... (echt waar), en ze moeten een soort dramatische levend dood foto laten maken (ook echt waar). Bij de beoordeling van een foto waarbij een van de meisjes een unieke prestatie neerzet (dochters ook mee eens, dus dan is 't zo) spreekt Daphe de historiche woorden "jeetje prachtige foto wel heel erg echt wat je daar doet maar je moet wel doen alsof hoor...." enfin in de bus dus. Jammer dat ik dit dus allemaal niet kan delen, ik zal me beperken tot hockey en alles wat daarbij hoort. Op t snelle veld van Rotterdam begon de wedstrijd alleraardigst. Onder de Rotterdamse zon met een hoop publiek, ging de bal snel rond en stonden er twee ploegen die er wel zin in hadden. Daar waar Hurley voornamelijk veel inzet toonde en veel moest lopen, liet Rotterdam de ene snelle pass na de ander zien waaruit voornamelijk veel rust sprak. Wederom evenals bij de wedstrijd tegen Pinoké, kreeg Hurley een dot van een kans na 45 seconden, daar bleef het bij, één kans. Na tien minuten werd al heel duidelijk dat Rotterdam de wedstrijd behoorlijk controleerde doch ook de kansen die zij creeerden wisten ze eveneens niet te verzilveren. Na ca. 20 minuten, waarbij de bal in een rap tempo op en neer ging en waarbij Rotterdam veelal gebruik maakte van een dodelijke diagonaal pass die moeilijk te verdedigen was voor Hurley, kreeg Hurley z'n strafcorner. Door klein foutje in de aangeefregie moest Braaksma de bal zelf stoppen (regulier buiten de cirkel) vervolgens neemt hij de bal mee de cirkel in en pusht snoeihard de bal in de touwen, Jajajaja 1-0 voor Hurley, dat noemen we nog eens 'n morele opsteker. De spelers van Rotterdam het voltallige publiek iedereen had er vrede mee, mooi doelpunt. Iedereen? ...Nee helaas niet iedereen, iedereen behalve een, namelijk de waarneming van scheidsrechter Brüning was dat de bal niet vanuit de cirkel werd genomen, of zoals hij zelf zei, zeker 20 centimeter buiten de cirkel. Knap, scherpe waarneming van die man. Enfin, U begrijpt wat er dan met zo'n morele opsteker gebeurt die je als de Calimero van de hoofdklasse goed kan gebruiken, de 1-0 voorsprong wordt door "laser eye" terug gebracht naar 0-0 en nog geen 5 minuten later kan onze meer dan uitstekend keepende doelverdediger Van Essen de bal uit het netje halen, 1-0 voor Rotterdam. Tevens ruststand. De tweede helft begon heftig, Rotterdam zet vol druk en speelt haar meedogenloze aanval over de rechterflank briljant uit (balkantje diep tot aan de achterlijn, langs de achterlijn aan het stickje richting goal en Hertzberger weet wel raad met zo'n bal en 'n goal in de buurt, binnen drie minuten staat Hurley met 2-0 achter. Toch is de wedstrijd nog niet helemaal klaar, Hurley vecht door en terug en krijgt zowaar weer een strafcorner. Het wil (nog) niet lukken met de corner, de uitstekende Rotterdamse keeper heeft 'n hele grote oranje handschoen en de aantrekkingskracht van de bal op die handschoen schijnt nogal groot te zijn... En weer een aanval van Rotterdam over rechts, zelfde verhaal, zelfde goal, zelfde persoon, mooi om te zien alleen nogal lullig dat het Rotterdam is en niet Hurley, 3-0. Ook de 4-0 hangt in de lucht, zeker omdat Hurley de ene na de andere strafcorner niet weet te maken. En ja hoor, zelfde ritueel aan de rechterkant en daar staan we dan met 4-0. Weer 'n stap op de leercurve zeg je dan om de zaak op de rails te houden maar ondertussen vraag je je wel af hoe lang de curve wel niet is. Rotterdam wint verdiend, daar is absoluut niets op af te dwingen maar toch denk je dan hoe het was geweest als we met 1-0 voorsprong in het veld hadden gestaan. De beelden sluiten inderdaad iedere vorm van eventuele twijfel (die was er niet) uit, loepzuiver doelpunt. Over de integriteit van de scheidsrechter en zijn waarneming wil ik 't niet hebben wel dat er dus kennelijk een fenomeen bestaat dat "het (on)bewuste nadeel van de twijfel" heet. Een "kleine" club kan of mag kennelijk niet voor komen tegen een "grote", de 20 centimeter waar Brüning het over had klopte inderdaad, maar dan wel binnen de cirkel...! Hurley gaat zich deze week weer in 't zweet trainen met nog meer power en wilskracht dan alle weken daarvoor, nederlagen, arbitrale blunders, het maakt niet uit, de boys zullen wederom een groot deel van hun vrije tijd deze week op het veld staan om u zondag weer het allerbeste te laten zien. En jullie, jullie moeten kijken maandag, echt doen... F. Byvoet | |
|
Hurley-Pinoké en de trias politica... In de week dat de koningin, reeds bekend met het fenomeen aanslag, wordt bewaakt op "prinsjesdag", terwijl de aanslag waartegen ze beschermd wordt al in april heeft plaats gevonden... Plantenbakken om de route, want dan kan er geen auto door... Als extra beveiliging hebben ze bij de Haagse politie een tombola gehouden met twee winnende lootjes erin. De winnaars mochten met een uitklaptas met kogelwerend scherm in de buurt van de koets lopen...Deze gaan we even visualiseren voor U, grote man met Uzie dringt zich door de menigte en komt in het zicht van de koets. Politieman roept Hohohoho meneertje even wachten graag, ik moet eerst m'n scherm ontvouwen om vervolgens de follow me brochure door te nemen hoe het scherm te gebruiken... Scherm wordt volgens gebruiksaanwijzing uitgeklapt en ja wat dan, gaat de tombola winnaar achter het scherm staan, dan is ie veilig maar ziet ie niets, gaat hij er voor staan tja dan zit je in de risicogroep... Ik heb inmiddels uit betrouwbare bron vernomen ('n volksvertegenwoordiger) dat er een onderzoekscommissie komt naar het gebruik van het scherm. In de week dat een parlementarier vertrouwelijke stukken (na het maken van afspraken om de stukken vertrouwelijk te houden) doorspeelt naar de pers en daar vervolgens volledig mee weg komt... In de week dat een Arnhemse rechter een gevaarlijke crimineel op vrije voeten stelt omdat hij niet als vluchtgevaarlijk kan worden bestempeld tijdens zijn verlof (tja in deze zin zit zoveel, crimineel, verlof, vluchtgevaarlijk) en oeps! wat een verrassing ondanks dat hij wordt beschouwd als 'n beest en in Nederland tot 7,5 jaar is veroordeeld heeft hij zich niet meer gemeld en zal dat hoogstwaarschijnlijk ook niet meer doen om de rest van zijn straf uit te zitten, gek hè, hoe kan dat nou, flauwtjes... In deze week speelt Hurley tegen buurman Pinoké, dus toch nog iets om vrolijk van te worden...? Eerst nog even terug naar de eerste alinea, 'n Falende Trias Politica, moeten we dat dan constateren? De wetgevende macht blijkt in 'n essentieel onderdeel leugenaars en bedriegers te herbergen, de uitvoerende macht blijkt druk met parapluutjes en de rechtsprekende macht blijkt weer eens een afgezant te hebben neergezet die zo ontzettend ver van de hedendaagse werkelijkheid afstaat dat het bijna genant aan het worden is. (Doet me denken aan 'n voorval van 'n paar jaar geleden waarbij Charles Z met zijn auto werd aangehouden en in zijn kofferbak geweren, munitie en granaten werden gevonden... De rechter oordeelde destijds dat niet bewezen kon worden dat de man iets kwaads in de zin had dan wel met de voorbereiding bezig was van iets dat niet door de beugel kon... Enfin, met al deze wetenschap starten we op zondag 20 september.) De bosderby Hurley-Pinoké. (Ik ben 't overigens volledig eens met Niels Root,... ja ik ben 't ook weleens eens met iemand..., dat 'n derby eigenlijk 'n echte derby moet zijn, William Wallace (Braveheart 1995) achtige toestanden inclusief afsgescheurde oorlellen en tandenloze smoeltjes.) Pinoké, weliswaar geen granaten achter op de scooter gebonden, kwamen in ieder geval met een plan met voorbedachte rade... Winnen. Gezien de recente inkopen en het daarmee gepaard gaande uitgavenbeleid lag er bijna Pinoké iets meer druk op dan bij Hurley. En Pinoké weet daar dan ook goed mee om te gaan. Ondanks een prachtkans na 45 seconden speeltijd voor Hurley weet Hurley er de eerste 35 minuten niet al te veel raad mee. De overtuiging die er bij Pinoké goed in zat was bij Hurley volledig zoek. Van evenwicht was geen sprake. De 0-1 werd gemaakt door Hoyng. Je zou zeggen, wellicht gaat het lampje nu aan bij Hurley en beseffen ze dat ze op het veld staan, helaas er zat geen verbetering in het niveau en Hurley bleef achter de feiten aansjokken. Een toegekende strafbal werd strak genomen door Neumeijer, 0-2. Tevens ruststand. Wonderthee in de rust want direct na het fluitsignaal zagen we een totaal ander Hurley. Aanvallender en gedurfder hockeyen. Ondanks het aardig niveau aansluitende hockey van Hurley werd de 1-2 een 0-3, prachtgoal van Matheson. Toch gingen de hoofdjes niet neer, het mentale proces werd in werking gezet, Hurley ging nu onbevangen hockeyen en Pinoké liet het een beetje varen. Eindelijk werd een zo een overduidelijke shoot gemaakt dat ook de scheidsrechter het zag... en Hurley kon zich gaan opmaken voor de eerste strafcorner, Braaksma doet wat hij goed kan en nu ook even moet doen 1-3. Soort van een aansluiting, als we maar blijven hockeyen.Een wat ongelukkige actie is de inleiding naar de 1-4, wederom prachtige goal nu van de stick van Steller. Het beste spel is nu te vinden op de helft van Pinoké (beetje laat maar toch...) en wederom wordt er een strafcorner vergeven, Braaksma wederom, 2-4. Tevens eindstand. (Alle oorlellen en tanden nog heel, gelukkig maar!). Van alle trieste woorden die geschreven zijn, zijn de meest trieste "het had gekund" (John Whittier). Dat doe ik dan maar niet! Pinokë van harte gefeliciteerd, jullie maken je hoog gespannen verwachtingen met het nieuwe team waar en dat is leuk om te zien. De Parlementarier, de politieagent en de rechter liepen hand in hand het bos uit, ze hadden een mooie wedstrijd gezien maar nu snel naar huis want er wacht morgen weer een lange werkdag... Frans Byvoet | |
|
Verlumn (introductie van nieuw fenomeen, contaminatie van verslag en column...) van de hand van Hurley-manager Frans Bijvoet. Hurley - Bloemendaal, oftewel wat hebben Louis van Gaal, Co Adriaanse en Confucius met elkaar gemeen? 
De introductie dan wel hernieuwde kennismaking met het fenomeen "scorebord journalistiek", komt per definitie van voetbalfilosoof Co. Hurley - Bloemendaal 3-0. Tja, lijkt me duidelijk, walk-over of zoals je zou kunnen stellen "op gemakje" (hockey.nl). De andere 1500 aanwezigen overigens hadden een andere mening en als ik de man zelf niet persoonlijk de hand had gedrukt op de bewuste zondag in het bos dan zou ik hem kunnen betichten van scorebord journalistiek. Heeft ie dan per ongeluk met de verslaggevers koptelefoon voor z'n ogen gezeten in plaats van op z'n oren of heeft hij toch stiekem op het belendende veld naar dames 16 van Hurley tegen dames 22 van Amsterdam zitten gluren (niet onaardig, eerlijk is eerlijk, die sleep van die ene mevrouw is meedogenloos), ik zou 't niet weten. Ik lees dat het in deze eenzijdige wedstrijd toch tot het einde toe spannend is gebleven, eenzijdig spannend dus, nou over deze logica heb ik straks nog een sterk staaltje, eerst maar eens 'n wedstrijdverslag van de wedstrijd die we wel gezien hebben, met heel veel publiek. Met zeer gepaste spanning, tegen de landskampioen het seizoen beginnen is geen sinecure, ging vanaf het fluitsignaal het balletje snel rond. De meer dan uitstekende arbitrage floten waar gefloten moest worden en lieten dat na wanneer ze dat na konden laten. Reeds na 10 minuutjes was de gewenningsspanning wel uit de Hurleybeentjes. Ook Bloemendaal maakte wel eens 'n passfoutje en een stopfoutje, het besef dat Bloemendalers dus kennelijk ook mensen zijn gaf de Hurley burgers moed en ze konden zelfs met iets meer opportunisme gaan spelen. Toen Hurley na 15 minuten nog steeds niet met 4-0 achterstond zag ik zelfs wat lachende gezichten op het veld van de zwaar geconcentreerde Hurleymannen. Bas Bruin had het er ingepompt, “mannen, één fout en tegen clubs als Bloemendaal kun je de bal uit het net vissen”. Bloemendaal speelde zeer solide offensief en creëerde een opeenstapeling van kansen die niet werden benut, de serie strafcorners die volgden werden grotendeels gepareerd door de meer dan uitstekend keepende Derek van Essen dan wel door de prima lijnstop van Peter Taylor. Ook Hurley kreeg er zin in en er volgden zelfs wat kansen en strafcorners. Hurley's strafcornerspecialist Janiek Braaksma die in het afgelopen seizoen de ene sleep na de andere in het netje zag vallen kwam nu toch wel bedrogen uit, Jaap Stockmann (ex Hurley, grappig) had er zin in en hield de meest onmogelijke ballen tegen, knap werk en leermomentje voor Hurley (de corner moet nog beter)! Na 34 minuten en 45 seconden (eenzijdig…?) hockey kreeg Hurley op slag van rust een corner. Spannend want met 1-0 de rust in gaan tegen Bloemendaal zou al 'n prestatie van formaat zijn. Tromgeroffel, stilte in het bos (vliegtuigen werden heel even omgeleid) zelfs de cricketers gingen even thee drinken (oh nee dat doen ze de hele tijd…), Janiek staat in de sleepspecialistkarakterisieke (3x woordwaarde) houding klaar voor de goaltjes ouverture…. En toen zaten we in de kleedkamer 0-0. Donkere wolken pakken zich heel even samen boven het bos. Een beginnersfout is de inleiding tot een prachtig uitgespeelde aanval met een goal als gevolg. 0-1 en oh ja ook Poseidon moest toen even huilen…. Al snel wisten de mannen zich te herpakken de cloud kreeg een silver lining en prachtig hockey van beide partijen volgde op de in uitstekende staat verkerende mat. De 1-1 score lag nog eerder voor de hand dan een eventuele 2-0, de silver lining werd een volle zon en het spel werd interessanter. Een op 'n haar na gemiste tip van Jesse Heijtel had de verandering kunnen inluiden, helaas. Met nog 'n paar minuutjes op de klok en een 0-1 achterstand maakt Hurley weer 'n beginnersfout, tweede groene kaart (terechte kaart) is in hockeyland geel. Best onhandig tegen Bloemendaal. Minuut 68, Bloemendaal maakt n prachtig doelpunt, 2-0, minuut 70, 2 seconden te gaan 3-0.Terechte overwinning voor Bloemendaal en voor Hurley een enorme stap op de leercurve. Toch is de man of the match een Hurleyaan, Georges Sulkers, God wat zullen we straks trots zijn als je voor Nederland moet uitkomen! Hulde aan 't hele team, mannen als Wiegman, Stroboer en zeker Caspanni hebben laten zien dat we nog even niet klaar zijn in de hoofdklasse.Bloemendaal gefeliciteerd met de overwinning waarbij jullie kennelijk niet eens je veters hoefde vast te maken….In de categorie “als de zon schijnt ga ik zeker binnen schaken “ wil ik u niet de Confuciaanse uitspraak onthouden van International Brouwer “Met 3-0 winnen is respect tonen aan de tegenstander….” (de man blijkt filosoof van de hele hoge categorie, Nietszche, Kant en Helsen blijken amateurs)En tot slot zit u natuurlijk in spanning af te wachten waar Louis van Gaal nou blijft in dit stuk. In seizoen 2008-2009 verloor Louis ook z'n eerste wedstrijd…….. Tot volgende week Frans Byvoet
| |
|
Waar ben ik gebleven… We gingen natuurlijk eerste naar HIC vanmiddag. Daar zagen we heel wat jeune beloften zich vanmiddag kapot lopen op een weerbarstig Aeolus uit Rotterdam. Dat ik aan het einde van de wedstrijd één wat dikkige en stekelkopgeschoren Aeolusser op de bank “lekker voor die %$#@&:>/}& kut Amsterdammers” hoorde roepen viel me wat tegen. Wij zijn hier namelijk dol op die hardwerkende Rotterdammers. De wedstrijd was mooi en fair, Aeolus was de eerste helft sterker, HIC kwam na de 0-2 achterstand prachtig terug. Direct na de 2-2 werd het toch weer 2-3. En direct na de 3-3 werd het uiteindelijk –in de laatste minuut- toch nog 3-4. Ik denk dat Aeolus zo kreeg wat het verdiende. Maar ik weet 682% zeker dat HIC vanmiddag veel en veel meer geleerd heeft dan de geachte Rotterdammers.
Mooie groep, dit HIC: zeer, zeer, zeer teleurgesteld, maar gelukkig liefhebbers van het unbelievably beautiful leven, gelovers in de ‘maat der dingen’ die: “hockey doe je voor je lol” heet. En dus net als alle andere Westerse hockeyers van SCHC, Pinoké, Hurley, Amsterdam, Bloemendaal en HIC… naar Jan Smit bij Hurley, die bereid was gevonden ter plekke de sterren van de nazomerhemel te komen zingen. Nu is het Amsterdamse Bos toevallig (?) de achtertuin van ons huis en Mw Smelt wilde na HIC graag nog even het Bos in. Op naar Hurley om Janneman Smit aan den lijve te ‘ervaren’. Zij houdt wel van onze Nederlandse topzangers en dit was een buitenkans om zo’n man als Jan eens van dichtbij te zien. Jan deed zijn dingen en wij ook. Wij kwamen niet echt dichtbij de held van de avond, maar dat vonden we niet erg want we zagen en groetten overal om ons heen jonge vrienden en bekenden.
Ik hoorde in de buurt van het Hurley herentoilet van wat Hurleyianen, waaronder de zo bevlogen manager Frans Bijvoet en dragende speler George Sulkers, dat zij tot het laatste kwart van de wedstrijd slechts met 0-1 achterstonden, waarna de Bloemendalers hun zaakjes alsnog afrondden: 0-3. Hurley deed het erg goed en – weet wel: ik heb dit niet met eigen ogen gezien - de ploeg speelde met een stralend soort plezier. Hulde voor deze organisatoren van de beste seizoensopening ooit. Een perfecte manier om jezelf op de kaart te zetten, Hurley.
Bij de buren van mijn Pinoké is alles anders. Daar is diep geïnvesteerd in nieuwe kwaliteiten en dat betaalde zichzelf juichend terug in de vorm van een 3-0 overwinning op SCHC. Hun echt fantastische keeper Oscar ter Weeme sprak tijdens Jan’s optreden met veel bewondering over de nieuwe ‘power’ van Pinoké.“Goede inkopen gedaan”, zei je. Ja, dat heb ik toch van jou gehoord, beste Oscar? Zelf denk ik: zo is het niet echt gelopen, maar goed. Timme Hoyng en Balder Bomans zijn geweldig aardige mannen die erg, erg positief en aantrekkelijk aanvallend hockey spelen. En wat een buitenkans om tegen deze jongens te kunnen zeggen: “Nou, dan kom je toch bij ons spelen.” Pinoké heeft al eens eerder zo’n groepje ex-Amsterdammers mogen verwelkomen: Benjamin van Kessel, Danny Bree en Frank Rutgers, wat een azen! En zo prachtig passend binnen het light-anarchistische wat Pinoké tot zijn beste kwaliteiten mag rekenen. Vandaag zag ik de hoofdcoach van HIC diep balen van het ongelooflijke scoreverloop en de uiteindelijke nipte nederlaag. Maar de sfeer onder de HIC-fans was positief. En ook de assistent-coach zag het alweer een stuk zonniger. En terecht! Immers, we zagen een wel zeer opmerkelijke Opstanding van de oranje/wit/zwarte brigade na de thee. Toen was de seizoenstartkramp verdwenen en openbaarde zich na de rust een heel ander HIC. Mooi groepje mooie mannen, dat er overal en nergens direct uitspringt. Omringd door vrienden en vriendinnen, en door vele toptienen meisjes met lange haren, goede gebitten en stoere après-hockey outfits. Geen doetjes, geen niemands, maar eerder heel wats. En nu zijn we weer veilig thuis. Het was een leuke openingsdag van de 2009-2010 hockeycompetitie.
Op mijn beide prachtige zelfbouwspeakers hoor ik het prachtige ‘To be lonely’ van Joan As A Police Woman. Gevolgd door een snijdende gitaarblues van Ash Grunwald.Ik zag mw. Smelt vanavond bij Hurley voor de deur compleet gezellig met de handen in de lucht Jan Smitten. Misschien moet ik hier thuis ook eens wat andere plaatjes gaan draaien. Rob Smelt, www.smelten.nl
| |
|
Oefenwedstrijd Pinoké Vet LX - HIC Vet LX 4 - 3
In plaats van de laatste oefenwedstrijd van HIC Heren 1 tegen Union ter opluistering van een pracht ‘moment van de waarheid’ voor Zutphen en omgeving – inwijding van een nieuw kunstgrasveld – bezocht ik zondag mijn club Pinoké, om aldaar mijn blauw/witte vrienden te helpen bestrijden met en door HIC Veteranen LX.
Mijn compleet versleten linker knie was stevig ingepakt, onder mijn oranje kousen geen scheenbeschermers; dit voor het oude Mario Corso-gevoel, de fameuze linker middenvelder van Inter Milan. Drie extra anti-astma benauwdheidspufjes maakten me er “helemaal klaar voor”. Ik speelde met een team van 16 man tegen een team met 11 of 12 Pinoké-azen. De waarheid? Ik ken mijn Pinoké tegenstanders beter dan mijn HIC ploegmaten. Nog meer waarheid? De HIC-ers hebben de Smelten zeer gastvrij onthaald en dat wordt hoog gewaardeerd.
Ook hier oude bekenden, waaronder hockeydieren als Bart Eijken en Toon Kimmel, en een aanvoerder uit tienduizenden: Eric van Daal, met wie ik zo’n 30 jaar geleden nog kampioen werd met Pinoké Heren 4.
Een uur of twee voor de wedstrijd mijn grote vriend en Pinoké-tegenstander Phons Grasveld nog op bezoek. “Glas wijn, Phons?” Zo dacht ik hem nog wat ‘mellow’ te maken, maar tegen de testosteron-spiegel van deze bijna-vijftiger is geen kruid gewassen.
Ik had dus een droom… dat ik nog kon rennen, combineren, gaten kon trekken, scoren en waardevol kon zijn. Maar die waarde bleef deze zondag beperkt tot het uit elkaar houden van een uitzinnig boze HIC-speler en een bijna even woeste Pinoké scheidsrechter. Bizarre en zeer ongewenste ontsporing, die na de wedstrijd met een handdruk werd opgelost. In het veld was de sfeer derby-achtig, maar fair en plezierig. Pinoké wilde erg, erg graag winnen en liet ook beter veld- en combinatiespel zien. HIC speelde het spelletje simpel: doelgericht en doeltreffend, met een veel, veel hoger rendement dan Pinoké. Doordat Pinoké aandrong ontstonden er zeeën aan ruimte voor de HIC-aanvallers. Het leek wel tactiek.
Wij van HIC hadden dus twee reserves in de voorhoede, twee reserves voor het middenveld en twee bankzitters voor de achterhoede. Erg moe ben ik dan ook niet geworden. Heb twee keer tien minuten gespeeld – of toch iets minder? En betrapte me er op dat mijn brein-lijf levendigheidsratio wel erg scheef groeit. Ik lees het spelletje zetten vooruit, voorzie combinaties, een-tweetjes, kaatsjes en andere beslissende acties die, als puntje bij paaltje komt, nergens op uit lopen, als gevolg van talrijke lijfelijke ongemakken.
Nee, het geleende ouderwetse oranje/wit gestreepte HIC knopenshirt dat ik mocht uitproberen van Toon Kimmel –geen droppel zweet bevlekte het- gaat hier thuis voor de beleefdheid de was in, zal netjes worden gestreken en keurig worden terugbezorgd. Grazie Tonio.
Het werd nog een erg gezellige middag op Pinoké. Barploeg: dank voor de stapel kipsatés! Zo win je dus vrienden. Pinoké: veel plezier in de competitie. We’ll meet again.
Rob Smelt, www.smelten.nl
P.S. Hoorde uren later dat HIC Heren 1 met 2-4 gewonnen had van Union. HIC was een sterk collectief, kwam achter, maakte gelijk, kwam voor, kreeg de gelijkmaker voor de kiezen en ging daarna in de conditionele overdrive voor de ‘kill’: mijn respect voor de uiteindelijke winst met 2-4. Willem, m’n hart juicht om je drie doelpunten.
| |
|
Tante Beppie die het niet weet, maar wel roept Naar aanleiding van de weinig positieve en aanmatigende uitspraken van Geerhard de Grooth (hockeydeskundige bij NOS langs de lijn) op hockey.nl ( dinsdag 2 september ): ‘Hurley ken ik niet heel goed, maar ik verwacht dat het hen net zo vergaat. Peter Taylor, die van Rotterdam komt, is een nuttige aankoop. Maar hij kan het niet in z'n eentje. Mark Caspanni? Die gaat het verschil ook niet maken. Dit soort spelers behoort tot de B-garnituur en houdt de doorstroom van jeugdspelers tegen.' wil ondergetekende graag wat zaken recht zetten Kent U het verhaal van de b - (borrel/bitter ?) garnituur, de bosuiltjes enTante Beppie die het weliswaar niet weet (en dat ook eerlijk zegt) maar altijd weer ostentatief haar mening deelt ? ’n Paar maanden geleden vierden wij n kampioensfeestje op Hurley,op 'n prachtige zomerdag wonnen wij overtuigend n potje hockey van het sympathieke Victoria. Het was de tweede keer dat week-end en dat hield dus een rechtstreekse promotie in van de overgangsklasse naar de hoofdklasse. En na al die jaren werd dat ook wel tijd, toch. Over het kampioensfeest heb ik al eens bericht, m’n suede schoentjes zijn nooit meer de oude geworden, het team waar we kampioen mee zijn geworden overigens wel.Grappig en vooral mooi om te zien dat die knakkers uit de bosuiltjes nu grotendeels nog steeds met elkaar staan te ballen, tja het gaat iets sneller en volgens zichzelf serieus nemende critici te snel voor hen, maar aan de inzet en het plezier is echt weinig veranderd. De bosuiltjes, U weet wel, die mensjes van nauwelijks zes lentes ouddie met een veel te grote broek dan wel rok aan op een veldje voornamelijk oog hebben voor alles wat er om hen heen gebeurt behalve dan voor het spelletje dat ze aan het spelen zijn. En op de dagen dat er iedere 2 minuten een vliegtuig overkomt is er best wat afleiding natuurlijk…De bosuiltjes met de ouders langs de kant op zaterdagmorgen om 08.30, haren nog recht overeind , trillend kopje koffie in de hand want de vrijdagavond was toch weer veel gezelliger dan verwacht….Die bosuiltjes, die daarna naar de F-jes gaan de E-tjes en dan vervolgens de grote sprong maken naar het serieuze werk de C de B en de A. Maar wat heeft dat nou te maken met de promotie van Hurley ?Nou bijna alles, want 6 van die te grote broek bosuiltjes en vervolgens nog 7 spelers uit de C en de B van Hurley zijn een paar maanden geleden kampioen geworden van de overgangsklasse en gaan dit seizoen in de hoofdklasse hockeyen.In een selectie van 16 man van dit hoofdklasse team zitten 11 spelers uit de Hurley jeugd, tja dat noemen we bij Hurley doorstromen vanuit de jeugd, leuk toch deze achtergrondkennis. Tja, je kan het maar weten voordat je domme dingen zegt. Dat de ambitie van Hurley in het algemeen is om een hele gedegen jeugd opleiding neer te zetten was al langer bekend (let dit jaar voor de grap eens op jongens C1) dat er een groot deel van het budget ook in die jeugdopleiding gaat zitten noemen we, buiten investeren in de toekomst ook professionele hockey training bieden aan allen, dus ook voor de mindere goden. Je zou het ook b- garnituur kunnen noemen maar garnituur klinkt weer zo aanmatigend en het heeft ook zoveel weg van een voorwerp (weliswaar is garnituur een verzameling van voorwerpen die bij elkaar horen, dus dat zou weer n aardig team kunnen vormen) maar bij Hurley verbinden wij garnituur toch echt aan 'n borrel. Dat Hurley nu een ambitie erbij heeft (solide handhaven in de hoofdklasse) is een prachtig uitgangspunt voor het komende seizoen.Het enthousiasme de passie en de energie die er bij deze selectie inzit is ongekend, het plezier straalt er van af en de focus voor wat er staat te gebeuren kan je bijna voelen als je het bos komt in wandelen, fantastisch. En ja, inderdaad twee bij namen genoemde aanwinsten zullen het verschil wellicht niet maken, maar dat is ook niet de directe bedoeling bij een teamsport , zolang deze mannen hun ervaring (want ja dat heb je wel nodig met zo veel spelers uit de eigen jeugd) en energie kunnen omzetten in een team spirit en dit dus overdragen op de rest van de spelers dan hoeft het dus ook niet op een of twee man aan te komen. Wat dan ook niet hoeft dat je als journalist deze mensen denigrerend op hun plaats zet bij naam en toenaam en ze te bestempelen als bittergarnituur……dat noemen wij “op de man spelen”, ( maar dat schijnteen eigenschap te zijn die al vaker is voorgekomen lees een aardig stukje van Philip Kooke (Volkskrant van 25 oktober 2004) . Wij zullen een zwaar jaar krijgen , maar dat is de wet in de hoofdklasse en dat zal voor de meeste teams gelden en dat maakt het nou zo super leuk dit jaar. Wij gaan er alles aan doen om er een fantastisch jaar van te maken, met veel energie en veel plezier en ja, Jan smit komt ook Zondag13 september naar het bos.Iedereen is hartelijk welkom, wij vinden het een eer en vnl. ook heel leuk om dan de openingswedstrijd tegen Bloemendaal te beginnen ongeacht wat het journaille daar over weet te schrijven…… En die tante Beppie, ach we gaan niet op de man spelen, toch ! Frans Byvoet (manager Hurley Heren 1)
| |
|
De ‘Lange Mars’ en de avonturen van HIC Heren 1,angst en walging rond eindselecties Dat HIC Heren 1 in één volle week knap won van 'jong' Bloemendaal (op 9 augustus, met 4-3), door Amsterdam werd ingemaakt (op 14 augustus, met 1-8) en tegen VVV gezond zegevierde (op 16 augustus met 4-2), stond de laatste twee weken volkomen los van het grote individuele en persoonlijke belang voor velen: haal ik de eindselectie wel of (nog) niet? Nu verkeert de ‘Amsterdamse’ Overgangsklasser HIC, gevestigd op eigen Jezuïetengronden in Amstelveen en dichtbij de rivier de Amstel, in de bijzondere positie dat de kinderen van veel van hun prominentste leden (van inmiddels diep in de 50) in hun hockeyjeugd de sterren van de hemel speelden bij clubs als – vooral – Amsterdam, maar ook van Pinoké. Het zijn jongens die al veel hebben gedaan en gepresteerd tijdens hun jeugdjaren, maaaaarr ze redden het nèt niet om stabiele Hoofdklassehockeyers te worden bij de Amsterdamse Bos-clubs. Met de komst van trainerhoofdcoach Patrick Bakker van Amsterdam en trainer-assistent-coach Bartel Berkhout, o.a. van Pinoké en Kampong, is er in korte tijd veel veranderd op HIC. Dat is ook te danken aan het adopteren van HIC Heren 1 door HIC Vet. LX. Laatstgenoemde hockeylegendes hebben vanaf het allereerste moment van hun ‘verbond’ met HIC H1 alles uit de kast gehaald om te zorgen voor kwalitatief hoogwaardige omstandigheden. Illustere LX-mensen als Toon Kimmel, Bart Eijken, Willem Raymakers, Paul van Berkel, Jaap Mulders en Arjan Helle, maar ook een zomerse kookbrigade bemand door o.a. Rob Stehmann van Vet LX, heeft de hele zomer hard gewerkt aan een nieuw teamconcept en een nieuw teamgeraamte. Het gevolg: een wel zeer sterke aanwas van nieuwe mensen die graag willen komen, als ze welkom zijn… En dat is jammer genoeg niet vanzelfsprekend. HIC is een club met tradities. De club is – eigenlijk net zoals Pinoké, maar dan mét God's zegen - gekend als feestclub en familieclub. ‘Karakters’ zijn hier altijd welkom geweest, maar moeten wel uit echt goed hout gesneden zijn. Toegewijde, hardwerkende en positieve teamspelers, met een winnaarmentaliteit zonder over lijken te gaan, iets over hebben voor de club, afspraken nakomen, begrijpen dat ze niet bij Manchester City hockeyen, contact maken met andere leden van de club, oog voor de HIC-jeugd hebben. En verder begrijpt iedereen ook heel goed dat spelers met een rapportcijfer 6-/10 wel kunnen worden vervangen door nieuwe spelers met een 8/10, maar dat spelers met een 7-/10 niet moeten vertrekken voor de komst van een makker met 7,5/10. De begeleiders van HIC Vet LX bespreken dit soort dingen met de twee coaches, die uiteraard alle beslissingen uiteindelijk zelf nemen. En zij begrijpen dat direct. Uit eigen ervaring. Deze zondagmiddag zijn alle spelers aan de beurt voor een kort persoonlijk gesprek en wordt er veel duidelijk. Nog niet alles, dan? Nee, er zijn vijf spelers die, om uiteenlopende redenen, nog één week krijgen om zich in de ploeg te spelen. Van hen zullen er nog twee moeten afvallen. De koppen staan strak daar op het bordes van het mooie clubhuis. En de mannen leven met elkaar mee. Zo wordt er van de afvallers op warme wijze afscheid genomen. “Misschien tot volgend jaar” is hier de menselijke maat. Typisch HIC, ben ik geneigd te zeggen. Rob Smelt, www.smelten.nl | |
|
Theo Gerritse antwoordt Joep BrenninkmeijerDe heer Brenninkmeijer poogt met versleten dooddoeners (cynisme, frustratie en negativisme) en een verdachtmaking (pseudoniem) de aandacht van de inhoud van mijn bijdrage “Het vertrek van Timme Hoyng” af te leiden. Als oud-journalist met een carrière van bijna 40 jaar bij landelijke dag- en weekbladen herken ik deze tactiek maar al te goed. Meestal heeft de betrokkene dan geen argumenten voorhanden om relevant weerwerk te leveren op wat is geschreven. Daarom was ik aanvankelijk niet van zins te reageren. In zijn tweede reactie blijft Brenninkmeijer echter vasthouden aan zijn pseudoniemsyndroom. Ik kan niet bestaan, aldus zijn opmerkelijke theorie, omdat ik ben niet bekend ben in de hockeywereld, terwijl ik wel ‘behept’ ben ‘met veel detailkennis’.
Het wordt tijd om hem uit de droom te helpen. Misschien kent de hockeywereld mij niet, maar ik ken wel de geschiedenis van heren 1 van Amsterdam. De afgelopen 14 jaar zat ik op de tribune in het Wagener Stadion en heb daar bijna alle thuiswedstrijden gezien. Ook bezocht ik als fan nogal wat uitduels, kampioenswedstrijden en internationale toernooien. In deze periode heb ik me, gesteund door mijn journalistieke ervaringen, een afgewogen oordeel kunnen vormen over de gang van zaken rond het eerste mannenteam. Zo zag ik, wat ik al schreef, hoe de jonkies uit eigen kweek zaten te verpieteren op de reservebank.
Met dooddoeners en verdachtmakingen kan ik leven. De suggestie, dat ik een fantoom ben die zijn teksten door duistere machten krijgt ingefluisterd, kan ik niet over mijn kant laten gaan. Voor je het weet, gaat de burgerlijke stand ook twijfelen en word je uit het bevolkingsregister geschrapt.
De heer Brenninkmeijer zou ik willen vragen – indien hij daartoe in staat is – mij van repliek te dienen op wat ik heb geschreven. Maar wel to the point. Dus niet aankomen met “landskampioenschappen, finales play-offs en europacups”. Daar gaat het in mijn stuk helemaal niet om. Doch wel om de volgende vragen:
- Waarom zijn eigen getalenteerde jeugdspelers zo stiefmoederlijk behandeld? - Waarom worden vedetten van buiten, die vaak ook nog niet brengen wat er van hen wordt verwacht, zoveel beter betaald dan de anderen. - Is het vertrek van Timme Hoyng naar Pinoké symptomatisch voor het beleid van de afgelopen jaren en hebben leidinggevenden hier wederom gefaald? Theo Gerritse | |
|
Het vertrek van Timme Hoyng Het opmerkelijke vertrek van aanvoerder Timme Hoyng bij Amsterdam is logisch gevolg van het al jaren gevoerde spelersbeleid. Eigen kweek kreeg nauwelijks een kans om zich op het hoogste niveau te manifesteren, terwijl geronselde vreemdelingen (vaak niet of nauwelijks een versterking van het spelniveau) een onaantastbare status kregen toebedeeld. Gesteund door het bestuur was Joep Brenninkmeijer de hogepriester van deze aanpak. Wie vanuit de jeugd toch een plaatsje in de selectie wist te veroveren, moest een bijkans bovenmenselijke prestatie leveren en zich veel vernederingen laten welgevallen (o.m. weinig speelminuten). Hoe goed hij ook presteerde, bij coaches en bestuur zou hij bovendien nooit het aanzien verwerven, dat de leden van het binnenlandse en buitenlandse ‘vreemdelingenlegioen’ genoten. Met het aantreden van Sjoerd Marijne leek er een andere wind te gaan waaien bij Amsterdam. Jonkies als Billy Bakker, Jan Willem Buissant, Mirco Pruijser en Teun Rohof werden soepeltjes in de selectie geschoven en kregen genoeg speelminuten om zich te ontwikkelen tot gewaardeerde hockeyers op het hoogste niveau. Timme Hoyng moet de afgelopen tijd wel eens hebben teruggedacht aan zijn eigen harde entree in het eerste team, dat toen nog onder leiding stond van Brenninkmeijer. Zijn speelminuten per wedstrijd waren op de vingers van een hand te tellen. Dat de talentvolle fotograaf, onlangs bewierookt voor zijn foto’s in de nieuwe sportglossy Helden, toch slaagde als vooraanstaande middenvelder van Amsterdam en zelfs een vaste waarde werd in het Nederlands team, is een prestatie van jewelste, die zeker niet op conto komt van bestuur en coaches, maar is bereikt door zijn eigen doorzettingsvermogen en talent. Door deze inspanningen en opofferingen werd Hoyng echter geen cynische topspeler, maar bleef hij een loyale clubman, die voor een bescheiden financiële tegemoetkoming (zeker in vergelijking tot wat ‘vreemdelingen’ Taeke Taekema, Floris Evers, Santi Freixa en Geert-Jan Derikx jaarlijks toucheren) blijmoedig zijn belangrijke en leidinggevende bijdrage leverde in het team van Amsterdam. Nu vertrekt hij dan toch, murwgebeukt, naar Pinoké, waar bestuur, coach en zijn oude makkers Jesse Mahieu en Marc Neumeijer hem met klaroengeschal binnenhalen. Wat is er misgegaan bij Amsterdam? Allereerst waren er verschillen van mening met coach Marijne, een ambitieus man met afgebakende hockeyideeën. De wijze van uitvoering van dat beleid leidde het afgelopen seizoen tot wrijvingen met een aantal gelouterde ‘oudjes’ binnen de selectie, van wie Hoyng als aanvoerder de exponent was. Dat ongenoegen werd binnenskamers gehouden, maar was er waarschijnlijk wel mede aanleiding toe, dat Hoyng onlangs in de afsluitende competitiebijeenkomst zijn aanvoerdersband inleverde. Vlak daarna meldde het bestuur van Amsterdam zich bij de selectie met de mededeling, dat het mes zou worden gezet in de honorering van de spelers. De financiële situatie van de club gaf daartoe aanleiding, aldus de toelichting. Wie denkt dat grootverdieners Taekema, Evers en Direkx als eersten zouden worden gekort, vergist zich. Zij worden, zo werd gemeld, ‘extern’ gefinancierd (geldschieters) en drukken derhalve niet op de clubbegroting. Het benodigde geld moet komen van mensen als Hoyng, die zich in vergelijking met hun voornoemde collega’s al jaren laten onderbetalen. Toen er door de betrokkenen bezwaar werd aangetekend, kwam het bestuur met het argument, dat het geld nodig was om een nieuwe spits aan te trekken. Ook zouden Taekema, Evers en Derikx, op aandringen van Evers, inmiddels hebben toegezegd ieder enkele duizenden euro’s in het ‘fonds’ te storten. Voor Hoyng hoeft het dus allemaal niet meer. Clubliefde, bescheidenheid en loyaliteit kennen ook hun grenzen. Hij heeft zijn knopen geteld: een bestuur dat het voor de zoveelste keer laat afweten. Nu weer bij het conflict met coach Marijne. Een serieuze inspanning om de controverse tussen coach en speler op te lossen was toch wel het minste geweest wat het leidinggevende college had moeten doen. Zeker als die speler Timme Hoyng heet met zo’n geweldige staat van dienst. Het laatste conflict over de financiële beloning zal voor de gevoelshockeyer Hoyng niet doorslaggevend zijn geweest, maar heeft wel invloed gehad op zijn besluit om te vertrekken. Als dertiger wil hij nog een of meer jaren prettig spelen in een omgeving waar ze zijn inbreng wel op waarde weten te schatten. Het risico dat hij niet meer door de bondscoach wordt op geroepen, neemt Hoyng daarmee voor lief. En het bestuur van Amsterdam, dat nooit thuis gaf? Dat verheugt zich waarschijnlijk ook. Met geld dat nu door het vertrek van hun sterspeler wordt bespaard, komt de aankoop van een (dure) spits van buiten een stuk dichterbij. Zo ook het volgende theedansant in het clubhuis, waar leidinggevenden nóóit ontbreken! Theo Gerritse
|
"Wat is er mis met Bloemendaal"
(6 februari 2009)
Tophockey is geen topsport
In de huidige economie zijn er sinds de geboorte van de nieuwe wereldcrisis vele problemen ontstaan. Het begon in Amerika en komt nu ook echt de oceaan overgewaaid naar Europa, er gaan vele banen verloren en veel mensen krijgen een enorme schuld omdat ze geen krediet meer hebben bij de banken. Kredietaanvragen worden afgewezen, de consument gaat minder uitgeven en iedereen probeert zijn hoofd boven het water te houden.
Sport in Amerika heeft in de afgelopen tijd een enorme groei doorstaan, de bakermat van de professionele sportwereld begint de duidelijke recessie te voelen. De trots van vele Amerikanen wordt aangetast doordat de sponsors bij de grote tv sporten de stekker eruit moeten trekken. Het is overduidelijk dat de sponsor van een tweetal jaar geleden niet de sponsor is van nu. Er wordt niet meer gesponsord omdat de affiniteit met sport verloren gaat maar juist doordat de bedrijven de voordelen tegen de nadelen gaan afwegen.
De professionele sporters , de grote gespierde macho mannen, die altijd ergens in een reclame sierde zullen verdwijnen. De bedrijven kunnen niet meer. Een sport zoals American Football met een organisatie als NFL zal zijn verlies moeten nemen. De NFL zorgde ervoor dat alle clubs inkomsten zouden krijgen door het collectieve sponsorbeleid. Maar nu zelfs bij het grootste eendaagse sportevenement, the superbowl, de reclamespotjes niet meer binnen de traditionele seconden waren uitverkocht voor een record bedrag moeten ook zij op hun hoede zijn.
Dit is een duidelijk teken aan de wand dat de sponsors bij sport in het algemeen zullen verminderen, en de kleine zzp’er in Nederland zal zich 3 tot misschien wel 5 keer achter zijn oren moeten krabben of hij de business club bijdrage van dit jaar nog wel zal gaan overmaken naar de club waar een goede vriend van hem in het bestuur zit.
De sport hockey
Als we nu de hockeysport nemen, de sport die wordt geplaagd door het algemene imago. Hockey staat bij een groot publiek bekend als elitair en bekakte studenten. Het is een sport die je niet zal gaan beoefenen als je ouders niet modaal of boven modaal zijn. Het imago wat je juist kwijt moet raken als je een grote mondiale sport wilt zijn. Een bond met grote plannen, een nieuwe organisatie die de belangen voor de clubs moet behartigen en vele contractspelers in de top.
De hoofdklasse hockey cv, afgekort HHCV, zal zich inzetten voor de clubs die momenteel in de hoofdklasse staan. De clubs willen waarschijnlijk meer inspraak hebben bij de te machtige bond, het is goed dat deze clubs zich samenspannen en ervoor willen zorgen dat er een dialoog komt waarin de clubs eindelijk mee kunnen bepalen over zaken die de clubs zeker aangaan. Neem nu eens de lange winterstop, de clubs willen dit niet. Sponsors die nu al gering zijn moeten ze nu blij gaan maken met het nieuws dat hun product (de heren 1 van de diverse clubs) nu 5 maanden niet te zien zal zijn bij het hockeypubliek.
Naast de trend dat clubs zich samenspannen in een aparte coöperatie denk ik dat zij zich ook moeten gaan bezig houden met de promotie van het hockey. Iets wat de clubs tot nu toe nooit hebben gedaan. Er werd door de HHCV gesproken over het verkopen van de televisierechten aan een NOS of Sport1 maar ik denk dat dit persoonlijk een verkeerde opvatting is. Als we nu namelijk gaan kijken naar de bakermat van de sport, Amerika, dan zien we dat zelfs de grote sporten daar begonnen zijn met het zelf maken van de programma’s en die dan op de tv te plaatsen door middel van het inkopen van uitzendtijd.
Er zal moeten worden gekeken naar het produceren van eigen materiaal,het inkopen van zendtijd en het zelf zoeken van een eigen sponsor van dit tv-programma. Je kan dan zelf een doelgroep bepalen en het daarbij horende tijdslot zelf bepalen, zodat je de hockeydoelgroep kan bereiken. Nu is het wel zo dat er bij studiosport ook de juiste doelgroep kijkt alleen zijn die niet tevreden met een samenvatting van 4 minuten.Afkijken bij je buurman mag
Het kopiëren van een NFL/NBA/MLB/NHL model zou een oplossing kunnen zijn in de huidige crisis waarin de (top)hockeysport en de clubs in verkeren. Er gaat veel geld naar tophockey(ers) maar met deze sport wordt vrijwel niets gedaan. De filosofie van de clubs gaat niet verder dan er moet geld in van sponsors en er moet geld uit aan spelers/begeleiding. Er wordt niet gedacht aan de creatie van sporthelden, promotie van de (contract)spelers of laat staan van het hele team en de sport in zijn algemeen.
Het model van de Amerikaanse sport is vrij simpel, er is één profcompetitie die tegelijkertijd ook merkhouder is. Deze merkhouder, bv. NFL, krijgt alle sponsorinkomsten, deze sponsorinkomsten worden verdeeld onder de clubs en NFL. De opbrengsten van het entree worden per wedstrijd verdeeld onder de thuisclub , 60%, en de bezoekende club , 40%. Het aantal buitenlandse spelers worden verdeeld dmv een draft systeem. Doordat je niet kan degraderen en daardoor wel een eerlijke competitie wilt mag het laagst geëindigde team van vorig seizoen als eerste kiezen.
Professionele hockey sport
Als we dit vertalen naar de hoofdklasse, er ontstaat één organisatie die de hoofdklasse beheert. Deze organisatie krijgt de nieuwe inkomsten van de nieuw te zoeken sponsors. Dit wordt verdeeld onder de clubs, zodat iedereen het zelfde budget heeft. De wedstrijden worden voorzien van betalende bezoekers, het aantal buitenlanders wordt gereduceerd naar een gelijke verdeling. Hierdoor krijg je een eerlijkere competitie en kan een club een duidelijke beleidsvoering hebben zonder de onzekerheid of er nog wel over een paar jaar tophockey wordt gespeeld. Er is minder onzekerheid en je hebt een product wat je kan verkopen en waar je in je promotie risico’s kan nemen.
Vele zullen denken een competitie waarin je niet kan degraderen en waar dus geen plaats is voor nieuwe clubs is dat wel eerlijk ? Ik vind van wel, de talenten kunnen dan eindelijk in de sterkste competitie spelen omdat er een risico kan worden genomen. Het opstellen en binnenhalen van de buitenlanders zal dan ook niet de talentontwikkeling verzwakken maar juist aansterken. En ten laatste wat erg belangrijk is, als een club uit de overgangsklasse promoveert en zij eigenlijk geen geld in tophockey willen of kunnen steken benadelen en verzwakken zij het product Hoofdklasse.
Een tip voor hockey, durf risico’s te nemen en kijk eens naar de Amerikaanse professionele sportcompetities.
Geschreven door: 1991
reageer
Een compliment voor het positieve stukje over zaalhockey, geschreven door Maarten Westermann.
Zaalhockey is een prachtsport, voor jeugd (zowel voor diegenen die niet echt prestatief bezig zijn, als voor de 'betere'
spelers). In alle opzichten helpt het spelers en teams om technisch vooruitgang te boeken.
Aan de vooravond van het hockeycongres aanstaande zaterdag en de finales om het landskampioenschap in de zaal aanstaande zondag, leeft bij mij de behoefte om eens wat dieper in te gaan op de ‘problematiek’ van het zaalhockey in Nederland en daaraan meteen een aantal mogelijke oplossingen en kansen te koppelen. Ik doe dat zonder enige status, of het moet zijn dat ik van jongs af aan een liefhebber ben van zaalhockey en daar op dit moment nog steeds bij betrokken ben als manager van Rood-Wit Heren 1.
Wat een monument.
De discussie over het relatief “grote” aantal buitenlandse spelers en speelsters is nog steeds ‘hot’. De Engelse Premier League, de beste voetbalcompetitie van de wereld, heeft ervoor gezorgd, dat Engeland niet meer meedoet als Nationaal Team. Gaat ons dit bij het Hockey ook overkomen?
Vanuit mijn ervaringen met het Portugese Hockey en het Nationale Team, en als clubcoach in Zuid-Afrika, heb ik mij afgevraagd: hoe gaat de tegenwoordige Hoofdklasse coach om met taal, en (ver)talen: de directe communicatie tijdens de 2x 35 minuten, en onder (hevige) druk.
Een coach die tijdens de wedstrijd in het Nederlands, door “woordgebruik” en “intonatie” de juiste snaar weet te raken, heeft misschien succes. Dat is per individu verschillend, per team verschillend, en dat maakt coachen zo verschrikkelijk fascinerend. In welke taal zou Siegfried Aikman (Tilburg) zijn “rust”-bespreking hebben gegeven? En hoe zou Bart Looije (KZ), het woord “bezieling” in het Koreaans vertalen? In welke taal coacht Salman Akbar (Keeper Laren) zijn verdediging?
Taal is iets van deze tijd, en noodzakelijk verbonden met de tegenwoordige Topcoach. Engels, Duits en Spaans zijn bijna noodzakelijk; Of je spreekt het, òf je bent het, òf je leert het, òf je haalt het in je begeleidingsteam.
"You talk about foreign players in the Dutch league, and how it affects it, but what you don't realise is, that if these international players did not come to play in your league, it would be an average league. Stop being so arrogant, Holland finished 7th at the world cup and 4th at the olympic games.
Jeroen Delmee thinks that Holland should have beaten Canada: (15 augustus 2008). ,Het was hetzelfde verhaal als tegen Groot-Brittannië', meende de 35-jarige aanvoerder Jeroen Delmee. ,We hebben weer te veel kansen gemist. Met een beetje geluk hadden we er wel tien kunnen maken tegen Canada.'
Holland was lucky, to beat us 4-2, you are professionals, we have full time jobs and we train full time as well. So if he thinks 10-2 was possible Australia taught him a lesson!! Anyway stop complaining and start enjoying the best league in the world."
Amsterdam ziet eruit als de favoriet. Den Bosch als tegenstander ligt misschien dan wat minder, wie zegt dat zij de finale dit jaar zullen halen! Als het aan Amsterdam ligt, zal ze daar wederom in staan. Hockeyen kunnen zij van Amsterdam en Robbert Paul Aalbrecht heeft niet te klagen over zijn dames, met fitheid lijkt het goed gesteld. Voorzitter Jons Hensel heeft immers ‘nee’ gezegd tegen Ajax, waarop het blessurespook beledigd in de ArenA is achtergebleven. Miek van Geenhuizen heeft geen grut om haar heen staan, allemaal sterke meiden. Gouddelvers Ellen Hoog en Sophie Polkamp weten evenzeer wat winnen is, aan zelfvertrouwen kan het niet meer liggen. En wat het nog makkelijker maakt: als kampioen van Amsterdam heb je tegenwoordig bij voorbaat 18 punten in huis, ka-ching! 
Laren heeft lekkere trek. Verleden jaar is achter de rug, een hongerig gevoel resteert nu. Spitsenkoppel Kim Lammers en Carlijn Welten konden voorheen samen amper tot een fitte wedstrijdprestatie komen, dat zal dit jaar anders zijn. Op het middenveld zullen Minke Smabers en Wieke Dijkstra onverminderd ijveren, waar daarachter Julia Müller ‘haar gewone ding’ kan oppakken, nu met ook de geroutineerde Tina Bachmann in de buurt. Daarnaast geen misselijke speelsters, stuk voor stuk. Vroeger had Laren nooit ‘een echte bank’, óók daar is nu voor gezorgd. Een verder opvallend detail aan de Larense selectie is de aanwezige multi-strafcornerkeuze, om van te huiveren. Jacques Brinkman hoeft nergens omheen te draaien: play-offs halen! Een landstitel voor Laren? Misschien, maar eerst nog rustig wennen aan het idee. 
Den Bosch vreest voor weer een titel. Robin Rösch beschikt over een mooie erfenis. Toen Ageeth Boomgaardt stopte, werd desondanks de landstitel behaald. Mijntje Donners, zelfde verhaal! Nu heeft Minke Booij de stick in de tas opgeborgen en die is nog wel het meest legendarisch van de drie. Den Bosch houdt vier Olympische kampioenen over op het veld, die onverminderd voorbeeld mogen zijn voor de diverse talenten. Dit keer werden ook wat externe dames bij het team gehaald: reservedoelvrouwe Ilse Brok kwam over van MOP, verdedigster Karin den Ouden van Nijmegen en de veelzijdige Helen Richardson besloot, na tien trouwe jaren, om Leicester toch maar voor de Bossche club aan de Oosterplas te verruilen. Na enig rangschikken zal naar verwachting nadrukkelijk Maartje Paumen Den Bosch weer hard naar boven slepen. 
SCHC oogt sportief rijper dan ooit tevoren. Er was een tijd dat de vereniging leuk meedeed, maar eigenlijk op de plaats bleef hangen. Dave Smolenaars heeft daar verrassend snel mee afgerekend. Na de play-offs van 2008 mag men in Bilthoven serieus met een volgende deelname rekenen. Mister Teun de Nooijer is niet voor niets gesignaleerd aan de Boekelaan. Naast de reeds aanwezige Argentijnse dames brengt Kate Walsh de Stichtse defensie meer elan. Marilyn Agliotti zal tegenstanders met de neus op de feiten kunnen drukken, waar er niet langer een spelletje van “Soledad Garcia uitschakelen” kan zijn. Trouwens dat is ouderwets gedacht: SCHC komt als eensgezind team voor de dag: ze zijn snel, goed en gevaarlijk. Gezien voorbije zomer.. zou ze dat best eens ver kunnen dragen. 
Klein Zwitserland moet serieus genomen. Twee jaar geleden haalde de club vrijblijvend de play-offs, maar verleden seizoen hadden de topploegen ook nog het nodige te stellen. Koningin Naomi van As mag nu drie andere internationals begroeten; met “Dans”, “Daws” en “Anky” moet Klein Zwitserland zich absoluut met de strijd om de bovenste plaatsen kunnen bemoeien. Alex Danson als killer, Rachel Dawson van de harde klap en Anke Kühn met een technisch nummertje voegen toe aan het collectief van de Steenbokken. Verdedigend al immer sterk, nu aanvallend ogenschijnlijk ook gedegen. Leonoor Voskamp is weer terug binnen de lijnen en Alessia “paaltjeskampioen” Padalino zal dit seizoen meer adem krijgen, dat scheelt. Mogelijk zal het nog even nemen eer KZ in volle gang is, maar tegenstanders: maak de borst maar nat! 
Kampong mag zichzelf voorbij gaan groeien. Wat doe je als oudere speelsters afscheid nemen? Dan laat je jongeren hun plaatsen innemen, plus Beckie Herbert. Coach Derk Marijnen is nieuw in Utrecht en gaat de uitdaging aan om de club wederom in het linkerrijtje weg te zetten. Onverminderd ambitieus als de toon altijd is, zijn daarop kansen. Naast golden girl Eva de Goede is ook Michelle van der Pols weer present: waar Takkie vijf vrouwen moet passeren om op te vallen, brengt Van der Pols bij technisch wegzetten van twee speelsters reeds de handen op elkaar. Een apart stel. Veerle Goudswaard zal wederom haar best doen zich met de dodelijke strafcorner te onderscheiden, verleden seizoen bij de besten van Nederland. Kortom helden zat, om het aanwezige talent mee te prikkelen. 
Rotterdam voorziet een uitdagend jaar. Fatima beraadt zich vermoeid na Olympische bekroning van haar carrière, zij staat niet direct op het veld. Claire Visser vertrok deze zomer en met haar de helft van de doelpuntproductie van vorig seizoen. Het benieuwt kortom, hoe het nu uit zal pakken. Rotterdam kiest helder voor een nieuw fundament. Met doelvrouwe Marlot Wester, international Fleur van Dooren, Margot van Geffen, Ireen van den Assem, Maxime Westendorp, daarnaast Fredrique de Klijn en Frédérique Malefason is er een scala van talenten van nog geen 20 jaar oud aanwezig. Ervaren krachten zullen hen stimuleren. Coach Stijn van Roosendaal bracht er tijdens de oefenreeks de stemming goed in, maar veel doelpunten leverde dat nog niet op. Technisch mag Rotterdam onverminderd hoog aangeslagen, benieuwd hoe lang het neemt.
HDM houdt het absoluut gezellig.
O wee de buitenstaander die soms dacht dat de Hagenezen na veiligstellen van de status tegen MOP nu zijn
uitgelachen? U komt bedrogen uit, zij zetten dat onverminderd voort! Met keepster Marlieke van de Pas –naast
AP Kaldenbach, Giselle Kañevsky -ook bekend van YouTube- en voorts Bernadette Wesdorp is er aan opplussen van
de verdediging gedacht. Voorin mogen nu tevens Floor “tok-tok” Joosten en Paulien Eigenhuis rondrennen.
Kortom een kluif voor iedereen, met ook weer Fanny Rinne en Terry Noorlander in het team. In de wetenschap dat er
verleden jaar in vele wedstrijden kansen waren en er nu louter Hoofdklasse-ervaring is bijgehaald, kan het eindresultaat
enkel vrolijk zijn.
Nijmegen schiet er dit jaar flink op los. Vanuit Brabant (OZ) kwam Nadine Greter en vanuit Malden (Union) Dorien Koolen, dat belooft meer vuurwerk. Alhoewel Maud er om de andere week rustig op los pokert en zus Eefke de rug recht na weer een gouden prestatie, kan er in Nijmegen toch maar weinig fout. Waar Lindy de Hek opent, komt Nijmegen er makkelijk uit. Nieuw in Nijmegen zijn de Zuid-Afrikaansen Tarryn Bright en Marsha Marescia, Karen Maree weet zich daarmee verzekert van rust in de ploeg. Na de narrow escape van verleden jaar belooft het dit jaar beter, maar achterover leunen is er niet bij, de concurrentie ligt op de loer.
HGC bijt vast van zich af! Niet alle nieuwkomers doen altijd braaf wat van ze verwacht wordt, netjes achteraan sluiten. In het geval van een club met historie als deze uit Wassenaar, mag dat best. Trainer Harm Schoemaker kwam over van Pinoké om de ploeg spoedig weer hoofdklassekneepjes bij te brengen. Met enkele versterkingen liet dit in de oefenperiode reeds resultaat zien. De Italiaanse Daniela Possali is nieuw in de spits, de belangstelling zal echter vooral uitgaan naar het drietal Black Sticks dat de Gazellen komt versterken: aanvalster Krystal Forgesson en middenveldsters Kayla Sharland en Emily Naylor. Zij zullen de Gazellen Combinatie mogen oliën, opdat die veilig behouden blijft en weer bloeien kan.
Pinoké hockeyt dit seizoen met de neus omhoog. Nieuwe roerganger Anthony Potter nam van HIC drie ‘gevaarlijke’ aanwinsten mee (Maike de Jager, Saskia Versluis en Carla Bond) en mag verder op de diensten van Chloe Strong, Harriet Cunningham, Willemijn Peters en Jennifer Visser vertrouwen. Daartegenover staat het vertrek van acht speelsters, te hopen is dat deze volksverhuizing niet een te grote wissel trekt. De Steekneuzen kunnen weliswaar bogen op vele jaren ervaring, maar dat je er daarmee nog niet bent, ervoer Pinoké verleden seizoen reeds. Zonder routinier Lieve van Kessel en Kiki Collot d’Escury belooft het een uitdagend seizoen. Stilstand is achteruitgang, dus moet het nu meteen volle kracht vooruit. 
Hurley staat garant voor een groeispurt. Oneerbiedig genomen is zij de derde club van het Amsterdamse Bos, maar nu dan met dezelfde Hoofdklasse-status. Eric van der Pol heeft een beschaafde selectie onder zijn hoede en dat mag veranderen. De Hoofdklasse kent nu eenmaal andere wetten, Hurley zal er aanstoot aan moeten nemen. Aan bikkelen en ervaring gaat gewerkt worden. De club promoveerde door zich op gedegen wijze langs Forward -weliswaar zonder Bright en Hoyer- te slaan. In de oefenserie bleek het team productief, altijd kansen voor de goal. De Amsterdamsen stelden voorts geen enkele buitenlandse dame op, kijk zo kan het ook! ODA
In een druilerig Zeist kwam Laren zaterdag jl. uiterst gedreven uit de startblokken; in een hoog tempo werd duidelijk gemaakt, dat aan de in de pers als kansvol beschreven aspiraties van Schaerweijde door Laren niet te veel waarde werd gehecht. Het kwam, dat Laren rond de cirkel net iets te veel ging voor de fraaie persoonlijke actie, maar van meet af aan was Laren de sterkste ploeg. Natuurlijk kreeg de thuisploeg ook nog wel een kans (kansje), de eerste corner was zelfs voor Schaerweijde. Snel bleek, dat corners op Overgangsklasse- niveau toch iets anders is en de Zeister topscorer bleef tot het eind toe tobben met zijn corner. De eerste corner voor Laren daarentegen was wel raak, al had de keeper de inzet van de Pool Miro nog even met de handschoen beroerd. Vlak voor rust bracht een geweldige aanval vanaf de 23 meterlijn op de Larenhelft via Jurriaan van der Veer en Lucas Cammareri en uiteindelijk Floris Loeff de stand op 0-2, een flauwe afspiegeling van het dominante overwicht van Laren. Na de thee werd dan ook snel orde op zaken gezet; met drie man vrij voor het goal was een inzet van Rob Short en uitgelezen kans voor de uitblinkende
Lucas Cammareri om de 0-3 aan te tekenen. De derde corner voor Laren bracht de stand op 0- 4 en freewheelend speelde Laren naar het einde van de wedstrijd. Short en Ray werd rust gegund en vlak voor tijd kreeg Schaerweijde de 9e corner. Laren geloofde het wel, fanaat werd er niet meer uitgelopen en toen bleek Van der Lee inderdaad wel hard te kunnen pushen. Grappig was het gejuich van het Zeister publiek te horen, want dat klonk alsof de gelijkmaker werd gescoord.
In elke andere sport ben je met zo'n 1- 4 stand eigenlijk al een ronde verder, maar naast het gedrocht van deze serie play- off's is óók nog eens bedacht, dat de volgende wedstrijd weer een geheel nieuwe pot is!? Vanaf het begin was het duidelijk, dat Laren het wat kalmer aan wilde doen, maar bij Schaerweijde daarentegen was men de hele nacht de messen aan het slijpen geweest. Met puur anti- hockey werd Laren bestreden. Alles werd uit de kast gehaald, verbaal én fysiek geweld, schwalbes, waar ene Suarez nog heel wat van zou kunnen leren, maar het was wel effectief, dus geef ze eigenlijk eens ongelijk. Schaerweijde heeft deze opzet niet bedacht, toch, maar waarom niet proberen je kans te grijpen, kijk eens naar Voordaan. Dat je daarmee niet verder komt dan 7 punten in de RaboHoofdklasse interesseerde Cox en zijn mannen helemaal niets. Met normaal hockey loop je weer tegen een zeeper op, dus... Laren was in het begin nog best lekker bezig en toen de tegenstander het aantal spelers in het veld tot 9 had weten terug te brengen en Cox ook nog eens voor een coach ronduit beschamende gele kaart incasseerde, zorgde wederom Miro Jusczczak met een onhoudbare corner voor 1- 0. Maar Laren liet zich daarna meer en meer intimideren en het hockey werd langzamerhand van beide kanten niet meer om aan te zien. Met Van der Lee op de bank kreeg Schaerweijde een corner, die door het alternatief met een klein beetje hulp van de lijnstop werd benut, 1- 1.
Dat weten wij in Nederland
natuurlijk al lang. Maar wat wil je? De grootste hockeybond, het
grootste aantal hockeyende leden, de meeste kunstgrasvelden,het
grootste aantal clubs. En al jaren lang regeert het Nederlandse
hockey de wereld. Dat doen we weliswaar samen met Argentinie,
Australië,
Duitsland en Spanje, maar die doen dat met veel minder leden, veel
minder kunstgrasvelden en veel minder verenigingen, maar toch!
Na de vraagtekens van Kamiel Maase over het houden van de Spelen in China terwijl dat land stelselmatig de mensenrecht schendt en de ietwat onzinnige oproep van Erik van Muiswinkel om de Spelen te boycotten hebben ook Marc Lammers, Roelant Oltmans, Minke Booij en Jeroen Delmee zich uitgesproken. 
Forwardstartte eigenlijk best brutaal. Koploper Amsterdam moest in Tilburg diep gaan om met 2-4 te kunnen winnen en ook Kampong kreeg er de punten niet cadeau (4-6). Vervolgens werden in een tijdsbestek van zes weken acht gele prenten verzameld. Brutaal, ja toch zeker?! De Zuid-Afrikaanse international Tarryn Bright werd ingevlogen om de mentale nood wat te verlichten. Met haar controle op het middenveld verkreeg Forward evenwicht en werd het lastiger om de ploeg te kloppen. Zo ervaarde ook Den Bosch, 3-3 gelijkspel. Het succesvol sprokkelen van punten leidde nog niet tot een veilige klassering. Dus ook waar Bright soms haar “Olympische verplichtingen” heeft, zal Forward op meer beleefde wijze nog van zich moeten laten spreken. 
Oranje Zwart ligt nog niet wakker. Zelfs zonder international Marilyn Agliotti is aansluiting gehouden met de concurrentie. Waar concurrenten de één na de andere versterking binnensleepten, speelt OZ puur naar de eigen mogelijkheden. In vergelijking met voorgaande promovendi wordt er goed geslagen en dikwijls ook voor de punten geknokt. Voortaan zal dit echter zonder Gerold Hoeben geschieden; de coach moest recent het veld ruimen nadat de speelstergroep het vertrouwen had opgezegd. Aan Ageeth Boomgaardt voorlopig de taak om de groep weer op scherp te zetten. Het collectief kan in de laatste serie wedstrijden alleen maar weer sterker worden, opdat directe degradatie wordt afgewend. Het is die scherpte, dat daarvoor nodig is. 
Play-downs kennen geen rust, dat is 30 minuten gáán!
Na drie wedstrijden weet een team waar het staat, twee van vier clubs
promoveren. In poule A mocht hoofdklasser SCHC beginnen tegen Eindhoven: na een
vlotte start moest worden bijgeschakeld om de verrassend sterke zuiderlingen
eronder te kunnen houden (4-3). De Terriërs (Heiloo) en Groningen maakten er een
spannende pot van, waarin De Terriërs bovenlag maar niet toesloeg (2-2).
Stichtse was na de trage start warmgedraaid en zou de beide noordelijke ploegen
vervolgens wegwimpelen, met 7-0 en 4-1 werd er ‘gehandhaafd’. Eindhoven toonde
zich, na een 4-0 zege op Groningen, gelijkwaardig aan De Terriërs (3-3) en mag
nu komend jaar evenals SCHC in de Hoofdklasse uitkomen. 
Den Bosch denkt liever aan 102%: waar de Bossche heren naar Delft jongelui meebrachten ‘om te leren degraderen’, daar kwamen de Bossche dames met opgewarmde ouwelui aanzetten ‘om te leren doordrukken’. Weliswaar geen oudere jongere Vera Vorstenbosch -vrij van bronchitis nam zij plaats op de tribune- maar wel Maartje Paumen en Janneke Schopman. De laatste opende vlot de score in het duel met Victoria. In carnavaleske stemming was het pleit daarna nog niet één-twee-drie beslecht. Keepster Marlieke van de Pas liet de zuiderlingen er niet zomaar langs: pasje naar links, pasje naar voren, pasje naar rechts. Den Bosch kwam alsnog 4-1 voor. Na rust danste Victoria stiekem naar 4-4. Een slippertje van de arbitrage speelde Den Bosch vervolgens in de kaart. En eer Victoria er erg in had, was Den Bosch zo maar drie doelpunten rijker. Willemijn Willemse knapte daarbij zelfverzekerd het beulswerk op (7-4). 
HGC had het eerste treffen met de Bossche ploeg nipt met 5-4 weten te winnen, het oudere Den Bosch -inclusief Paumen en Schopman- kon derhalve niet onderschat. Den Bosch bleek HGC nu meteen bij de kop te kunnen nemen, in plaats van andersom. Waar keepster Quirine Scheffer voortdurend attent moest zijn op Bossche doelpogingen, kon de strafcorner van de Gazellen keepster Lizzy Koeton weinig verontrusten. HGC bleef dankzij sterke aanvalsafrondingen van Alessia Padalino wél in de wedstrijd. Bij rust was het verschil klein (2-3). Den Bosch zou echter niet Den Bosch heten als het er niet een schepje bovenop kon doen. Wederom kwam een rally tot stand, twee doelpunten in kort tijdsbestek. Dat werd HGC teveel. De Wassenaarse benen werden zwaar, versnelling was er niet meer (4-6). Met in poule B de meeste doelpunten voor en de minste tegen, Den Bosch naar de play-offs!
We hebben onszelf beloond voor hard werken!! Het was niet altijd even mooi maar effectief was het zeker!! Met de spreuk; 'speel Nederlands, win Duits' werd er aan dit toernooi begonnen en werd de toernooi winst binnengehaald...
Vorig jaar zijn Robin Rosch & Joost van Geel begonnen met deze groep met als doel om te promoveren naar de A poule!!
De wedstrijd begon met 2 terughoudende ploegen, waarbij Denemarken na ongeveer 10 minuten op voorsprong kwam. Wij lieten ons niet van de wijs brengen en Ingwer Wiese maakte de 1-1 uit een één op één situatie met de keeper (ik ken weinig keepers die wel wel kansrijk zijn tegen deze baltovenaar)... The crowd goes wild en Nederland wilde meer!! Nederland kreeg genoeg kansen maar de keeper van Denemarken hield zijn ploeg op de been.
Robert Tigges bewees in de tweede helft dat hij een dodelijk spits is en zette de 2-1 op het scorebord!! Hiermee werd ook meteen de kamercompetitie beslist > 9 doelpunten voor Tigges & Maas en 8 doelpunten voor Rohof & Meurer.
De wedstrijd werd professioneel uitgehockeyd en daarna was het tijd om te genieten!!
In de afgelopen tijd hebben wij ons een meester-schaakspel eigen gemaakt en daarmee hebben we vandaag Slowakije schaakmat gezet.
Geleidelijk werd er in de wedstrijd afstand genomen van de Slowaken. Robert Tigges opende de score door met een bekeken schuiver
de keeper te verrassen. Later was het een corner van Marcel Balkestein die met de voet en hand van de lijn werd gehaald,
wat resulteerde in een strafbal. Hiervoor werd Daan Meurer van de bank gehaald die geen fout maakte en kiezelhard laag inschoot.
Na
de rust bracht Ingwer Wiese de stand op 3-1 door vanaf de achterlijn de keeper
te passeren met een trucje uit de hoge hoed!! 3,5 minuut later maakte Paul Maas
een knappe goal uit een fast break!! Met de 4-1 op het scorebord werd er
geduldig doorgespeeld door de oranje heren. Met nog ongeveer 10 minuten te
spelen maakten de Portugezen hun 2e strafcorner in de wedstrijd... In de laatste
fase van de wedstrijd bewees Bob Veldhof wederom zijn waarde voor dit zaalteam.
Met een snoekduik viste hij een goede strafcornervariant uit de linkerhoek en
even later stond hij op de goede plek waarmee hij weer een strafcorner
onschadelijk maakte. Hij kan niet zo goed tegen complimenten, maar hij was
zonder overdrijven de held van deze wedstrijd!! 
Afgelopen donderdag trof het Nederlands dameszaalteam in Breda Rot-Weiss Köln, nummer twee in de Duitse zaalliga verleden jaar. Hoewel Oranje niet even georganiseerd combineerde als mogelijk, werd een onderhoudende wedstrijd neergezet. Superbe momenten waren er ook: Claire Verhage met vloeiende drives naar voren, Marieke Dijkstra geduldig uitverdedigend vanaf de achterlijn met drie Duitses in de rug, daartegenover het majestueus verdedigend blok en de versnelling van Maike Stöckel, in 2007 nog verkozen tot beste talent ter wereld, en de flitsende reflexen van de Duitse keepster Nadine Stelter. Dameszaalhockey als amusement? Jaja, zéker in een afgeladen zaal!
Consternatie bij dames HGC tegen Rotterdam. Ziet de arbiter het wel of ziet hij het niet? En als hij het wél ziet, ziet hij dat dan consequent? Men moet niet vreemd opzien dat de score ‘er zo maar van stokt’. Rotterdam had in de eerste helft een fictief overwicht vooral dankzij Claire Verhage, desondanks 1-1 stand bij rust. In de tweede helft speelde HGC een versnelling hoger; via scherpe strafcorners van Alessia Padalino en Jolanda Plijter alsnog naar 7-3. Hilarisch moment: het eindsignaal valt wanneer het spel dood is en de tijd stilstaat. Ook mist HGC na afloop een doelpunt op het scorebord?! Op gezag van de arbitrage komt alles goed. 
Een klucht bij dames Den Bosch versus Victoria: keepster Marlieke van de Pas van Victoria onderschept buiten de cirkel een aanval, geel is haar deel. Maar hoe lang zit zo’n keepster eigenlijk op de strafbank? De toeschouwer verwondert zich erover. De keepster ook, als er gescoord wordt ‘terwijl de straftijd er reeds op zat’. De ‘wuppen’ van Den Bosch stoorden zich er niet aan en legden geolied teamspel neer. Willemijn Willemse en Melanie Petit dit de la Roche scoorden daarbij zoals de nu afwezige ‘oma’ Janneke Schopman en ‘ouwe’ Maartje Paumen dat plegen te doen. Den Bosch schiet zo haar doelstelling ‘om niet te degraderen’ hopeloos voorbij. 
Zondag stond voor poule A sporthal Olympos te Utrecht ter beschikking. Dames Kampong vond er in Laren haar eerste meerdere in dit zaalseizoen. Het duurde even aleer er gescoord werd. De Duitse international Julia Müller van Laren strafte persoonlijke Kampong fouten genadeloos af door fraai hoog te scoren. De Utrechtse formatie liep daarna voortdurend achter de feiten aan (4-6). Tegen Qui Vive kon Kampong wel weer zegevieren. De dames uit Uithoorn blijft weinig bespaard. Genadeloos zichtbaar zijn er het gebrek aan patronen en ingespeeldheid. In de hoofdklasse kom je er niet mee weg (1-6).
Inmiddels al weer twee weken in Chandigarh en het is wederom genieten geblazen.
Ik voel me thuis en volgens mij kan ik dan voor alle Nederlandse gasten spreken... Nog steeds wordt iedere dag heerlijk onze hotelkamer
schoongemaakt en maken we bizarre dingen mee. Eergisteren is er door ESPN (de tvmaatschappij) een kerstdiner voor alle buitenlandse spelers georganiseerd.
Hier denken ze dat het voor ons een soort heilige dag is en dat hebben we gemerkt.... De hele avond werd gefilmd en wij maakten er een mooi showtje van.
Een kringetje en daarna heel hard "oh denneboom" zingen, om de kerstboom, schitterend. Daarna dansen met de Paki's en de 3 Koreanen (You, Joe en Yoe) en deIndiers van ESPN gingen ook los. Van de Koreanen spreekt er eentje Engels (Yoe) en dit is wel een klein koningkje. Hij houdt van bier en van Minke Smabers....
al een keer naar beneden gelopen omdat ze coach beneden stond: (hello Jost, Jost, this is your coach. Come down Jost).Dat zijn fijne dingen, maar daar moet je bij zijn. Eerste kerstdag (gisteren) hebben we met alle Nederlandse jongens kerstdiner gehad in de Taj (duurste hotel van Chandigarh). Veel verwachtingen voor lekker eten en een mooie entourage, maar onze verwachtingen zijn redelijk tenietgeslagen door een dramadiner.... Gelukkig was er nog de Lavabar waar twee Chinese meisjes heel leuk aan het zingen waren (not), ze konden ook erg goed dansen. Toen ze vroegen waar we vandaan kwamen en wij Holland antwoorden, kregen we een ovatie van hen, "let's give a big hand for the guys from Poland." Het was een fijne kerstavond! 
